DILILI PARISEN
(Dilili!)
(Hemen nago.)
(Prestatu barazki gehiago.)
(Zer da hori?)
(Bertoko barazkiak.)
(Batatak zuritu eta txikitzeko esan dizut.)
(Azkar, Dilili!)
Zuk nire hizkuntza hitz egin?
Bai.
Eta zuk baino hobeto, dirudienez.
- Ezagutu nahi zintuzket. - Nik zu ere bai.
- Gero geratuko gara? - 18:30ean irteten naiz,
4. atetik.
(Dilili, ekarri gehiago!)
- Dilili dut izena. - Nik Orel.
Ba, urte askotarako. Pozten naiz.
Ni ere bai.
- Patata frijituak ekarri dizkizut. - Mila esker.
Ui, bero daude.
Baina zer gozo!
Nola hitz egiten duzu hain ongi gure hizkuntza?
Oso etxe-irakasle ona izan nuelako: madame Michel.
Eta batez ere, kondesa ezagutzeko aukera izan nuelako.
Nor da?
Parisera bueltan zetorren enbaxadore baten emaztea.
Itsasontzi berean etorri ginen. Begira!
Nire altxorra da liburuxka hau.
Aurkitu ninduenean managerra garrasika hasi zitzaidan.
- Kondesari atentzioa eman zion. - "Aurkitu"?
Ez ninduten aukeratu Europara antzeztera zetorren talderako.
Hartara, ezkutuan igo nintzen itsasontzira.
Aurkitu nindutenerako itsaso erdian geunden,
eta beranduegi zen lehorreratzeko.
Kondesak babestu egin ninduen, eta azkenean...
berarekin bidaiatu nuen, luxu handiz.
Gauza asko irakatsi zizkidan, baina batez ere...
bere tribuaren berba eta ohiturak.
Eskerrik asko.
Hartu gehiago!
Ez, neska txikiak ezin dira bakarrik ibili.
Axola al dizu hitz egin bitartean sokasaltoan jolasten banaiz?
Aurrera.
Asko gustatzen zait.
Baina inoiz ez didate utzi sokasaltoan jolasten,
ez omen delako... kanak-a.
Bakarrik igo zinen itsasontzira? Harrituta uzten nauzu.
Mundua ikusteko gogoa nuen.
Egia esateko, beste edonora joan nahi nuen,
azala kolore argikoa izatea aurpegiratuko ez zidaten edonora.
- Zergatik duzu azala argiagoa? - Ez nituen gurasoak ezagutu,
baina haietako bat frantsesa zen, eta bestea, kanak-a.
Hemen, berriz, azal argia izatea ez, hemen...
azal iluna izatea aurpegiratzen didate.
Nik ez!
Lasai, badu bere alde ona ere.
Berehala antzematen diet inozoei.
Baina batzuetan besteak bezalakoa izan nahi nuke.
Hori inoiz ez!
Hain zuzen ere, besteak bezalakoa ez zarelako ezagutu nahi zaitugu.
Ahalik eta ondoen bete dut nire papera kanak herrixkan.
- Baina pozik nago amaitu delako. - Zure herrira itzuliko zara?
Oraindik ez.
Paristarrak begira izan ditut hileetan;
orain neuri dagokit haiei begira egotea.
Nik lagunduko dizut horretan!
Ondo baino hobeto ezagutzen dut Paris, eta banatzailea naizenez,
jende asko ere bai.
Nahi duzun lekura joan gaitezke nire trizikloan.
Azken berriak! Beste neskato bat bahitu dute!
Alfa Gizonak berriz ekinean!
Azken bahiketaren xehetasunak!
- Oso ohitura bitxiak dauzkazue. - Hori ez da ohitura bat!
Ez da inoiz gertatu, izugarria da. Polizia aurre egin ezinda dabil.
Zergatik bahitzen dituzte neskatoak?
Misterio bat da.
Baina gogoratu, ez ibili bakarrik.
Ni ez naiz bilatzen duten tankerakoa.
Hori ez dakigu.
Dena dela, nire trizikloan seguru egongo zara.
Makina zoragarria da, eta kuxin eta guzti dauka!
Bai, egia da, badaude ibilgailu luxuzkoagoak,
baina ez dira kabitzen gu sartzen garen pasabide estuetan.
Egundokoa izango da.
Jende berria ezagutuz eta galderak eginez,
Alfa Gizonen misterioa argituko dugu...
- eta neskak salbatuko ditugu. - Ados.
- Orain erdigunera joan behar dut. - Neuk eramango zaitut.
Ez, gaur ez, nire zalgurdia iritsi berri da eta.
- Egun on, monsieur Léon. - Andereñoa.
Hau nire lagun berria da, Orel. Banatzailea da.
Jaun gaztea.
Bihar goizean berriro geratu gaitezke.
- 13:00an, helbide honetan? - Bai.
Adio, Orel!
Alferrik zatoz. Kondesa joan egin da.
Kondesa?
Eskerrik asko, jauna, baina haren gonbidatua ikustera nator.
Aurrera!
Aurrera? Nora?
Parisera goaz.
Paris gainbehera etorri da, uztazue bakean hiltzen.
Paris ez dago hilda. Gu gauzka!
Hori monsieur Renan da, historialaria. Den-dena daki antzinako Palestinaz.
Gaur egungo Parisez, berriz, oso gutxi!
- Zer ari zara idazten? - Ezagutzen ditudanen izenak.
Baina hainbeste jende dago Parisen, erdiak ahaztuko baitzaizkit.
Zer ederra den trizikloan zurekin joatea.
Nire lehen opor eguna Parisen!
Alfa Gizonek beste bitxidenda bat lapurtu dute!
Arrastorik bat ere utzi gabe!
Orduan nola dakite Alfa Gizonak izan direla?
Beti uzten dutelako txartel bat, honela dioena:
"Alfa Gizonek bideratuko dute Paris."
Geuk erakutsiko diegu Alfa Gizon horiei!
Gelditu, mesedez. Kartel hori ikusi nahi dut.
Bikaina da, benetan.
Kankan dantzari handi bat, pintore handi batek erretratatuta.
Ez, behekoa diot nik: "Louise Michel-en hitzaldia".
"Giza eskubideak, gizonak eta emakumeak maila berean."
Louise Michel hori, nor da?
Beti zuzena dena esaten duen emakume bat,
ezeren beldurrik gabe.
Bere garaian iraultza batean parte hartu zuen,
eta hainbat urterako munduaren bestaldera erbesteratu zuten,
Kaledonia berrira.
Hori Kanaky da.
Eta madame Michel, nire etxe-andereñoa!
Harrigarria da.
Hura ikusi nahi dut, goazen hitzaldira oraintxe.
Hamabost egun barru izango da.
Orduan gustura lagunduko zaitut zure etxe-andereñoa ezagutzera.
Limonada entregatzera noa, berehala nator.
- Egun on, jaun-andreok. - Baita zuri ere.
Hara, sokasaltari bikaina hemen!
Ahozabalik utzi ninduzun atzo kalean ikusi zintudanean.
Ia ezin nuen sinetsi!
Eta hara non berriz topatzen zaitudan, zorionekoa ni.
Zure aditu iritzia behar dut,
alaba pontekoari soka bat erosi behar diot eta.
Begira,
hortxe dugu kiosko bat.
Esadazu zeuk zein soka den onena.
Eta trukean,
nahi duzun jostailua oparituko dizut nik.
Zatoz, maitagarri txiki hori,
zatoz nire besoetara...
Ez arduratu, nirekin dator.
Zer polita!
Joan egin da.
Ia bahitu egin zaituzte.
Zer ergela izan naizen, ez zintudan bakarrik utzi behar.
Ezin izan dut hitzik ere esan, hain azkar gertatu da dena.
Jakinaren gainean geunden.
