BENETAN GERTATUTAKO ISTORIOA
PERTSONA ETA LEKU IZEN BATZUK ALDATUAK IZAN DIRA
PARTE-HARTZAILEAK BABESTEKO
Zer esan nahi du "etxe" hitzak zuretzat?
Etxea?
Leku seguru bat da.
Leku bat...
non bertan gera zaitezkeen eta alde egin beharrik ez duzun.
Ez da aldi baterako lekua.
Igo apur bat gorago.
Apur bat beherago. Horrela. Primeran.
Hau egin beharra daukat.
-Itxi begiak ahal baduzu... -Bai.
...eta hartu arnasa sakon. Guztiz erlaxatu arte.
Kontatu duzu inoiz zure historia?
Ez.
Baina ondo iruditzen zaizu kontatzea?
Bai.
Orduan, uste dut...
Ez didazu kontatu behar oraindik. Zein da zure lehen oroitzapena?
Zer da umetatik gogoratzen duzun lehen gauza?
Hiru edo lau urte nituen.
Aizu! Kontuz!
-Non zaude? -Afganistanen, Kabulen.
Deskribatu zeure burua.
Beti eduki izan dut...
apur bat berezia izateko joera. Nolabait esatearren.
Ez nuen beldurrik nire arrebaren soinekoak
edo arreba txikiaren kamisoia janzteko.
Atentzioa ematea gustatzen zitzaidan.
Non zaude Kabulen?
Nire jaiotetxean.
-Non daude zure gurasoak? -Ama barruan dago.
Badakit hor dagoela.
Kito, laztana. Honekin nahikoa izango da.
Gauetan burua haren magalean jarrita, ilea ukitzen dit.
Ez du parekorik.
Amari begiratzen diodanean, gaztetan nolakoa zen jakin nahi dut.
Ikusi ditut haren argazkiak, bere ile beltzarekin,
baina ilea urdinduta baino ezin dezaket gogoratu.
Zoaz jolastera. Afaria ordubete barru egongo da prest.
Aitak eskutik heldu zidan eta pistan sartu ginen.
Besoetan hartu eta pilotuaren kabinara igo ninduen.
Ez zuen bolanterik. Botoiez beteriko joko bat zirudien.
Arrebak aitari buruzko istorioak kontatzen zizkigun.
...eta lur hartu genuen! Esan zuen:
"Ezin duzu botoirik ukitu, hori da garrantzitsuena".
"Okerreko botoia sakatuz gero, lehertu egingo da hegazkina".
Gero, hodeietarantz egin genuen hegan...
eta munduaren ertza ikusi ahal izan genuen.
Izugarria izan zen!
Gauza asko benetakoak ziren, baina beste asko asmatu egiten zituen.
Anaiak eta nik txundituta entzuten genuen.
Bera hor baldin bazegoen ez zitzaidala ezer gertatuko esan zidan.
Inbidia ematen zidala gogoratzen dut.
Zergatik zenion inbidia?
Anaiak eta nik bizi ezin izan genituen gauzak
kontatzen zizkigulako,
gure aitarekin bizitako gauzak.
Non dago zure aita?
-Hitz egin dezakegu hasi baino lehen? -Noski.
Oraindik ere kosta egiten zait gauza batzuei buruz hitz egitea.
Gogorra da, baina gainditu behar dudan zerbait da.
Nire iragana da, eta ezin diot edo ez diot ihes egin nahi.
Agian prest egongo naiz sei hilabete edo urtebete barru.
Zaude lasai. Behar duzun erritmoan arituko gara.
Pozten naiz azkenean kontatzea erabaki duzulako.
Badakizu zer? Gogoan dut, institutuan, ez nuela ideiarik ere.
Istorio ugari asmatzen zituzten.
Bazen bat Afganistanetik oinez heldu zinela zioena.
-Zer ona! -Nik ez nekien zer sinetsi.
Egia esan, inortxok ere ez genekien ezer.
Hara!
Gogoan dut ikusi zintudan lehen aldia!
Orduan ez zegoen etorkin askorik.
