Barkatu...
Ea...
Gaur goizean zure espazio-ontziak planeta baten kontra jo du,
auskalo zer planeta den,
behinik behin joan nahi zenuen sistema bereko planeta
izango dela espero dut.
Atmosferan sartzean, ontzia desegin egin da
eta zu eserita zeunden aulkitik hegan atera zara,
hainbat mila mendebalderantz.
Jantzian zenituen 3 ordu oxigenotik
3 minutu eta 33 segundo gelditzen zaizkizu.
Hori da geratzen zaizun denbora,
ontzitik zu baino apur bat lehentxeago hegan atera den kapsulara iritsi,
oxigeno deposituak kaltetu gabe daudela ziurtatu
eta funtzionatuz gero posizio baliza bota
eta airea amaitu baino lehen -baldin eta airerik bada-
norbait zure bila etortzeko.
A! Gogora ezazu esnatu aurretik
gauza hori sartu zaizula jantzian.
Zomorroari garrantzi handiegia ez ematen saiatzen ari zara,
nahiz eta duela zenbait minutu ia garrasika hasi zaren
hura zure barruko arropan sartu
eta bere gorputz hotz eta esnetsua
zure potroetan mugitzen sentitu duzunean...
Ez zaizu urduri jartzea komeni,
aire gehiago kontsumituko baituzu...
Une honetan 2 minutu eta 33 segundo oxigeno gelditzen zaizkizu...
Ez, ez, ez, kaka!
Uste dut nahastu egin naizela...
Egiaz ez zaude planeta horretan.
Frantzian zaude, Lehengo Mundu Gerran.
Bai, hori da!
Hiru lehergailu teknikarik osaturiko pelotoi txiki bateko kide zara,
azkarrena zarela badakizu,
baina baita besteak ausartagoak direla ere.
Duela zenbait ordu dinamita karga batzuk jarri dituzue burdinbidean,
aurrez erabakitako puntu batzuetan;
babesean jarri zara bonbak aktibatzeko
eta une horretan
Guillaume artaburuak mina bat zapaldu du,
bere burua eta Claude hil
eta zu hankarik gabe utzi zaituena.
Garrasi egin nahi baduzu
ulertuko nuke...
Orain, egin ezazu!
Galtzen ari zaren odol guztiarekin
konorterik gabe egongo zara minutu 1 eta 33 segundo barru;
3 minutu geroago, hilda egongo zara.
Horixe da geratzen zaizun denbora lehergarria aktibatzeko
eta bonbek bost minutu barru
bi mila presorekin pasatuko den konboiaren trenbidea lehertzeko;
zure ekintzek bizia salba diezaiekete preso horiei.
Berriz ikusiko ez duzun arren,
tren horretan dagoen presoetako bat Marie dela
pentsatzeak indarra emango dizu ziurrenik...
Ez, ez, ez, ez, ez!
Ez da hori... Kaka zaharra!
Uste dut ez zaudela frontean, ez, noski...
Zure itsasontzia da hondoratu dena!
Bai! Hori da!
Urperatu egin zara eta orain itsas hondorantz zoaz.
Ezorduan arrantzan zenbiltzan dirutxo bat irabazi
eta Lilyri Gabonetako opariak erosi ahal izateko.
Bakarrik zeunden eta inork ez daki zer gertatu zaizun.
Itsasontzia hondora joan denez
sokaren mutur bat zure orkatilan lotuta geratu da
eta berarekin eraman zaitu.
Eskuak izoztuta dituzu eta ezin zara askatu.
Saiatu zara baina ezinezkoa da...
33 segundo barru zorabioa sentitzen hasiko zara...
2 minutu barru ura arnasten...
eta 5 minutu inguruan arraientzako jana izaten.
A! Ahaztu egin zait,
minutu bat barru gutxi gorabehera,
zure ontzia amildegi batetik behera eroriko da,
beraz, ez bazara lehenago askatzen
itsaso sakoneko arraien jana izango zara.
Saia zaitez ez Lilyrengan pentsatzen,
amorrua besterik ez baitizu ekarriko.
Oxigenora iristea lortuko ez duen astronauta zara.
Ez! Odolusten ari den eta lehergailua
aktibatu ezingo duen soldadua zara.
Itxaron! Ahaztu ezazu!
Erremediorik gabe itsasoaren hondora doan marinela zara.
Astronauta bazara,
ez zara kapsulara iritsiko...
Soldadua bazara,
ez zara lehergailura iritsiko...
Marinela bazara,
ez zara gainazalera iritsiko...
Kaka zaharra! Ez, ez eta ez!
Nahasten ari naiz denbora guztian, ez da horrelako ezer...
Besterik gabe zure lehen musua zen.
Arnasa berreskuratzen duzun bezain laster
emaiozu beste musu bat.