Gaurko azken egitekoa atseginagoa da.
Neskato gazte bat jaso behar dugu bere eskolan.
Beste neska gazte bat bahituta Montmartre-n!
Ikaragarria da.
- Irakur ezazue L'Aurore! - Irakur ezazue La Presse!
Eve Marie Curie-ren alaba da.
Marie Poloniatik etorri zen, eta Pierre Curie-rekin ezkondu zen.
Zorioneko bat-egitea
elkar maite duten bi ikertzaile handiren artean!
Oso sari handia eman diete berriki: Nobel saria.
Egun on, andreak!
- Egun on, Orel. - Egun on, gazte.
- Kaixo, Eve. - Kaixo, Orel!
Hau Dilili da, zurekin bidaituko du.
- Urte askotarako. - Kaixo, Dilili.
Zer poita!
Eskerrik asko, Eve, baina "polita" esaten da.
Poita.
Polita.
Poita.
- Amatxo! - Eve, laztana...
Hori Dilili da.
Oso po-li-ta da.
Zer ongi hitz egiten duzun! Egun on, neskato.
Urte askotarako, andrea.
Berdin.
Zatozte barrura, Orel.
Tarta bat egin dut askaritarako.
Zer ona!
Aurrekoa baino are gozoagoa atera zaizu, ama.
Jakina! Oharrak hartu eta egindakotik abiatzen bainaiz.
Hala, hurrengoa beti ateratzen da hobeto.
Handia naizenean, zu bezala ikertzailea izango naiz.
Ez, ni izango naiz.
Irène, lekua sobera dago ikertzaile gehiagorentzat.
- Zer dakizu Alfa Gizonei buruz? - Ezer ez.
Montmartre-ko neskatoa Bateau-Lavoir-en aurrean bahitu zuten!
Orel, Bateau-Lavoir horretara joan beharko dugu.
Ea Bateau-Lavoir-en arrastoren bat aurkitzen dugun.
- Senako uretan dago? - Ez, Montmartre-ko muino gainean.
Bateau-Lavoir ez da itsasontzi bat, baizik eta hainbat artisten etxea.
Gustatuko zaizu haiek ezagutzea.
Eta zer ikusi duten esango digute.
- Nik ez dut ezer ikusi. - Nik ere ez.
Ezta nik ere. Ez dut hemen lan egiten.
- Picassok den-dena ikusi du, ordea. - Hala da, Suzanne.
Oraingoan guztion begibistan egin dute.
Kalea hutsik zegoen, eta ni leihotik begira.
Luxuzko auto bat neskatoaren parean gelditu zen.
Aldapan gora zetorren motxila handi batekin.
Autoko gizonak etxera eramatea eskaini zion.
Oihuka hasi nintzaion: "Ez! Gelditu gurekin!"
Baina neskatoa auto barruan zegoen jada,
eta ziztu bizian atera ziren kalean barrena.
Jendeak dio autoa
Deabruaren Errotarantz abiatu zela.
Tira, leku hori jadanik ez da beldurgarria.
Baliteke, baina orain...
Alfa Gizonen gordelekurako sarbidea omen da.
- Bertara noa, orduan! - Eta ni.
Zu ez, neska!
Gure auzoko hura bezala desagertuko zara eta.
Gelditu hemen, erretratu bat egingo dizut.
- Eta nik. - Nik ere bai.
- Baita nik ere! - Eta nik.
Gustura geldituko nintzateke. Izugarri gustatzen zaizkit zuen lanak.
Nik ere sortzailea izan nahi dut. Baina lehenengo
bahitutako neskak askatu eta gaiztoak atxilotuko ditugu.
Hori burututakoan itzuliko naiz.
Pariseko bisita aurrera doa.
Min ematen dit.
Nik ere badakit-eta zer den hala bizitzea.
- Hara! Ez didazu dena kontatu? - Zuk ere ez.
- Denbora behar da. - Bai.
Hain dotore jantzitako neskatoak
- ziur baduela txanpon bat niretzat. - Tamalez, ez.
Arropa dotorea ematen didate, baina dirurik ez.
Bai zera!
Hain neska gazte politak
izango du zerbait, seguru, gizajo honi emateko.
Jantzia besterik ez daukat.
Eta zuri ez dizu balio.
Nola diozu, mulato txiki horrek? Adarra jotzen ari zara?
Inola ere ez, jauna.
Utzi pasatzen, arren. Premiazko enkargu bat bete behar dugu.
Utziezu ba pasatzen, hankamotza.
Ume koskorrak dira, ez daukate ezer zuretzat.
Jakin daiteke nora zoazten hain presa handiko mandatu hori egitera?
- Deabruaren errotara. - Deabruaren errotara?
Hara doazen guztiek heriotza aurkitu eta heriotza ematen dute.
Ospa hemendik! Eta ez itzuli inoiz.
Ikaratu egin nau.
Beharbada egunen batean zeozer egin ahalko dut jende honen alde.
Egin behar duguna da
gizon horren modukoak ez izatea.
Bai.
Horra Deabruaren errota.
Hesia eta atea konpondu dituzte.
Zu egon hemen, begiratu bat ematera noa.
Ez jauna, ez naiz hemen geratuko.
Lehenik, zurekin joan nahi dudalako ikertzera;
eta bigarrenik, bakarrik geratzeko beldur naizelako.
Ongi ba.
Dilili, ez zaitez urrundu.
Orel! Zauritu zara?
- Txakurra hil duzu! - Ez, ostikoz jo dut soilik.
Amorruak hil du.
Eta niri kutsatu dit.
Zer da amorrua?
Eritasun hilgarri bat, ikusten duzunez.
Lehenik, ahotik bitsa botatzen duzu;
gero, gaizto bihurtzen zara;
eta hil egiten zara.
Sarkinez libratzeko modu ikaragarria aurkitu dute Alfa Gizonek.
Baina zuk ez duzu bitsa botatzen.
Eta oraindik ona zara.
Beharbada ez da bat-batekoa.
Ezin zara hil!
Hori Pasteurrek bakarrik daki.
Baina ezin diet pedalei eragin, harengana joateko.
Lagundu! Nire laguna zaurituta dago.
Lehenbailehen eraman behar dugu Pasteur Institutura.
Lagunduiguzue, arren!
Azkar, amorrua harrapatu du!
Inork ez dit lagunduko.
Bai, neuk.
Zu txikiegia zara trizikloa eramateko.
Muinoaren goialdean gaude.
Eta Institutua behean dago.
Ez diet pedalei eragin behar, eskulekuari heltzea aski izango da.
- Dirudien baino indartsuagoa naiz. - Ez dakizu bidea.
Zuk bai, ordea. Zeuk gidatuko nauzu.
Tira, irten zaitez.
- Prest? - Bai.
Estutu balazta gogor, aldapa handia dago eta.
Ados.
Lehen zuk salbatu nauzu, orain nire txanda da.
Hor eskuinetara.
Kendu bidetik, mesedez!
Kontuz! Baztertu!
Baztertu, mesedez!
Ideia hobea otu zait...
Utzi pasatzen, amorrua daukat!
Kendu erditik!
Amorrua daukat!
Ezkerrera hartu behar zenuen! Hemendik eskaileretara goaz.
Bueno, lehenago iritsiko gara.
Heldu ondo!
Kendu erditik!
Amorrua daukat!
- Estutu balazta! - Ez dabil.
Ia heldu gara, hemen eskuinetara.
Iritsi gara!
Orelek amorrua dauka.
Jarriozue txertoa, arren!
Gaixotasuna ez da berehala garatzen. Garaiz etorri zarete.
Injekzio honekin eta oroitzapen-dosiekin, ongi egongo da.
- Esker mila, monsieur Pasteur. - Eman eskerrak Marie-ri,
gainerako lankideei eta ikertzaile guztiei.
