(1890eko Abuztuaren 20a - 1937ko Martxoaren 15a)
Izugarrizko idazle ikaragarria
Onena. Ezinbestekoa.
Elisabeth Keller.
Patrick-ek zerbait gertatzeko zorian zegoelaren susmo zehaztugabea zuen
Nola esan ahal zien bere gurasoei gauza gaiztoak edonon zeudela?
Eterrean eta hauts izpi bakoitzean.
Patrick-ek gauza horiek beti ikusten zituen...
Bazirudien berak bakarrik nabaritzen zituela beti.
Horregatik, zazpigarren eguneko gauean...
bere berehalako iritsiera nabaritu zuen.
Zer edo zerk egunsentiko haizean xuxurlatu zuen:
"Gaur gauean gertatuko da".
Hurrengo egunean, bere amak atea ireki zuenenan,
bertan ez zegoen ezer.
Patrick William Ward-en pixaren arrastoak...
hutsik zegoen armairu batera eraman zuen,
bere azken gaueko iluntasunean murgilduta.
Amaiera!
Ene!
Halaxe!!
-Jada hasi gara. -Hau onenetakoa da.
Ama, beti gauza bera esaten duzu.
Bai, baina gaurkoan egia da.
-Benetan? -Liluratuta utzi nau.
Ikaratuta.
-Bazirudien... Lovecraft. -Lovecraft.
Badakit. Antza handia, eh? -Ez.
Oraindik ez dut nire ahotsa guztiz aurkitu.
Bai, hori da.
-Vera! -Nire ahizpa friki bat da.
-Zer edo zer berri, mesedez. -Ez...
Beth, benetan, ulertzea kostatzen zait zuk egunak pasatzea
kaka hori idazten, pixarekin bukatzen den alfonbra gainean.
Ez duzu ulertzen.
-Zer demontre kontatu nahi duzu istorio horiekin? -Beldurra eman behar dutela suposatzen da.
Beldurra? Zu ahizpatzat edukitzea hori bai dela beldurgarria.
-Zorte ona mutil laguna aurkitzen! -Nahikoa da, Vera.
Ez dut frantsesik hitz egiten.
-Jarraitu idazten, Beth. -Eta ona ez banaiz?
Ona zara, Beth.
Hori diozu nire ama zarelako.
Zer da hori?
Zer demontre..?
Eh, txo...
Primeran, Vera. Zu beti hain formala.
Frantsesik ez, ama.
GHOSTLAND
Entsaladan jartzen da, benetan.
Berdea da, jendeari gustatzen zaio.
Ez.
Bai, ezergatik.
Zuen kotxea benetako erlikia da.
-Amari gauza zaharrak gustatzen zaizkio. -Herritik pasoan zaudete?
Ez. Hona gatoz bizitzera.
-Izeba Clarisse-ren etxera. -Izeba Clarisse? Hemendik bizi al da?
Ez nago ziur.
Beno, hil zen.
Nire amaren lehengusuaren koinata zen, edo horrelako zer edo zer.
Ah, Clarisse Jourdan, emakume frantses zoro zahar hura, zelaian etxe bat zuena…?
Oh, kaka!
Orain atzazkaletako laka usaina egongo da aste osorako, gutxienez.
Begirada bat botaiozu dendari, Jourdan.
Nire izena Keller da.
Izu liburuak.
FAMILIA HILTZAILEAK BOSTGARREN ALDIZ ERASOTZEN DU
Zer egiten ari zara?
-Zer da hori? -Gustatuko ez litzaizukeen istorio bat.
Nola dakizu?
Ez dago inor hemen?
Ai ama, ze usaina!
Oraintxe bueltatuko da.
Zelango itxura!
Zeri buruzkoa da istorio hori?
Etxeetan sartzen den gizon bati buruzkoa.
Gurasoak hiltzen eta alabei bizia barkatzen dien gizonari buruzkoa.
-Beti zure adinekoak. -Bai... Eta?
