Jaun-andreak, egun on. Pozten nau zuek ikustea.
Lehenengo auziarekin hasiko gara.
Lehenengo auzia Ewen Valo umearena da.
Gaur ekainaren 12a da eta 10:13 dira.
Arpin jauna tribunara deitzen dut.
Ziurtatu ozen hitz egiten duzula, denek entzun dezaten.
Arpin jauna, zu zinen Valo familiaren bizilaguna. Gainean bizi zinen, ezta?
Bai.
Ondo. Zer esan ahal didazu Valo familiaren inguruan?
Ba nire bizilagunak zirela zinez, zinez pertsona ederrak.
Zeren... ezin dut ulertu.
Arazorik gabeko bikote bat, ez zuten inoiz ahotsa goratzen.
Ez nuen inoiz eztabaidarik entzun.
Justu haien gainean bizi naiz,
zin dagizuet, ez nuen inoiz haien artean ahotsa goratzerik aditu.
Ados. Zer esan dezakezu azaroaren 17ko arratsaz?
Ba, iritsi ziren ikertzen hasteko, ostean, zinta jarri zuten aurrean.
Beno, poliziaren zinta esan nahi dut, noski.
Baina nik ez nekien, inola ere ez, zer zen gertatutakoa.
Lapurreta batean pentsatu nuen. Tira, hasieran behintzat.
Gizarte zerbitzuen berri zenuen?
Umm, ba... banekien etorriko zirela, hori da dena.
Baina oso berria zen, tira, kezkatzeko ezer ez, esan nahi dut.
Berriz esaten dizut, ez dut ulertzen zergatik.
Ba sekula, sekula inoiz, ez nuelako ezer ez entzun.
Eskerrik asko Arpin jauna, bueltatu eta eser zaitezke.
Hurrengo lekukoa deitzen dut, Valo anderea.
Valo anderea, zu zara Eric Valo-ren emaztea.
Zuen bizitzan gertatutako ezbeharraz hitz egingo dut, aurrera segitzeko.
Zer kontatu dezakezu Eric-ez?
Norbait indartsua, maitekorra, prestua familiarentzat.
Nire senarra ez da zuek uste duzuena, ez da izan axolagabea umeekin.
Eta, esan beharra dago, Ewen ume zaila zela.
Gertatutako ezer ez zen nahitakoa.
Valo jauna, etxera bueltatu zinen istripua pasatu eta ordu eta erdira.
Umea lurrean aurkitu zenuen,
zure lehenengo erreakzioa zure abokatua deitzea izan zen, ezta?
Bai.
Zergatik ez zenituen larrialdi zerbitzuak deitu?
Oh, ez zuen ezertarako balio, agerikoa zen hilda zegoela.
Maite Ibarra www.subtitulam.com