Karratu zuri-belzdun kamiseta bat zeneraman. Gogoan duzu?
Bai.
-Eta Buffalo oinetakoak. -Hala da.
-Pentsatu nuen: "Itxurosoa". -Ausarta.
Aurrera begiratzen zenuen zuzen, atentziorik ez emateko edo.
Harritu egin nintzen nire geltoki berean jaitsi zinela ikustean.
-Begira, hirugarren mailakoa da. -Bai, dantzaldian.
Begira zer oinetako dotoreak! Ederrak ginen ba!
Hemen dago.
Hemen hasi zen nire historia.
Dena apuntatu nuen Danimarkara iritsi nintzenean.
Saiatuko zara irakurtzen?
Kosta egingo zait. Ez naiz darieraz ongi moldatzen.
Nire letra ere ez dut ongi ulertzen.
Mujahidinek...
Mujahidinek Afganistango boterea eskuratu zutenean...
Nire aita eta anaia hil zituzten eta arreba bahitu zuten.
Han gelditu izan banintz, ziurrenik ni ere hilko ninduketen.
Oso gogorra izan zen.
Hitz egin duzu Kasperrekin honi buruz?
Ez.
Kasper, filmatzen hasiko naiz.
Probatu ea gatza behar duen.
Noiz ezkonduko zarete?
Bizilekua topatzen dugunean.
Lehenengo nire etxera etor zaitezen nahi dut.
Gero festa bat egiteko toki bat aurkitu behar dugu.
Festa bat egiteko tokia behar badugu, luze egon beharko dugu zain.
Agian etxe bat erosiko dut kanpoan zauden bitartean.
Orduan, dagoenarekin konformatu beharko duzu.
-Noiz zoaz aireportura bihar? -10:00etarako egon behar dut.
-Noiz arte egongo zara oraingoan? -Ekainera arte.
Aldi baterako itzuli, eta gero berriz joango naiz.
-Berriz? -Hala uste dut.
Kasperrek ez daki ezer.
-Nora zoaz? -AEBra itzuliko naiz.
Princetongo zure irakaslearen mezua jaso duzu?
Mezua ez, gutuna. Nik doktore-ondokoa egitea nahi du.
-Ikerketarekin jarraitzeko? -Bai.
Zer dio Kasperrek horri buruz?
Ez dugu horri buruz hitz egin oraindik.
Azkenekoz, zure aitari buruz hitz egin genuen.
Prest zaude gehiago sakontzeko?
Bai, baina oso tristea da.
Itzul gaitezen zure haurtzaroko oroitzapenetara.
Non dago zure aita?
Ez daki inork.
-Etxetik eraman zuten. -Zer ba?
Zutik, munduko langileak!
Zutik, ogirik gabeak!
Afganistango gobernu berriarentzat arriskutsua bihurtu zelako,
erregimen komunistarentzat,
70eko hamarkadan monarkia kentzea lortu zutenean,
1979an.
3.000 pertsona inguru atxilotu zituzten, artean gure aita.
Amak hitz egin zidan eraman zuten egunaz.
Hala espero omen zuen.
-Akhtar Nawabi? -Bai.
Zu atxilotzeko agindua dugu.
Ados, egon hemen. Berokia hartuko dut.
Ados, baina mugi!
Nire bila etorri dira.
Gorde ezazu hau...
badaezpada ere.
Ez naiz inorentzako arriskutsua. Laster itzuliko naiz.
Gero kartzelan sartu zuten.
Amak esan zidan hura bisitatzen utziko zigutela,
baina hiru hilabeteren buruan, desagertu egin zen...
besterik gabe.
Amin, aditu. Goian mantendu ezazu, soka tenkatuta duzula.
Denbora asko pasatzen nuen anaiarekin.
Eskuak zikintzen dituzten mutiko horietarikoa da. Usoak hazten ditu.
Heldu gogor! Kontuz, Amin! Emadazu! Eman!
Sentitzen dut.
-69 kromo ditut. Zuk? -52 bat.