Pertsonak salbatzea oso lanbide polita da.
Monsieur Pasteur, badakizu ezer nesken bahitzaileez?
Zurrumurruak dioena baino ez, jende susmagarria biltzen dela
Grenouillère landetxean. Gure bezero batena da.
Izan ere, Orel, lantxo bat eman nahi nizun:
txerto batzuk eramatea bertara, behientzako txertoak.
Tamalez, ez zaude pedalei eragiteko moduan.
Prest nago lanerako.
Uretatik joango naiz.
Hala, barrutik behatu ahal izango diet susmagarriei.
Uretatik? Eta non dago, ba, ubidea?
Kale azpian.
Orain arteko emozio bizien ostean, gurutzaldi lasai bat emango dizut.
Jende gehiago ezagutu nahi dut, gauzak egiten dituen jendea.
- Bidean topatuko ditugu. - Egia da.
- Hemen jendea sobera dago. - Neska gazteak izan ezik.
Batzuk bahitu dituzte, eta besteak etxean gordeta daude.
- Zer pena! - Bai.
Orain ulertzen dut zergatik doazen gizonak doluz jantzita.
- Ez, lehen ere beltzez janzten ziren. - Zer ba? Legeak behartzen ditu?
Ez.
Oso ohitura bitxiak dauzkazue.
- Non gaude? - Operan, artistentzako sarreran.
Pertsona harrigarri bat ezagutuko duzu: nire lagun Emma Calvé.
Opera-kantari ospetsua da.
Zutaz hitz egin diot.
Horra, haren autoa da.
Txoferra zakar hutsa da.
Ez utzi trizikloa hor, traba egiten du!
Oraintxe kenduko dut.
Egun on, monsieur Lebeuf. Hau Dilili da.
Urte askotarako, jauna.
Nor da igandeko arropaz jantzitako tximino hau?
Lebeuf...
Ulertzen dut zure erreakzioa, jauna.
Niri ere antzera gertatzen zait.
Ezin dizut aurpegira begiratu
txerria dirudizula pentsatu gabe.
Zer zabiltza? Umea jo behar duzu?
Hori umea al da?
Non da madame Calvé?
Ez didate ordaintzen azalpenak emateko!
Emma behean egongo da.
Aizu, pozten naiz niri ez didazulako txerri itxurarik hartzen.
Nola ezetz?
Hemengo guztiek txerri aurpegia daukazue.
Baina denetara ohitzen da bat.
Eta orain asko atsegin zait zuri aurpegira begiratzea.
Bikain abesten duzu nire doinua.
Baina denbora behar dut pentsatzeko.
Eskertzen dizut.
Orain, begirune osoz, banoa.
Hara, bi laguntxo hemen!
Dilili, hau Emma Calvé da.
Urte askotarako, andrea.
Ikusi duzuen musikari gaztea Debussy da.
Etorkizun handia du.
Orel, zauritu zara?
Ez, urratu txiki bat baino ez da.
- Zer daramazue paketean? - Behientzako txertoak.
Grenouillère etxalderako dira.
Beltxarga utziko diguzu bertara joateko?
Jakina ba!
Goazen landako airea arnastera eta nire lagun inpresionistak agurtzera.
Dililik ezagutu egin behar ditu.
Gainera, badute Alfa Gizonen berri.
Tira, igo zaitezte.
Ongi etorri, polit hori.
- Orel, laztana, zeuk gidatuko duzu? - Bai, noski.
- Verne-ren istorioetan bezala! - Julio Verne ezagutzen duzu?
Ondo ezagutu ere! Kondesaren bilduma osoa irakurri dut.
Eta gehiago nahi dut.
Aldiz, Bergson-ek ez nau konbentzitzen.
Kiratsa dago hemen.
Estoldetan gaude, neska.
Ihesbide ezin egokiagoa miresleei ihes egiteko.
Gainera, dekoratuz aldatzea gustatzen zait.
Zer duzu, Orel? Esadazu.
- Ezer ez. - Zerbait bai.
Lebeuf-ek zakar erantzun dio Dililiri.
Nahiago dut ez jakin! A ze lotsa!
Halakoa da bizitza.
Baina isilean gordetako zauriak ez dira sendatzen.
Ene ahatetxo gaixoa!
Zatoz, maite-maite egingo dizut.
"Maite-maite"? Zer da hori?
Nire altzoan esertzen zara, estu besarkatzen dugu elkar...
eta hala geratzen gara.
Zer da?
Inoiz ez zidaten teknika hau irakatsi. Bikaina da.
Bai, zure adiskideak ahots polita du. Asko txundituko ditu.
Zer da munstro hori?
Eta zuk? Abestuko diguzu zure kantuetako bat?
Bai.
Eguzkia eta euria...
- Abesti hori hemengoa da, aizu. - Guri madame Michel-ek irakatsi zigun.
Beraz, nire kantua da.
Gaua eta eguna,
Loreak eta fruituak,
Mutila,
Neska,
Neska eta mutila.
Plazera da zuek ezagutzea.
Guretzat ere bai.
Oso ondo ematen duzu paisaia honetan.
Hain kolore polita daukazu...
Ez zarete gauza bera pintatzen ari!
Oraingoan ez.
Monet-i koloreak bakarrik interesatzen zaizkio.
Renoir-i, berriz, zoriontasuna baino ez.
Jada ez dago zoriontasunik, neskatoak bahitu dituzte eta.
Zer dakizue Alfa Gizonez?
La Goulue andereñoak niretzat posatzen du,
eta berak kontatu didanez,
Moulin Rouge Alfa Gizonen gordeleku bihurtu da.
Behientzako txertoak entregatu ditut.
Begira!
Urpekontzi hori etxaldetik irten da hornigaiz beteta.
Barruan, sudurrean uztaia daramaten gizonak doaz.
Ez dute hitzik egiten, baina ederki pagatzen dute.
Bistan da Alfa Gizonak direla.
Ziur gaur gauean ere berriz ikusten ditudala!
- Moulin Rouge-ra joango naiz. - Eta ni.
Gazteegia da, ez diote sartzen utziko.
Amarru bat otu zait.
Sarrera nagusian bada aretozaina, antzezleenean ez, ordea.
- Hona ez da inoiz etortzen. - Hemen ez baita ongi etorria!
- Orel, laztana, nor ekarri diguzu? - Dilili. Kanaky-koa da.
Urte askotarako, andrea.
Deituidazu Colette, okarantxo!
- Zertan ari zara? - Desmakilatzen.
Neure pantomima bukatu berri dut. Egiptoko istorio bat da,
nire lagunik onena idatzia.
Dantzatu bitartean gorputza ere erakusten dut,
polita baita!
Oso atsegina zure partetik.
Jardun interesgarria da.
Lehen nobelak idazten nituen. Senarrak sinatzen zituen nire ordez.
Baina berriro idazten jarriko naiz, eta ez dut halakorik onartuko.
Bikain! Nik ere idazten dut.
- Asko daukat-eta kontatzeko! - Irakurtzeko irrikan nago.
Ikusi al duzu hemen Alfa Gizonen konplizerik?
Hemen? Ez.
Ezezagun susmagarriak ez dira aldageletan ibiltzen.
Ez, horiek aretoan elkartzen dira, jendetza artean.
Eta Alfa Gizonak dezente dira.
Orel, Toulouse-Lautrec bere mahaian margozten ari da,
eta La Goulue harentzat dantzatzen!
Monsieur Toulouse-Lautrec,
hau poza zu marrazten ikustea!
Zuk bezain ondo marraztu nahi nuke.
Hasi, ba.
Marraztu eta marraztu gelditu gabe.
Dena begiratu dut, eta ezer ez.
Nik aurkitu dut zure susmagarria. Hauxe da, eskuinekoa.
Denak ezagutzen ditut hemen.