Etxean geratzen da alabekin.
-Eta gurasoen gorpuekin. -Hori asmatu egin duzu.
Neskak!
Bagoaz?
Ai ama!
Rob Zonbiaren etxea da.
Gustatuko zaizue.
-Ez dago txarto. -Zure garunaren jarraipen bat da.
-Brometan zabilz, ezta? -Logelak goian daude.
-Ama, hemen zahar usaina dago. -Moho usaina dauka, Vera.
Bai, hori esan dut.
-Begira zenbat panpin. -Izekok ez zidan inoiz beraiekin jolasten utzi.
Zertan lan egiten zuen izeko Clarissek?
Argia badabil?
Ez!
Bingo!
Noiz utziko duzu idazle snob-aren rol hori eta ordenagailu bat erabili?
Inoiz ez.
Honek azoka bat dirudi.
-Hau guztia berarentzat erosi zuela uste duzu? -Adinekoei gauza horiek gustatzen zaizkie.
Txinatar kutxa sekretua!
Zer?
Ispilu bat baino gehiago da. Kutxa bat da, irakurrita daukat.
Botoi sekretu bat egon behar da hemendik.
Kaka!
-Zer, gustuko duzu? -Ez.
-Vera, kontuz horrekin. -Nork erosi nahiko luke horrelako zerbait?
Zure izeko Clarissek, laztana.
Laztana?
Bihotza?
Beth?
Ondo nago.
Oh, bihotza.
Jakina ondo zaudela.
-Horregatik zaude hain zuri. -Zer gertatzen zaio?
Ezer ez.
Orain zu bezalakoa da.
Primeran.
-Zu beti hain desegokia. -Vera!
-Ondo dago? -Orain galdetzen duzu?
Zergatik ez zara laguntzen geratu?
Zertarako? Bazeunden zu laguntzeko.
Ez dakit zergatik idazten dituen horrelako istorioak odol pixka bat ikustean zorabiatzen baldin bada.
Ama, beldurra dio hegan egiteari,
beldurra mutilei, beldurra dio bere itzalari.
Beste egunean, ekipajea egiten gauza harrigarri bat aurkitu nuen.
Ez nago brometarako, Vera.
Elkarrizketa bat, bere buruarekin.
Orrialde pila bat, editatuta. Aldizkari bat balitz bezala.
Guztia asmatu zuen, idazle famatua balitz bezala
zeini bere liburuei buruzko galderak egiten dizkioten.
Errealitateari aurre egin behar dio.
Zure ahizpa maite duzula jakitea gustatzen zait.
Badakit haserre zaudela zure mutila utzi behar izan duzulako.
-Ziur aski, ama. -Eta utzi makilatzeari.
Zoaz pikutara!
Kaka zaharra!
Badakit bera gehiago maite duzula!
Beth, Beth, Beth. Beth puta hori!
Kaka.
Ama!
Non dago zure lanpara zaharra?
Goian nago.
Zure idazle gustukoenarekin, badakit. Zure lanpara zaharra, non jarriko dut?
Zure logelan.
Entzun nauzu?
Bai!
Kontuz atearekin.
Nire ohea gustuko?
Hau zurea da.
Eta hau ere bai.
Ez ditut zure tontakeria mistikoak nire logelan nahi, eraman itzazu.
Ezin zara jatorragoa izan zure ahizparekin?
Ez dut uste.
Jasanezina zara!
Ez da nirea.
Etxe zaharra da.
Ama, nire logela da! Zoaz Lovecraft juniorri laguntzera!
Ai ama!
Beherago!
Jane?
-Zer? -Ez dizut entzuten.
-Kaixo? -Kaix...?
Kaixo?
Jane? Ez dizut entzuten.
Ama!
-Vera? -Ama!
Ez!
Panpinekin jolastu nahi du.
Ez nazazu begiratu.
Entzun nazazu, Beth.
Joan behar zara, mesedez.
Ihes egin ezazu, bihotza. Ihes egin.