Eta Vivek Mushran Anil Kapoorrengatik aldatzen badizut?
-Ez. -Mesedez, Sabia.
-Ezetz esan dut. Ez dut nahi. -Bi berdin dituzu eta!
Vivek Mushran eta Mamik Singh emango dizkizut.
Ez ditut behar. Ondo dator Anil bat soberan izatea.
Begira! Hain da guapoa!
Neure onetik ateratzen nauzu.
-Zer nahi duzu ilean? -Ez dut ezer nahi.
Eta gainera, ez nago umoreko.
Noiz konturatu zinen homosexuala zinela?
Ez nintzen oso heldua.
Uste dut bost edo sei urte nituenetik izan ditudala fantasiak.
Ederki gogoratzen dut haietako bat.
Jean-Claude Van Damme-rekin txora-txora eginda nengoen.
Benetan. Fantasiak nituen harekin.
Niri ere gustatzen zitzaidan, baina ez zure modu berean.
Bai, ziur naiz niri beste arrazoi batzuengatik gustatzen zitzaidala.
Bai, tira...
beti jakin izan dut mutilak gustatzen zitzaizkidala,
horrek zer esan nahi zuen ondo jakin ez arren.
Afganistanen ez zegoen homosexualik. Horretarako hitzik ere ez zegoen.
Familia osoaren lotsaizuna zen,
beraz, zaila zen gay zinela onartzea.
Boleibolean jokatzen genuen.
Tira!
Talde bikaina osatzen genuen anaiak eta nik.
Anaia oso altua zen eta primeran errematatzen zuen.
Jarri arreta!
Informatu gaituztenez, terroristak
AEBko gobernuaren helmen luzeko misilak jasotzen ari dira.
AEBk sobietarren aurkako Vietnamgo gerra bat nahi du Afganistanen.
Baina zin degizuet AEBk Afganistan suntsitzeko
armak ematen badizkie terroristei,
hau beste Vietnam bat bihur daitekeela AEBrentzat!
Gerra aita eraman zutenean hasi zen. Mujahidinen aurka egin zuten.
Gerra ez zen Kabulen gertatu,
beraz, ez zigun askorik eragin.
Nire anaiarengatik ez balitz, ez zidakeen eragingo.
Nerabea zen bera.
Ez zuen armadan sartu nahi, baina ez zuen beste aukerarik.
Saif!
-Polizia dator! -Geldi hor!
Korri!
Saif!
Ama!
Ama, hemen daude. Anaia eraman dute!
Ezin duzu hemen gelditu. Ezkutatu. Zoaz osaba Mahdirekin!
Itzuli gaua heltzen denean. Kontuz ibili!
Anaia beti dabil ihesean. Ez da bakarra.
Milaka dira gerrara joan nahi ez duten afganistandarrak,
eta badute arrazoirik horretarako, gehiengoa ez baita etxera itzultzen.
Hil egiten dira.
Ene herria, min duzu, traizionatu egin zaituztelako.
Ene herria, zure melodia galdu duzu, zure ahotsa.
Ene herria, min duzu, eta ez da sendabiderik.
Ene herria...
Sobietarrek alde egin ostean, areagotu dira Mujahidinen erasoak.
Zazpi pertsona hil dituzte Kabuleko aireportuan.
AEBko enbaxadak Kabul utzi du, Indiara joateko.
Mendebaldeko enbaxada gehienak itxita daude edo itxi egingo dituzte.
Datozen asteetan, sobietarrek Afganistango lurrak uzten dituztenean,
afganistandarren arteko liskarrak areagotu
eta hiriburua are arriskutsuagoa bihurtuko dela uste da.
Sobietarren garraioak eremua inguratu eta magnesio bengalak jaurtitzen ditu,
misilak desbideratu ahal izateko.
AEBk armaturiko Mujahidinen gerrillak hiriaren inguruko mendietan daude.
afganistandar armada ez da talibanengandik defendatzeko gai,
beraz, denbora gutxiren buruan inbadituko dute Kabul.
Badakigu sinestuntzat hartzen ez duten pertsona ororen aurka egingo dutela.