Eta ziur nago morro hori ez dela La Goulue ikustera etorri
-nahiz eta begiak gozatzen dabilen-,
baizik eta norbaitekin elkartzera. Mahai gainean kopa bi daude.
Dilili, hurbildu disimuluan, ea zerbait entzun dezakezun.
- Alfa Gizonak nagusi! - Paris ederra, Paris ustela.
Ordu erdi barru, distrituko maisua taberna irlandar-amerikarrean egongo da.
Berak emango dizkizu argibideak, hurrengo bitxi-denda lapurtzeko.
...taberna irlandar-amerikarrean.
Zer da hau?
Zer egiten du neskato batek hemen?
Ba, ikuskizun bikainaz gozatu.
- Ez da umeentzat. - Zergatik ez?
Nik emakume dantzari ederrak baino ez ditut ikusten.
Alajaina! Nork ekarri du ume hau?
- Ni bakarrik nabil aspaldian. - Halakorik!
Neskato gazteak hain arrisku larrian dauden garaiotan!
Gurekin dago.
Hemen zarata asko dago, goazen taberna irlandar-amerikarrera.
Bai ideia ona!
Oso koktel onak ematen dituzte. Denok taberna irlandar-amerikarrera!
Ea zurea...
Aizu, neska, talentu handia duzu.
Lautrec!
Durand-Ruel-en etxetik nator.
Zure lanak ikusi ditut. Segi lanean.
Talentu harrigarria daukazu. Gabon.
- Nor da hori? - Degas margolaria.
Dantzarien koadroak pintatzeaz gain,
espezialista da jendea zakar tratatzen.
Degas-ek konplimendua egin dit niri, Lautrec gizajoari!
Pozik hil naiteke.
Handienetakoa zara zu, Henri. Hori guk badakigu.
Ez da zalgurdirik ageri,
eta euria hasi du.
Lasai, lau tanta baino ez dira. Paisaia ederragotzeko soilik!
Gu bagoaz, bi minutuan tabernan gara.
Hemen badago lekua zuretzat ere, monsieur Toulouse-Lautrec.
Dilili!
Egiatan? Inoiz ez naiz trizikloan ibili.
Henri, ez zara benetan ari, ezta?
- Oso estu zaude? - Ez, izan ere hobeto finkatuta noa.
Zer ongi ikusten den paisaia!
Baina gaur eskailera alde batera utziko dugu.
Zer? Eskaileretatik jaitsi zarete?
Bai. Ipurdiko minez amaitu nuen.
Hala ere, probatu egin nahi dut. Eskaileretatik!
Baina, monsieur Lautrec, nola egingo dizut hori?
Gerezi aldian kantuari ekingo diogu denok:
urretxindor alaiak,
zozo isekariak...
Guztiok ospatuko dugu.
Emakume ederrei burutik egingo zaie,
eta maitaleei eguzkiak hartuko die bihotza.
Gerezi aldian kantuari ekiten diogunean,
ongien kantatzen du...
xoxoak.
Egundokoa! A zelako jaitsiera!
Harrituta utzi nauzu, Dilili. Non ikasi duzu abestia?
Madame Michel-en kutunena zen.
- Arratsalde on. - Kaixo, Henri.
Kaixo, Randolphe.
Andereño hau Dilili da, munduaz bestaldeko printzesa bat.
- Randolphe Pariseko barmanik onena da. - Urte askotarako, jauna.
Zer hartuko du gorentasunak?
Baso bete hortxata, mesedez.
Niri atera koñaka, eta gero koktelak, noski.
Egin didaten konplimendua ospatzekoa da eta.
- Zer moduz, Txokolate-azal? - Gabon, jauna.
Gabon dizula, printzesa.
Urte askotarako, jauna.
- Zer lanbide duzu? - Zirkuan lan egiten dut.
Ipurdian ostiko ematen didate, eta jendeak barre egiten du.
Txokolate-azal artista handia da.
Jendeari barre eragiten dio.
Hori bai lan polita!
Dantza ere egiten du, gogoko duelako.
Eta nik imitatu egiten diot.
Begira han.
Beste konspiratzailea da.
Emma Calvé-ren autoaren inguruan ikusi dut lehen.
Nik ere bai.
Alfa Gizonen arrastoaren atzetik goaz.
Horko gizon hori haietakoa da, eta beste bat etorriko da.
Dililik haien elkarrizketa entzuterik izango balu...
Erraza da.
Gaizkileak, ohikoa dutenez, landare baten atzean ezkutatu dira.
Neuk lagunduko diot Dililiri landarearen atzean ezkutatzen.
Satie, zerbait joko diguzu?
Bai, gnossienne-ak.
- Zer hartuko duzue? - Nik absenta.
- Nik kopa bat Bordeleko ardoa. - Berehala, jauna.
"Alfa Gizonak nagusi!"
"Paris ederra, Paris ustela."
Tori, gutun honekin bitxi-dendara sartzen utziko dizute.
Bitxi baliotsuenak kaxa gotorretik aterako dituzte,
Sarah Bernhardt haien bezerorik onena baita.
Beraz, asteazkena da eguna.
Arma sekretu bati esker dena jasoko duzu eragozpenik gabe,
eta lasai irtengo zara.
Kanpoan zalgurdia izango duzu zain, zaldi azkar batekin.
Gogoratu, asteartean, 17:00etan, arma sekretua aurkituko duzu
Infernuko Atearen atzean.
Den-dena entzun dut.
Orel!
Sarah Bernhardt...
Infernuko Atea...
Bihar goizean poliziari kontatuko diogu, eta harrapatu egingo dituzte.
Lehen garaipena Alfa Gizonen aurka!
Aurrera goaz.
Zer demontre egitea nahi duzue Sarah Bernhardt, arma sekretu
eta Infernuko Ateen istorio horrekin?
Hori zure egitekoa da, ez gurea.
Ospa! Atera itzazue hemendik.
Hurrengoan atxilotu egingo zaituztet.
Poliziak ezer egingo ez duenez, onena izango da interesatuari abisatzea.
Hara, otsoa aipatu, otsoa agertu!
Bai, hori Alfons Mucha-ren beste afixa zoragarri bat da.
Baina ezin gara iritsi Sarah Bernhardt-engana.
- Zer ba? Ez dago Parisen? - Bai.
Duela gutxi itzuli da Ameriketatik egindako jira arrakastatsutik.
Jainkosa hori, ordea, nire eskumenetik kanpo dago.
Baina ezagutuko duzu hura ezagutzen duen norbait!
Noski. Goazen Marcel Proust-engana.
- Zer egiten du horrek? - Ezer ez.
Idazlea izan nahi du.
Begira ematen du denbora,
eta ikusitakotik zeozer ikasiko duela esaten du.
Areto handietan ibiltzen da, eta Sarah ospetsua ezagutzen du.
Handitan antzezle ospetsua izango naiz.
Hara, arin aldatzen duzu lanbidea!
Nola aldatu? Lanbide horiek guztiak hartuko ditut.
Eta besteren bat gehiago ere bai.
Zuk ere Parisen barrena pedalei eragiten jarraitzeaz gain,
abeslaria eta dantzaria izan nahi duzu.
Egia da.
Eta zuzenbidea ikasteko aurrezten ari naiz.
Injustiziak sutu egiten nau. Justizia bilatu nahi dut.
Egun on, madame Céleste...
Hunkigarria.
Bai, horixe da hitza.
Egun on, Orel.
Egun on, monsieur Proust.
Lagun batekin nator, Dilili. Kanaky-koa da.
Ongi etorri, andereñoa. Marcel dut izena.
Eta hau, musika zoragarri horren egilea Reynaldo Hahn da.
Urte askotarako, jaunak.
- Orel, abrikotak dakartzazu Ritzetik? - Ez, informazioa.
Alfa Gizonak Sara Bernhardten bitxiak lapurtzera doaz.