Ama!
Ez!
Putakumea!
Ama!
Ez, ez, ez...
-Ez! Ez, ez...! -Beth, bihotza, Beth, lasaitu!
Etorri hona, laztana! Lasaitu, Beth.
Lasaitu zaitez. Lasai.
Lasai... Eh...
Ene Jainkoa.
-Behean nengoen. -Badakit, badakit.
-Verarekin. -Amaitu da.
-Oso erreala zen. -Orain dela asko izan zen, Beth.
Etorri hona.
Goiz zoragarria CO1-ean.
Eroso jarri eta Chicagoko musika klasikoaz gozatu zure irratian.
Bai?
Kaixo, Jerry! Bai, oso ondo, eta zu?
Berarekin jarriko zaitut.
Bai?
Jerry da.
Jerry, barkatu. Orain ezin da jarri.
-Hitz egin behar dugu. -Deitzeko esango diot.
-Salmentak bost bider handitu dira. -Barkatu?
Bost bider handitu direla. Idazten dago?
-Bai, noski idazten dagoela. -Gaur gauean guztiok egongo gara.
-Esaiozu. -Ez dakit, Jerry. Esango diot.
-Hemen dago. Oraintxe esango diot, ongi? -Oso ondo. Primeran.
-Ongi, eskerrik asko. -¡Ze pozik nagoen!
Argitaletxeko langile guztiak egongo dira.
Zure salmentak kristoren igoera izan dute. Maite zaituzte.
Salmentak maite dituzte.
Jakin nahi al duzu?
Ez ditut zenbakiak atsegin.
Baina, ikaragarriak dira!
Eta maite zaituzte.
Bai, kaixo. Ez. Oraintxe esan diot.
Ongi.
Gaur gaueko gonbidatua izuaren erregina gisa definitu dute.
"Gertakaria mamuen herrialdean" da bere azkenengo liburua.
Bi aste daramatza kalean eta jadanik salduenetakoa da.
Zorionekoak gara bera gaur gurekin dagoelako,
ze normalean ez du telebistan elkarrizketarik egiten.
Elisabeth Keller.
Plazerra zu ezagutzea, Elisabeth.
Plazerra nirea da, Eve.
Gertakaria mamuen herrialdean...
zure libururik pertsonalena da, eta zure familiari egindako tributu bat.
Bai, egia da.
Zer gertatu zitzaizuen zuri eta ahizpari nerabezaroan?
Ea liburu hau autobiografikoa den galdetzen ari zara?
Esaten dudana da oso erreala dirudiela.
Xehetasunak hain biziak dira... Agian galdera hau beharrezkoa da:
Zergatik idatzi zenuen liburua?
Burua ez galtzeko.
Benetan?
Ba ahal dago arrazoi hobeagorik idazteko?
Veraz eta nitaz hitz egin nuen denbora osoan.
Defentsibara jarri nintzen. Ziur nabaritu zela.
Ez da hain larria.
Misteriotsu moduan, zuk daramazu hitza.
Hori, nire fan handiena zarelako diozu.
Bai, egia da.
Arlekin eramango dut ohera.
Ziur berriz ikusi nahi duzula?
Egin zure semeak bezala, ez dio axola!
-Ez da horrela ohera joango, ezta? -Zergatik ez? Mozorroa gustuko du.
Esan nizun maite zintuztela!
Kaixo?
Bai?
-Bai? -Beth!
Bueltatu egin behar zara, mesedez.
-Vera? -Bueltatu!
-Ama zurekin dago? -Etxean daude!
-Vera, entzun. -Ez didazu entzuten, Beth!?
-Entzuten dizut! -Ez nazazu bakarrik utzi, Beth!
-Ni ez... -Ama zurekin dago? Vera!
Zure ama berarekin dago, ezta?
Egon behar da.
Hartu, hartu. Ez du hartzen.
Saiatu berriz.
-Ziur zaude? -Ez dakit...
