UMEA BAINO EZ
Zeuen Gobernuetako ordezkariak izango zarete,
edo enpresaburuak, exekutiboak, kazetariak edo politikariak.
Baina beste ezer baino lehen aita-amak zarete,
anai-arrebak, osaba-izebak...
Eta guztiok zarete beste norbaiten seme-alabak.
Ni umea baino ez naiz,
baina badakit 5.000 milioi pertsonek osatutako familiako kidea naizela,
edo 30 milioi espeziek, hobeto esanda.
Eta ez mugek ez gobernuek ezin dute hori aldatu.
Umea baino ez naiz,
baina badakit denok barku berean goazela,
eta mundua bakarra balitz bezala jokatu behar dugula, denok batera.
Gure herrialdean hondakin asko sortzen dugu.
Gauzak erosi eta bota egiten ditugu, erosi eta bota...
Hala ere, Iparraldeko herriek ez dute ezer partekatu nahi pobreekin.
Behar duguna baino gehiago eduki arren, partekatzeko beldur gara.
Gure aberastasunaren zati bat galtzeko beldur gara.
Ezin dut burutik kendu
ni neu ere Rio-ko faveletako ume bat izan nintekeela,
edo Somalian gosez hiltzen diren neskatiletako bat,
edo Ekialde Hurbileko gerrako biktima bat,
edo eskale bat Indian.
Lur jota geratu ginen
kalean bizi diren ume batzuk ezagutu genituenean.
Haietako batek honela esan zigun:
"Aberatsa izan nahi nuke,"
"kaleko ume guztiei jatekoa, arropak,"
"sendagaiak, babesa, laguntasuna eta maitasuna emateko".
Ia deus ere ez duen kaleko umea
daukan apurra partekatzeko prest badago...
zer dela-eta gara gu, denetik daukagunok, hain zekenak?
Umea baino ez naiz, baina badakit gerretan gastatzen dugun guztia
bake-negoziazioetan inbertituko bagenu,
pobreziaren aurkako borrokan eta ingurugiroa babesten,
geure mundu hau leku zoragarria izango litzatekeela.
Eskolan, irakasleek zuzen jokatzen irakasten digute.
Ez borrokatzeko esaten digute, eta konponbideak bilatzen saiatzeko,
elkar errespetatzeko, zikintzen duguna garbitzeko,
beste izakiei minik ez emateko,
eta zekenak izan ez eta daukaguna konpartitzeko.
Orduan, zuek zergatik egiten duzue egin behar ez den guztia?
Eguzkitan luzaro egoteko beldur naiz, ozono-geruzaren zuloa dela eta.
Airea arnasteko beldur naiz, ez dakidalako kutsatuta ote dagoen.
Egunetik egunera gero eta animalia eta landare gehiago desagertzen dira,
betiko desagertu ere.
Animalia basatien saldoak ikustea izan da nire bizitzako ametsa,
eta oihan eta baso umelak, txoriz eta tximeletez beteak.
Baina orain ez dakit iraungo duten, ezta seme-alabek ikusiko dituzten ere!
Zeuek ere beldur eta kezka hauek berak zenituzten nire adinean?
Ba, hori guztia gure aurrean ari da gertatzen!
Baina astia izango bagenu bezala jokatzen dugu guk,
eta konponbideak eskura baleude bezala.
Umea baino ez naiz, eta ezin dizuet konponbiderik eman.
Baina zeuek ere ez duzue konponbiderik, onar ezazue.
Ez dakizue nola estali ozono-geruzako zuloa.
Ez dakizue nola itzuli bizia desagertutako animaliei.
Eta ez dakizue nola birsortu basoak,
behinola hazten zirenak gaur egungo eremu idorretan.
Hori dena nola konpondu ez badakizue, behintzat ez ezazue gehiago suntsitu.
Zeuek erabakitzen duzue nolakoa izango den gure mundua.
Zeuen seme-alabak gara.
Gurasoek beren umeak lasaitu beharko lituzkete, zera esanez:
"Ez kezkatu, ez da munduaren amaiera, dena ongi aterako da."
"Gure esku dagoen guztia egiten dugu hori lortzearren."
Baina uste dut zuek ezin duzuela halakorik esan.
"Egiten duzuna zara", esaten dit aitak, "eta ez esaten duzuna".
Niri zuek egiten duzuenak negargura ematen dit.
Maite gaituzuela esaten duzue.
Horregatik eskatzen dizuet zuen hitzak eta ekintzak bat etor daitezela!
Hitzaldi hau 12 urteko Severn Cullis-Suzukik eman zuen
Nazio Batuen "Lurraren Gailurrean", Rio de Janeiro-n,
1992an. Gaur, belaunaldi bat geroago,
aldaketa klimatikoa eta 6. desagertze masiboa hemen dira.
Gazteek uste dute jada beranduegi dela.
Baina, hala ere, ez dute itxaropenik galdu nahi.
SEVERN ETA BERE SEME-ALABAK GAUR EGUN
Ezin dugu beste belaunaldi bat itxaron.
"Gure ekintzak gure hitzekin bat etor daitezela!"
(Eusko Jaurlaritza-Zineuskadik finantzatutako azpitituluak)
TIZIANA SOUDANI-REN OROIMENEZ. ORAIN FILM EDERRAK EGITEN DITU ZERUAN.