- Eta guk guztia jakin dugu. - Zer?
- Baina poliziak ez digu sinesten. - Ba, guk bai.
Egia esateko, zaila da sinesten
arma sekretu bat utzi dutela infernuko ateen atzean.
Egon! "Infernuko atea" Rodin-en eskultura bat da.
Etxean geratzeko esango diot Sarah-ri.
- Ez digu jaramonik egin. - Halakoxea da Sarah Bernhardt!
Arriskua izan zein ez, hura beti aurrera.
Ez du amore ematen ezergatik ere.
Behintzat orain badakigu "Infernuko atea" zer den.
Ea lapurra baino lehenago heltzen garen.
Urte askotarako, monsieur Rodin.
Plazer handia da
nire lana ikusi nahi duen jende gaztea hartzea.
Begiratua egiten duzuen bitartean, nik Balzac-ekin jarraituko dut.
Zola jaun txit handiaren enkargua da.
Hura ere idazle handia eta herritar heroikoa.
Liluratuta nago.
Zure obra guztietatik hauxe da nire gogokoena.
Pozten naiz,
baina hori ez da nirea,
baizik eta lankide estimatu batena: Camille Claudel.
Urte askotarako, andrea.
Polita izan behar du eskultorea izateak.
Hala da, bai.
Ahaztu egin zaigu zertara etorri garen!
- Non dago "Infernuko atea"? - Lorategian.
- Beranduegi! - Harrapatu egingo dut.
Baina, nola liteke?
Gaur da eguna.
Orel, non zaude?
Egun on, neskato.
Egun on, jauna.
Izan dezazula ibilaldi ederra.
Zu bai neskato polit eta ongi hezia!
Ez da oso ohikoa gaur egun.
Ez kezkatu, ez da larria.
Makila hautsi da, ni ongi nago.
Baina laguntza pixka bat beharko dut...
berriro zutik jartzeko.
Zer da, txiki?
- Zer egin duzu beste neskatoekin? - Zer?
Baina zer diozu?
Agure zahar bat baino ez naiz,
laguntza apur baten beharrean dagoena.
Gizajoa!
Neuk eramango zaitut trizikloan...
polizia-etxera, hantxe arduratuko dira zutaz.
Gehiegi arriskatu zara, eskerrak antzeman diozun.
Erraza izan da, sudurrean uztaia zeraman.
Ez fidatu horretaz soilik.
Kanpoan itxarotea arduragabekeria izan da.
Baina, tira, estualdiak gaindituta,
bagoaz aurrera.
Alfa Gizonek ez dute lortu ni bahitzea,
eta guk, berriz, haietako bi harrapatuko ditugu.
Bitxi denda.
Sarah Bernhardt!
Oraindik ez.
Hara, ez da ezer ikusten!
Antzerkira joango gara hurrengo batean.
Adi, zure txanda.
Ez jolastu kale erdian, tuntun hori!
Kasu egizu, lotsagabea!
Nire postuan zain egon behar dudalako, bestela...
Zer politak!
Arre!
Jaunok, nire soka itzuliko didazue, mesedez?
Jolastu beste nonbait. Hau ez da leku egokia zuretzat.
Nola ezetz? Berak bakarrik bi Alfa Gizon harrapatu ditu-eta!
- Zuek orain arte egin ez duzuena! - Nola diozu?
Ospa biok oraintxe, edo beste horiekin giltzaperatuko zaituztet.
Polizia jauna, guztia ikusi dut,
eta bidezkoa da soka itzultzea halako neskato bipilari.
Hemen duzu, txiki.
- Zu bai ausarta. - Milesker.
Zorionak zuri ere, gazte. Azkar eta arin askatu duzu zaldia,
inolako zaratarik egin gabe.
Eta zu, andereño... Hori da hori soka jaurtitzea!
Brilliant!
Nola duzu izena?
- Dilili, eta zuk? - Edward.
- Nola? - Edouard.
Urte askotarako, Edouard. Zer egiten duzu?
- Gauza gutxi, egia esateko. - Eta nola bizi zara?
- Amak dirua bidaltzen dit. - Zertan egiten du lan?
- Erregina da. - A, ez! Sartu porru hori beste bati.
Jada ez dago erreginarik.
Frantzian ez, baina Erresuma Batuan bai.
Benetan ez duzu ezer egiten?
Bizi.
Hiriburu eder honetaz gozatu,
bertako denbora-pasa eta jolasgarriez...
eta honen moduko topaketa zoragarriez.
Asko ikusten dut,
eta ikasitakoarekin egunen batean zerbait egingo dut.
- Marcel-ek bezala. - Bai.
Nire ametsa da jende ezberdinen artean ararteko izatea,
eta modu baketsuan akordio bat lortzea.
- Zurekin bat nator. - Pozten naiz.
- Galesko printzea da eta! - Ingalaterrako erregegaia.
Gorentasuna, dena ikusi du berorrek?
Egia da bitxi-dendan guztiak lo zeudela?
- Berori Sarah Bernhardt-ekin zegoen? - Barkatuko didazue,
baina erosketak egin behar ditut dama batentzat.
Hala ere, neska koskor horrek nik baino hobeto erantzungo dizue.
Egun ona izan dezazuela.
Zuk ulertu gure hizkuntza?
Alfa Gizonek lehen aldiz huts egin dute
"Lididid" izeneko neskato kanak bati esker!
L'Intransigeant-ek dena kontatzen du!
Mendeko lapurreta "Dililotte"-k eragotzi du, neskato laponiar batek!
Sarah Bernhardt ondoezik topatu zuten bitxi eta infernuko gasen artean!
- Guztia koloretan, Le Petit Journal-en! - Erosi ezazue L'Assiette au Beurre!
Proposamen bat dakarkizuegu: Pariseko arazo guztiak konpontzeko,
ken dezagun Poliziako prefektua
eta jar dezagun haren lekuan neskato sokasaltaria!
Pariseko neskarik ospetsuena bihurtu zara, Dilili.
Baita Alfa Gizonen harrapakin irrikatuena ere.
Babestu egin behar zaitugu.
Trizikloa ez da segurua.
Gainera, gaur enkargu asko dauzkat.
Aurrerantzean, Dilili, nire autoa bakarrik erabiliko duzu.
Lebeuf-ek ekarri eta eramango zaitu.
Ez da oso adeitsua, hori egia da,
baina gorpuzkera sendoa du, edonor uxatzeko modukoa.
Ni gustura nindoan Orelen trizikloan...
Arraioa, leku guztietan agertzen da. Egunkarian ere bai!
Tximinokumea ospetsu bihurtu da.
Noiz bukatuko dute Alfa Gizonek eskandalu honekin?
Laster.
Ume horrek ez du hain arreta handia merezi,
ezta Sarah "handiak" ere,
eta zure "nagusiak" ere ez.
Emakume bat nagusi izatea... Hori bai iraingarria!
Hark izan beharko luke zure txoferra,
eta zure esanetara egon.
Egia!
Baina ez lizateke gauza izango autoa gidatzeko.
Ez noski.
Eta ez dakizu onena!
Calvé andreari orain otu zaio
umemoko horren txoferra izan behar dudala,
Alfa Gizonek eraman ez dezaten.
Hori da burutazioa!
Kontua da zenbat eta gehiago begiratu, orduan eta ziurrago nagoela:
zu Alfa Gizona zara.
Ni ere ermandadeko kidea naiz. Parisen ordena berrezarri nahi dugu.
Izan ere, Pariseko lur azpia gure menpe dago jada:
harrobiak, katakonbak eta estoldak.
Horregatik agertzen eta desagertzen gara hain erraz.
Gero eta gehiago dira gure misioarekin bat egiten dutenak,
agintariak ere tartean.
Orain zure txanda da, egizu bat gurekin.