Agian ez da ezer, Veraren beste delirioren bat,
baina amak ez du mugikorra hartzen eta nik amets horiek ditut berriz.
-Zeozer txarto dago. -Ulertzen dut, baina...
Ez ziren etxe horretan geratu behar, horrek ez dio Verari laguntzen.
Ospitale batean egon beharko litzateke.
Ongi. Deitu heltzean.
-Bai. -Zaindu.
Hemen? Ziur zaude?
Bai.
Ama!
Beth?
Laztana!
Zer egiten duzu hemen?
-Zergatik ez didazu esan etorriko zinela? -Verak bart deitu zidan,
mugikorretik oihuka, eta gero moztu egin zen.
Deitzen saiatu nintzen, baina ezin izan nuen.
-Ez nekien zer gertatzen ari zen. -Ez nekien Verak mugikorra erabiltzen zuenik.
-Dena ondo? -Bai, lotan dago.
Asko botatzen zaitut faltan.
-Oso polita zaude. -Ez zara ezer aldatu.
-Oh, beno... -Benetan.
Etxea berdin berdin dago, ama.
Bai.
Urteak pasatu arren, oraindik Clarissen era zaharrean bizi zara.
Hori ez da bidezkoa.
Ia-ia guztia saldu nuen.
Bai?
Ez duzu sinistuko zenbat diru eman zidaten panpin zaharrengatik.
-Benetan? -Eta...
Etxe osoa berreraikitzeko gai izango naiz.
Bidaltzen dizudan dirua heldu zaizu?
Bai, heldu zait.
Oh, Beth...
Ez nazazu gaizki ulertu.
Ama, gehiago behar baduzu, esaidazu.
Ez dakit zergatik esan dizudan.
Asko ematen didazu jadanik.
Zure alaba naiz, eman diezazuket, eta ez da hainbesterako...
-Oh, bihotza. -Barkatu, pasatu egin naiz.
Beth...
Nirekin ez haserretu! Zergatik haserretu behar naiz?
Hemen Verarekin bakarrik utzi zintudalako ...
Beth, begira nazazu.
Ez ninduzun abandonatu.
Zure bizitza bizi behar zenuelako joan zinen.
Oso normala da. Ulertuta?
Malkorik ez. Oso ondo.
Topa egingo dugu!
Tori.
Noiztik edaten duzu etxean egindako garagardoa?
Kaka!
-Ate gaineko giltza! -Barruan giltzaperatzen duzu?
Nik ez, bihotza. Berak egiten du.
Hemen ezkutatzen du giltza.
Kopia bat egin nuen.
Vera!
Laztana!
Ezkutatzen hari zara?
Vera!
Botikina, Beth. Ezkerreko armairuan.
Vera! Non zaude?
Laztana!
Botikina, Beth!
Vera!
Lagun nazazu!
Vera! Ama!
-Hartu hanketatik. Arin! -¡Ez!
Beth, mugitu!
-Hartu hankak. -Lasai.
Lasai, sartu zaitez.
-Lagundu! -Lasaitu, Vera!
-Lasai. Lasaitu. -Lagundu!
Lasai. Ekarri botikina, Beth.
Begira nazazu, begira nazazu.
Amaitu da, bihotza. Amaitu da.
Lasai, pasatu da.
Ez iezadazue berriro minik egin.
-Ez dizu inork minik egingo, bihotza. -Nire ahizpa...
Beth.
-Hemen nago, Vera. -Ikusten zaitu.
-Vera. -Ikusten zaitu.
Kontatu nola inspiratu zinen liburu hau idazteko.
Noski. Dena Sorbonan hasi zen, nire masterra ikasten nengoenean,
Pariseko erakusketa askotara joaten nintzen eta...
guztien artean, galeria txiki batean arte erakusketa bat ikusi nuen
-... -Utzi hori.
Etorri hona.