Aberatsa eta boteretsua izango zara.
Eta gauza bakarra egin behar duzu Alfa Gizon bihurtzeko:
emaguzu neskato hori, Dilili.
Xehetasun gehiago gutar egin eta gero.
Helbide honetan entregatu behar duzu.
Jo ezazu klaxona hiru aldiz.
Bi bizkarzain bidali ditut zure etxera, erasoak eragozteko,
eta etxe-andereñoarekin hitz egin dut, zure zain dago.
Lebeuf, zure esku uzten dut gure izartxoa.
Adio, laztana.
Asko irakurri, Dilili, eta jolastu sokasaltoan!
Adio, Emma.
Agur, Orel!
Lebeuf hori amorragarria da.
Orduak daramatzat zain. Non dago, ba?
Gauerdia da. Ez da inor etorri.
- Bai, esan? - Madame Calvé, Orel naiz.
Auzoan nenbilen eta Dilili agurtzera igaro naiz.
Baina ez dago hemen.
Lebeuf ez zen agertu bart. Non bizi da?
Banoa hara!
- Inor ez, Lebeuf ez zen etxera itzuli. - Zer egin dezakegu?
Zer da zarata hori?
Zer gertatu da? Non zinen? Eta Dilili?
Hemen ezin dut hitz egin. Goazen aintzirara.
Aurrez diotsuet kontu itsusia dela.
Gizon bat hurbildu zitzaidan Alfa Gizona zela esanez,
eta ni ere Alfa Gizon handia izan nintekeela,
Dilili ematen banien.
Orduan zuk nire esku utzi zenuen neska.
Lebeuf, zure esku uzten dut gure izartxoa.
Agur, ene laztana.
Asko irakurri, Dilili, eta jolastu sokasaltoan!
Adio, Emma.
Agur, Orel!
- Hau ez da bidea! - Zaude isilik!
Niri esango didazu bidea zein den!
Zorionak, Lebeuf. Proba gainditu duzu.
Dagoeneko gutakoa zara.
Orain Alfa Maisu handia ezagutzeko aukera izango duzu.
Jaitsi arranpala horretatik.
Jarraitu niri.
"Alfa Gizonak nagusi!"
"Paris ederra, Paris ustela."
Aintza Alfa Maisu handiari!
Zorionak, anaia berria.
Benetako Alfa Gizona zarela erakutsi diguzu.
Hemendik aurrera ez da izango sekreturik zuretzat.
Eser zaitez.
Zure galdera guztiei erantzungo diet.
Maisu, zergatik bahitzen ditugu neskato gazteak?
Mundua salbatzeko.
Parisen, emakumeek lege naturala urratu dute,
eta boterea bereganatu dute.
Paris zuzendu behar dugu
desbideratze higuingarri hau mundu osora zabaldu baino lehen.
Oraindik botere txikia dute.
Txikia? Unibertsitatera ere joan daitezke eta!
Muga guztiak hautsi dira.
Hainbeste, non zeu ere emakume baten agindupean zauden.
Egia da.
Emakumeek deabruzko asmakizun bat egin dute: kabaretak.
Berek nahi dituztenak gonbidatzen dituzte,
berek nahi dituztenak aurkezten dituzte,
berek nahi dituztenak lehenesten dituzte.
Egia da.
- Orduan, hemen ez dago emakumerik? - Nola ezetz?
Baten gainean eserita zaude.
S-260, lauhankako batek ezin dio gizonari begietara begiratu!
Bai, izendapen zuzena ez da "emakumea", baizik eta "lauhankakoa".
Zergatik jaiki zara? Deserosoa al da?
- Beste lauhankako bat nahiago duzu? - Ez, ez. Baina...
Luzaroan eserita egotea ez da ona. Hankak luzatzea komeni da.
Ai, gazteok!
Ni ia ezin naiz ibili,
eta lauhankakoen beharra dut nire eserlekuari eusteko.
Izan ere, inoiz ez dira nahikoa.
Eta hain dira geldoak!
Bueno, egia da lau hankan ezin zarela normal bezain arin ibili.
"Normal"?
Ene hasiberri inozo hori,
Lauhankako emakume baten ibilera normala lau hankan da,
izenak ongi adierazten duenez.
Baina hain dira baldarrak, beti gehiago behar izaten baititugu.
Hasieran lauhankako helduak bahitzen genituen.
Baina denbora gehiegi zeramatzaten perbertiturik,
eta ezinezkoa zitzaigun menderatzea.
Horregatik bahitzen dituzue gazteak!
Otzanagoak dira, eta manaerrazak.
Bai, ongi ulertu duzu, Alfa Gizon berria.
Pariseko neska gazte guztiak bahituko ditugu,
eta geuk heziko ditugu.
Hementxe irakatsiko diegu lauhankako onak izaten.
Lauhankako perbertituak ordezkatzeko prestatuko ditugu,
eta orduan ordena berrezarriko da Parisen.
Hantxe amaitu zen entzunaldia.
Sudurreko uztai sakratua jarriko didate bigarren neskatoa ematen diedanean.
Eta...
zergatik etorri zara gugana halako izugarrikeriak kontatzera?
Niri inork ez didalako uztaia ipiniko sudurrean!
Honek begiak ireki dizkit.
Gehiegi da niretzat ere.
Izugarria da benetan.
Gaizkile ergela naiz, bai,
baina eginahalak egingo ditut Dilili salbatzeko.
Baita beste neska eta emakume guztiak ere.
Eta gizon horiei kalte gehiago egitea eragotziko diet.
Nolako bizimodu latza daramaten bazenekite...
Madame Calvé,
biba zu hain ongi abestuz alaitasuna zabaltzen duzulako,
- eta hain guapoa eta dotorea zarelako. - Lebeuf!
Minutu bakar batean
nire bizitzako bi ezustekorik handienak eman dizkidazu.
Estoldetan arrastoak bilatzera noa.
- Monsieur Jean! - Kaixo, Orel. Zer zabiltza?
Bahitutako neskatoak estoldetan nonbait daude.
- Arrasto bila nabil. - Banuen susmoa.
Aldian behin paper zatiak topatzen ditut uretan.
Pertsona-izenak dira, ziurrenik kode sekreturen bat gordetzen dute.
Ea neskak aurkitzeko lagungarri zaizkizun.
Toulouse-Lautrec, Madame Curie,
Picasso, Pasteur, Debussy, Monet,
Colette, Degas, Sarah Bernhardt, Proust...
Dililiren agendako orriak dira. Banoa!
Ezkerretik!
Ongi, mila esker.
Arraioa!
"Rodin".
"Camille Claudel".
Aurkitu dut, zatozte!
Bat, bi, bat, bi...
Buelta erdi eskuinera!
Makurtu gehiago burua!
Hau da izugarrikeria!
Pentsatzea ere gure Dilili gaixoa itzal uzkurtu horietako bat dela!
Geldi denok!
Zero-lauhankako bat ikusten dut eskuin eskuan oinetakorik ez daramana.
Galdu egin zait. Ez dakit non dagoen!
Nola aurkituko dut eskularru beltz txiki bat
ilunpe honetan eta zikin artean?
Lotsagabea! Zero-lauhankakoek ez dute erantzuten.
Arrautza ustela zara, ez duzu luze iraungo hemen.
Segi beste esku-oinetakoa bilatzera!
Lau hankan!
Berriz hala jokatuz gero, estoldetara botako zaitut.
Orain zeren zain zaude?
Baina...
Zer...?
Estolda-urak ezin dituzue preso hartu,
beraz, haiekin noa.
Ihesi doa.
Bueno, ito egingo da.
Beste lauhankako duinago batentzat aprobetxatuko ditugu haren arropak.
Galeria ixten duen burdin hesian trabatuta geratuko da gorpua.
Hesi hau ez nuen espero.
Lebeuf!
- Berriz harrapatzera etorri zara? - Ez, inoiz gehiago ez.
Zu askatzera nator!
Zoritxarrez, preso nago.
Ez, ia lortu duzu.
Burua igarotzen bada, beste guztia ere bai.
Lebeuf, tiratu besoetatik.
Zu jiratu zaitez, Dilili.
Besarkatu egiten nauzue,
nahiz eta kakaz blai eginda nagoen.
Hori garbitu egiten da, neska.
Benetako zikina
hor barruko gizonak dira.
Egizu negar lasai, ene laztana.
Nola tratatu zaituzten ikusi dugu.
Lau hankan ibiltzen ikusi nauzue?
- Bai. - Ene bada!
A ze lotsa!
Ez, ez duzu lotsatu beharrik.
Umiliatuta ikusi zaitugunean zurekin sufritu dugu.
Eta aurre egiten ikusi zaitugunean harrotu egin gara zutaz.
Gure bihotzek zugatik taupaka egin dute denbora guztian.
Hemendik joan beharko genuke lehenbailehen.
Orel, 13. kamerinora. Lebeuf, 14.era.
Eta ez irten!
Alfa Gizonengandik ezkutatu behar zaitugu,
laster jakingo baitute ez zarela beretakoa.
Atrezzokoak emango dizue arropa garbia.
Dilili nirekin dator.
Sartu!
Antza, hauxe baino ez zeukan.
Printze bat dirudizu.
Eta zuk, su artifizialak.
Eta nik? Zer itxura daukat?
Errege batena.
Eskerrik asko.
- Hobeto zaude, txiki? - Oraindik beldurrez dardarka.
- Orel, maite-maite egingo didazu? - Bai, noski.
Gaixoa.
Hemen seguru zaude, ahaztu beste guztia.
Ez dut ahaztu nahi.
Beste neskatoak lau hankan dabiltza oraindik ere.
Ea: neskak estoldaren ertzean jartzen dituzte ariketak egiten.
Gero lur azpiko hirira eramaten dituzte, gizonen zikina garbitzera.
Eta gauez logela batean giltzapetzen dituzte andre jagolearekin.
Irekigune bakarra ondoko aretoan dago.
Lantegi bateko tximinia da. Behetik zerua ikusten da.
Ez du laberik azpian. Airea berritzeko da soilik.
Neskatoak ez dira kea, ordea. Ezin dira tximiniatik irten.
Agian bai, sokazko eskailera batekin.
- Eta gero, zer? Hegan joango dira? - Bai.
Globo gidatu batean.
Santos Dumont jaunak badu bat.
Jakina! Alberto, nire brasildar kuttuna!
Baina, Emma, ma chérie, hori ezinezkoa da.
Nire motortxoak ozta-ozta eramaten nau ni.
Pedalei eraginez dabilen helize bat gehitu niezaioke, baina...
- Hogei neska? Inola ere ez! - Zuk jarrizkiozu pedalak.
Askatu nahi baditugu, gogotik ahalegindu beharko dugu.
- Pedalei eragingo diegu. - Ni txapelduna naiz horretan.
Nik inork baino indar handiagoa daukat.
Ikusi nauzue ni seguidillak dantzatzen?
A, bai.
Eta ni horregatik jolasten nintzen sokasaltoan,
pedalei eragiteko prestatzen.
Hara ba,
pedalei eragiteko talde polita daukat,
baina asko gara, egitura erraldoia eta aldi berean arina behar da.
Eta ohiala ere izugarri handia beharko dugu.
Zuk marraztu itzazu planoak, nik badakit nork egin dezakeen.
- Ziur zaude? - Bai, lagunak dauzkat leku guztietan.
- Tira, non dago tximinia hori? - Ez dakit.
Orduan, lana alferrik izan daiteke.
Estolda-sarearen arabera, XIX. barrutiaren iparraldean dago.
Hain zuzen ere, tximinia gehien dagoen lekuan!
Fabrika guztietako tximiniek dute
sugearen itxura duen iparrorratza?
Munduko apartamenturik garaiena du monsieur Eiffel-ek.
Edozer egingo dut neskatoak salbatzeko eta Alfa Gizonak giltzapetzeko.
Metal berri honek, aluminioak, mirariak egiten ditu.
Monsieur Eiffel, izugarri gustatzen zait zure eraikuntza hau.
Uste duzu noizbait nik ere halako monumentu erraldoia egin ahalko dudala?
Bai, noski. Eta garaiagoa ere bai!
- Berlin beste muturrean, laztana. - Mila esker.
Zer ongi hitz egiten duen erdaraz!
Bai, alemaniera ikasi zuen Wagner abesteko. Asko miresten du.
Eta Von Zeppelin kondearen lagun handia da.
- Aireontzi erraldoiak egiten ditu. - Ferdinand! Hau da poza.
Oso ongi, milesker. Bai, joango naiz.
Baina lehenengo gure zibilizazioa eta neska batzuk salbatu behar ditugu.
Ez nuen gutxiago espero zugandik.
Globo gidatu handi bat egiteko oihala behar dut,
10.000 m³-ko globoa.
Egundoko eskandalua!
Ihes egin dute kanak neskatoak harrapatutako bi Alfa Gizonek!
Ez da sinestekoa, gero!
Baina nola demontre lortzen dute?
Uste dut badakidala, orain erakutsiko dizuet.
Ihesaldi harrigarria!
Non da kanak neskatoa?
Haren beharra dugu.
Kanaka gora, kanaka behera...
Kanaky-n nengoenean
frantsesa nintzela esaten zidaten, kanak odolik izango ez banu bezala.
Frantzian, berriz, kanaka naizela esaten dute,
frantziar odolik izango ez banu bezala.
Nik biak nahi ditut.
Edo bestela, utz nazatela bakean.
Poliziako prefektuaren auzo berean bizi naiz.
Hauxe da haren etxea.
Ederra eraikina!
Aurreko etxeak horma itsu bat dauka.
Beraz, inork ezin du haren etxea ikusi.
Hementxe da.
Nora garamatzazu?
Nire gelara, eta gorago.
Ikusi ezin dena ikustera goaz.
Hauxe da nire kabia.
Gizagaixoa, ez da oso handia.
Nire etxea da, eta nahikoa niretzat.
Eta bista ederrak dauzkat. Zatozte.
Emadazu eskua.
Ez dut erortzea nahi.
Listo, iritsi gara.
Orain ikustera zoazena ez da hain polita.
Horra prefektuaren egongela!
- A ze gela itsusia! - Zer axola dio horrek?
Lauhankako bat!
Emakumeen gainean eserita daude!
Bai, Poliziako prefektua eta bere laguntzaileak
Alfa Gizonen sektako kideak dira.
Beraz, ezin joko dugu haiengana laguntza eske!
Egin beharko genukeena da...
Sarah Bernhardt, Louise Michel eta Madame Curie-rekin elkartu,
ideiak eman diezazkiguten.
Oso ideia polita da, Dilili. Tamalez...
izar batzuen ibilbideak sekula ez dira gurutzatzen.
"Ene Sarah maitea: Dililik ez du etsitzen..."
Aski zenuen esatea heroi gazteak behar gaituela!
Gainera, nola galduko nukeen...
nire beste bi heroi handiak ezagutzeko aukera,
Marie Curie eta Louise Michel?
Hau da hau poz hirukoitza!
Batetik, urruneko ikasle estimatuarekin berriz elkartzea;
bestetik, ene Sarah maitea,
zeinaren talentua oso gogoan dudan beti;
eta azkenik, nor eta madame Curie.
Marie Skwodovska, plazer handia da.
Zorionekoak gu existitzen zarelako, eta gugana etorri zarelako.
Esker mila, Louise Michel.
Ez dakit ba gerra-kontseilu honetan baliagarri izango naizen,
baina nork egingo lioke uko halako gonbidapen bati?