Lehenengo momentutik liluratuta geratu nintzen
obra arraro haiekin guztiekin, baina hain zirraragarriak ziren aldi berean,
ezin nuen begirada gainetik kendu.
Oso sentsazio arraroa sumatu nuen, deskribaezina.
Gogorra da, ezta?
Badakit.
Oso garai egokia zen artistak elkartzeko eta gauza berriak saiatzeko...
Kolore haiek guztiak...
Nola egiten duzu, ama?
Pasa den astean nire logelan aurkitu nuen.
Berogailuari lotuta.
Oihuka ari zen...
Bueltatu egin behar izan nuen inor ez zegoela baieztatzeko.
Zer egin dezaket?
Ezin duzu ezer egin, Beth.
Gau hura berriro bizitzen du gauero.
Etorri hona.
Lasai.
LAGUN NAZAZU!
Vera?
Bakarrik hiltzen utziko nauzu?
Ez.
Bakarrik ez.
Ez zara hilko, Vera.
Larrutik ordaintzen ari naiz!
Eta zu ez zaude.
Mugitu egiten naiz eta erre egiten naute.
Oihu egiten dut eta beraiek...
Mesedez, mesedez.
Mesedez eskatzen dizut, esaiezu.
Esaiezu ez naizela neska txarra!
Vera... Vera, entzun nazazu.
Barkamena eskatzen diet mina egiteagatik.
Esaiezu gehiago ez zigortzeko.
Ez zenuen ezer txarto egin.
-Esaiezu. -Ez da zure errua.
Ez da zure errua!
-Hemen daude. -Vera... Ama da. Vera.
Vera.
Kamioia.
Ene Jainkoa...
Kamioia.
Ama?
Zoaz!
Jadanik altxatu zara, laztana?
Bai.
Eugene etorri da?
Baliorik gabeko gauza asko daude etxe honetan.
Kontua utzi dizu?
Ez dut ikusi.
Egun zoragarria piknik bat egiteko!
Oraindik Beth-en usaina daukazu.
Usain horrek zoratzen ninduen.
Zertaz ari zara?
Jan beharko zintuzkedan zu eta Vera.
Horrela ez ninduzuen inoiz utziko.
Eta ez zen mutilik egongo nire alabengandik gertu.
-Utziozu edateari, ama. -Nire alaben haragia.
Zentzugabekoa!
Ondo zaude, ama?
Ze itxura txarra!
Ez dakit nondik datorkizun talentu hori, laztana.
Zure munduak sortzeko gaitasuna.
Zure aitarengandik ez, hori ziur.
Oraindik mintzen zaitu?
Orain ia ezerk ez dit minik egiten.
Oraindik ederra zara, ama.
Esaten saiatzen ari naizena...
Gertakaria mamuen herrialdean idatzi duzun istoriorik onena da.
Irakurri al duzu?
Noski baietz!
Hain ona zenez liluratu egin ninduen.
Ez nizun liburua bidali...
Lovecraft baino hobea zara.
Beth, faltan botatzen zaitut.
Bakarrik utzi ninduzun.
LAGUN NAZAZU!
Vera.
Vera, ondo dago.
Lasai.
Vera... Vera, Lasai...
Lasai.
Zer egin duzu?
Vera, begira nazazu.
Ez dago inor... Hemen ez dago inor, Vera!
Non dago giltza?
Ez!
Ez, ez, ez, ez!
Vera!
Vera! Vera!
-Ireki atea, mesedez! -Beth!
-Gelditu! Vera! -Lagundu!
Vera! Ireki atea!
Vera, mesedez!
Vera?
Ama!
Ama, non dago giltza?
Verak krisi bat dauka. Bere gelan giltzapetu da. Non dago giltza?
Non dago bere gelako giltza?
Ez dago giltzik, laztana.
Mesedez! Askatu nazazu!
Vera?
Vera!
Ez!
Utzi nazazu, putakumea!
Kabroia!
Vera.
Ama, deitu anbulantziari!
Vera!
Vera.
Geratu nirekin. Eutsi!
Lasai, lasai.
Horrela, oso ondo.
Badator anbulantzia.
Badakit zergatik egin duzun.
Badakit zer nahi duzun zure ahizparengandik.
Kanpoan itxarongo dut.
-Bestela, bidea pasatuko dute. -Ama!
Geratu berarekin eta itxaron.
Ama!
Zer esan nahi zenuen barruan?
Ez iezaiozu entzun, Beth.
Vera.
Hemen nago. Geratu nirekin, Vera.
Vera, hitz egidazu.
Vera.
Entzun diezazuket.
Entzuten zaitut, Vera.
Hitz egidazu, mesedez, Vera.
Vera.
Zure ahizpa behartu dugu.
Eta orain zure txanda da.
Ama?
Ama...
Ama!
Ama?
Ama!
Vera.
Zer egin didazu?
Orain ulertzen duzu, Beth?
Vera, zer egin didazu?
Behartu ninduten, eta orain zurekin jolasten ari dira.
-Vera! -Berak aukeratu zintuen, Beth.
-Psikopata! -Gelditu!
-Esaidazu zer egin zenuen! -Ez naiz ni!
-Esaidazu! -Nahikoa da, Beth!
Esnatu zaitez, Beth!
Bizitzan behingoz, ez ezazu ihes egin!
Saia zaitez errealitatea onartzen!
Bueltatu!
Beth, oraindik hemen zaude.
Beth, entzun nazazu.
Onartu gertatu zena.
Errealitatea onartu behar duzu.
-Ama... -Ezin zuen ezer gehiago egin.
Ez, ez! Ez, ez ,ez!
Ez!
-Ama hil egin zen, Beth. -Ez...
Hil zen. Ama hil egin zen.
Ez!
Hil egin zuten, Beth. Hil egin zuten.
Asko sentitzen dut.
Ama, amatxo...
Amatxo... Zergatik?
Hilda dago, Beth.
Joaten utzi behar duzu.
Beth.
Zergatik?
Bakarrik gaude.
Orain biok bakarrik gaude.
Bueltatu zara?
Beth... Bueltatu zara?
benetakoak balira bezala hitz egiten duzu beraiekin.
Eta amarekin...
Zoroa banintz bezala begiratzen ninduzun.
Ez ninduzun entzuten.
Joan egin zinen.
LAGUNDU!
Ez nekien zer egin zu bueltan ekartzeko.
Gorroto zaitut, Vera!
Gorroto zaitut, Vera.
Gorroto zaitut, Vera!
Gora! Azkar! Ezkutatu egin behar gara!
Hemen!
Jolas bat da. Ezkutatzea nahi dute!
Entzun. Gora eramaten bazaitu...
ez zaitez mugitu,
ezta negarrik egin.
Edozein gauza egin arren...
Ez da hain txarra izango.
Azkenengoan ostikada bat eman nion eta askoz txarragoa izan zen.
Beraz, ez egin.
Entzun,
gora eramaten bazaitu,
edozer eginda ere, ez zaitez mugitu,
ezta negarrik egin.
Polita zara. Nire laguna izan nahi?
Nire laguna izan nahi?
Gustuko zaitut.
Nire laguna izan nahi?
Gustuko zaitut.
Polita. Nire laguna izan nahi?
Nire laguna izan nahi?
Gustuko zaitut.
-Maite zaitut. -Polita zara.
-Gustuko zaitut. -Gustuko zaitut.
-Ez zaitu inork maite. -Itsusia zara.
Txerri bat zara.
Hilko zaitut. Hilko zaitut.
Ez zaitu inork maite.
Hilko zaitut.
Ez!
Ez! Ez!
Vera!
Ate hori.
Bat, bi eta hiru. Goazen.
Beth!
-Ez! -Geldik!
-Itxaron! Itxaron! -Ez! Ez!
Itxaron!
Itxaron... Laguntzeko gaude.
-Ez ukitu! -Lasai, lasai.