Parisera ikastera etorri nintzen, nire herrian neskei ukatzen zitzaielako.
Orain ezin dugu atzera egin.
Imajinatzea ere gizon batzuek
nire alabak lau hankan ibiltzera behartu zitzaketela!
Alabak eta zeu ere bai.
Eta poliziak ere gaiztoak dira.
Polizia guztiak ez.
Ez noski, badira bere lana duintasunez betetzen dutenak...
Zer handiak diren katuak hemen!
Kontuz!
Lasai, Justinien da, nire gepardoa.
Tira, polizia jokoz kanpo badago, armadara jo beharko!
Armada?
Errugabeak hiltzen besterik ez dakien gauzaez odolzale kuadrilla hori?
Hori buruzagien errua da armadarena bainoago.
Ofizial batzuek uko egin zuten.
Hala da, bai.
Zorionez, "arazoan" inplikatutako teniente koronelari
lehen zuen postua itzuli diote.
Batzuetan ez diet piperrik ulertzen.
Baina tira, noizbait ulertuko dut.
...ordua iristen denean hura ez da Parisen izango.
Teniente koronela sarri joaten da Vienara, Mahler-en etxera.
- Musikazale amorratua da. - Dohain handiak ditu!
Beraz, jeneral odolzalea Londresen egongo da
Emma Calvé eta Victoria erreginari esker,
eta teniente koronelak bidea libre izango du.
Bere soldaduekin miraria egingo du: akabo Alfa Gizonak betiko!
Ez ba!
Teniente koronelak ezin du hartu halako operazio baten ardura.
Norbaitek agindua eman behar dio.
Agindu diezaiola Errepublikako presidenteak.
Horixe!
Jo dezagun handira!
Presidentea gonbidatuko dut etxera.
Ezingo dio gonbidapenari uko egin, eta guztia azalduko diot.
Erraza izango da.
Hemen, elkarrekin goxo!
Martxan dago beste neskatoak askatzeko operazioa.
Hamabost egun barru gurekin hegan egingo dute.
Listo!
Santos Dumontek eta bere langileek lan zoragarria egin dute.
Teilatuan izango da honez gero.
Gu prest gaude.
Baina zer arropa dira horiek?
Dantzarako soinekoak ez, noski.
Misio arriskutsuan joateagatik ez dago zertan zabar jantzita joan.
Konpondu ezazu hori, Paul.
Itxura ona erakutsi behar duzu neskatoen aurrean.
Eta gero gurasoekin bilduko zarete... dena ongi ateratzen bada.
Paul Poiret ezagutzen duzu? Ez, oraindik ez, noski.
Beste diseinugile batentzat lan egiten du, baina ez luzerako.
Urte askotarako, jauna.
- Zaude geldi orain! - Zure izena idazten ari naiz.
A, bueno.
Listo!
Zer polita!
Sar ezazu hau patrikan, eta jantzi garaipenaren ostean.
Orain odolki baten moduan lotuta dagoela,
estoldetara botako nuke!
- Lebeuf... - Ez kezkatu.
Esateko gogoa neukan, baina ez dut botako.
Dohakabea!
Esnatu zaitezte! Bagoaz hemendik.
Ihes egingo dugu, gurasoak zain dauzkazue.
Segi korrika tximiniarantz.
Baina zutik, aizue!
Inoiz gehiago ez lau hankan!
Azkar, goian zuen zain daude.
Orain zu.
Azkar.
Badatoz.
Kaixo, laztana.
Zatoz.
Eseri hor.
Kaixo, minha picuruxa!
Hemendik.
Hortxe.
- Kaixo, poxpolina. - Zure lekua prest dago.
Igo gora!
Tira! Azkar!
Kaixo, meu presentinho do céu.
- Heldu eskutik. - Kaixo, txiki.
- Hemendik. - Kaixo, meu docinho de coco.
- Zatoz nirekin. - Kaixo, izartxo polit hori.
Zer gertatzen da?
Segi barrura!
Zer da hau?
Heldu gogor, neskak!
Igo, neuk hartuko dut txikia.
Aireratu globoa!
Eguzkia eta euria,
Gaua eta eguna,
Loreak eta fruituak,
Mutila, neska,
Neska eta mutila.
Zu eta ni, Haiek eta gu,
Hemengoak, Hangoak,
Gazteak eta nagusiak,
Denak batera!
Sorpresa ederra hartuko dute Eiffel dorrean afaltzen daudenek!
Baita zuen gurasoek ere -behean dauzkazue zain-,
gaur zuentzat abestuko baitut, neskak,
zuentzat, tratu txarrak jasan baina itzuliak izan zaretenontzat.
Santos Dumont, jakina.
Baina... Emma Calvé da eta!
Eta bere lagun gaztea.
Bai, neskato beltzarana, Orelen laguna.
Bai ba!
Dilili da!
Neska guztiak askatu ditu,
eta hemen dakartza.
Txanpaina.
Hau da poza!
Neskatoak itzuli dira.
Mundua osorik dago berriz ere.
Ama! Aita!
Amatxo!
Madame!
Pariseko enpresari handiena naiz.
Gauero horrela abestuz gero, aberats egingo zaitut.
Adiskidea,
ni aspalditik naiz aberatsa,
gauza batzuk behin bakarrik bizi eta betiko gordetzen baitituzu.
Dililik askatu gaitu.
Ihes egin zuen, baina gu askatzera itzuli da.
Bai ausarta Dilili!
Bai eskuzabala!
- Mila esker, Dilili. - Bai, eskerrik asko.
Baina ez nengoen bakarrik.
Ez, ez zaude bakarrik.
Ez horixe.
Ez, zu ez zaude bakarrik.
Bizitza oso zoriontsua izan daiteke.
Eta hasi baino ez da egin!
Zeuen buruari galdetuko diozue: "Eta Alfa Gizonen sekta?"
Ba, hara, teniente koronelak miraria egin zuen.
Gaizkileak atxilotu zituzten,
neskatoak aske geratu ziren eta berriro zutik ibiltzen ikasi zuten,
batzuek dantzan ere bai!
Zaharrenetako batzuek lau hankan ibiltzen jarraitu zuten.
Horiei Languedoc-eko gaztelu baten hegal bat utzi nien.
Han behintzat aire freskoa dute, eta paisaia zoragarriak.
Lebeuf-ek lur azpiko hiriko emakume zaintzailea aurkitu zuen,
eta gizonek egindako min guztia ahazten lagundu zion.
Neskato presoei dagokienez,
orain nahi duten jendearekin egon daitezke,
lau hankan ibili beharrean eskolara joaten dira ikastera,
eta jaietan koloretako jantzi bana oparitzen diet.
Eguzkia eta euria,
Gaua eta eguna,
Loreak eta fruituak,
Neska, mutila,
Neska eta mutila.
Zu eta ni, Haiek eta gu,
Hemengoak, Hangoak,
Beltzak eta zuriak,
Denok batera.
Eguzkia eta euria,
Eguna eta gaua,
Loreak eta fruituak,
Mutila, neska,
Neska eta mutila.
Sultanak eta eskaleak,
Zerbitzariak eta erregeak,
Aztiak eta maitagarriak,
Denak batera.
Eguzkia eta euria,
Gaua eta eguna,
Loreak eta fruituak,
Mutila, neska,
Neska eta mutila.
Aitak eta amak,
Ume txikiak eta aitona-amonak,
Neskak eta mutilak,
Denak batera!
Eguzkia eta euria,
Gaua eta eguna,
Loreak eta fruituak,
Mutila, neska,
Neska eta mutila.
Itsusiak eta politak,
Jakintsuak eta zoroak,
Txikiak eta handiak,
Denak batera!
Eusko Jaurlaritza-Zineuskadik finantzatutako azpitituluak