Ez zaitez gehiago hurbildu!
Atzera! Atzera! Atzera esan dut!
Ongi.
-Oso neska onak zarete -Pikutara joan zaitez...!
Zin dagizut.
10. patruila zentralera. Larrialdi bat daukagu.
Esadazue nork egin dizuen hau.
Sorgin bat... eta ogro bat.
Izeko Clarisseren etxera etorri ziren gure bila.
14 edo 15 urte.
Argalak. Bat ile beltza, eta bestea horia. Kanbio.
Bi gizonezko ziren.
-Goxokien kamioi batean zihoazen. -Goxokien kamioian?
-Entzuten nauzu? -Entzuten zaitut, John.
Gasolindegian nago. Janet-ek bi neskak ikusi zituela dio.
Benetan?
Zin dagizut.
Zuen izeko Clarisse non bizi den esan ahal didazue?
Janet-ek dio Clarisse Jourdan-en etxe zaharrera zihoazela,
-Holly Flowers eta Jackson izkinan. -Lekua ezagutzen dut.
Bere amarekin zihoazen. Janet-ek neska batekin hitz egin zuen.
-Ziur dago beraiek direla. -Mesedez John, patruila bat bidali.
Ospitalean geldituko gara eta bertatik horra joan.
Konforme.
Cooper!
Informazioa daukat.
Joan egin behar gara.
Badakit non bizi diren neska hauek.
Ez!
Beth!
Begira nazazu!
Bueltatu!
Beth!
Zergatik...?
Ez!
Berriz ez! Ez!
Beth!
Ez! Ez!
Ez!
-Mahai horretara eraman dezakezu? -Bai, noski.
-Oso polita zaude, beti bezala. -Mila esker.
-Eskerrik asko etortzeagatik. -Eskerrik asko gonbidatzeagatik.
-Noski. Ondo pasa. -Bai.
Ederra zaude.
Zu ere bai... Zure mundua bikaina da, laztana.
Ametsik politena mundu politenean.
-Kaixo. -Kaixo.
-James, hau nire ama da. -Plazer bat.
-Momentutxo bat lapurtu ahal dizut? -Noski.
Hemendik.
Eskerrik asko.
Ama agurtu!
Ez duzu festa hau gustuko, ezta?
Ez asko, ez.
Imajinatzen nuen.
Eta are gutxiago irakurketa bukatu dudanean.
Ai ene.
Zer?
Bizitza osoa daramat momentu honen zain
eta orain, azkenik heldu denean,
-nahiago nuke hil zu entzutea baino... -Zure istorioa...
Ikaragarria da.
-Zer? -Primeran entzun nauzu.
Liburuan hitzen bat aldatzen baduzu,
ez dizut berriz hitz egingo.
Mila esker.
Mila esker... Niretzat...
Mila esker, Lovecraft jauna.
Howard.
Lagundu!
Beth!
Vera...
Beth!
Ez egin, Beth.
Ez dago ezer zuretzat hor.
Beth!
-Beth! -Nire ahizpa da, ama.
-Beth! -Bere mundua leku izugarria da, laztana.
Baina nire ahizpa da, hala ere.
Beth!
-Ziur zaude? -Beth!
Beth!
-Bai. -Beth!
Joan, orduan.
Beth!
Joan.
Beth!
-Ez! -Geldik!
Atzera!
Eskuak gora!
Astiro.
Mugitu!
Eskuak gora!
Ez zaitez mugitu.
Ez...
Maite zaitut
Ondo zaude, Beth?
Ospitaletik 30 edo 40 minutura gaude.
Bertara heldu arte,
nirekin egongo zara.
Oso indartsua zara, bazenekien?
Eta oso ausarta.
Ziur kirolak atsegin dituzula. Baten bat egiten duzu?
Ez.
Ez?
Apustua galduko nuke!
Istorioak idaztea dut gustuko.
ITZULPENA: Pacay Kulturmedia www.pacay.es