Amin!
Berehala alde egin behar izan genuen.
Etxetik gauza batzuk hartu genituen, ezer saltzeko astirik gabe.
Amin, goazen.
-Garaiz alde egin zenuten? -Bai, justu-justu libratu ginen.
Aireportura bidean negar egin nuen, baita hegazkinean ere.
Hala izan zen...
Moskura egin genuen ihes.
Errusia izan zen turista-bisa eman zigun herrialde bakarra.
Errusia leku arraroa zen momentu hartan.
Komunismoa erori osteko urtean heldu ginen.
Jendea gosez hiltzen ari zen eta supermerkatuak hutsik zeuden.
Errubloa balioa galtzen ari zen, eta dirua emititzen jarraitzen zuten.
Delinkuentzia handia zegoen eta ez zegoen poliziarekin fidatzerik.
-Azkenean! -Abbas! Nire seme maitea!
Anaia zaharra, Suedian bizi zena, gurekin elkartu zen Moskun.
Apartamendu bat alokatu zigun.
Ene bada! Zenbat hazi zara?
80ko hamarkadan alde egin zuen, gerrara joan nahi ez zuelako.
Aldatu berriz!
Hara!
Suediara eraman behar ditugu ahal bezain lasterren,
ikasketak egin ditzaten. Zain egonez gero, heldu egingo dira.
Badakit. Eta zu, laztana? Suediak tratu ona ematen dizu?
Garbitzea ez dago ondo ordainduta, baina berdin dio.
4.600 euro biltzea lortu dut. Gehiago ekarriko dizut ahal dudanean.
Milesker, seme.
-Noiz itzuliko zara? -Bihar. Bi jaiegun baino ez ditut.
Etorri hona zuek biok!
Ziur amarekin eta arrebekin asper-asper eginda egongo zaretela.
Suediara etortzen zaretenean, benetako gizonak bihurtuko zarete.
Ikusiko duzue! Suediako neskak eder-ederrak dira!
-Zein zen plana? -Errusiatik irtetea.
Diru asko behar zen Suedian ilegalki sartu ahal izateko.
Trafikatzaileen bidez?
Bai, pertsona-trafikatzaileak. Hori zen merkeena.
Suedian sar zintezkeen 3.000 dolarren truke.
15.000 edo 20.000 inguru zen guztiona.
Nire anaia nagusiak presio handia zuen gainean.
Ez zuen asko irabazten.
Geldi! Dokumentazioa, mesedez!
Dokumentazioa!
Gelditu hemen.
Zuen bisak iraungita daude.
Milesker.
Tira.
Alde hemendik!
Ezin genuen hirian barrena askatasunez mugitu,
ez genuelako paperik.
Beraz, Errusian gelditu ginen ilegalki.
Poliziarengandik ihes egiten nuen kalean ikusten nituenean.
Beraz, etxean gelditzen nintzen telesail mexikarrak ikusten.
Familia guztia. Hori zen eguneko gauzarik onena.
-Lagunduko dizut maletarekin. -Milesker.
-Ez zara Mexiko Hirian izan? -Ez! Ez dut antzekorik ikusi.
Han eserita pasa genuen urtebete.
Eserita, alde egiteko zain.
Anaiari asko kostatzen zitzaion hainbeste diru egitea.
Eta nire bi arrebak bidaltzeko baino ez zen iritsi.
Deitu iritsi bezain pronto.
Bai horixe.
Ez ziguten bidaiaren nondik-norakoez askorik kontatu.
Askotan trafikatzaileek ere ez zuten elkar ezagutzen.
Suediatik deitzeko zain gelditu ginen,
haien ahotsak entzuteko eta salbu zeudela jakiteko.
Trafikatzaile horiek... nazkagarri hutsak ziren!
Bai horixe...
Gizagaixo eta psikopata talde bat ziren.
Sartu!
Tira! Sartu hemen!
Kontainer batean sartu zituzten jende gehiagorekin.
Bero egiten du hemen...
Gero kontainerra kargaontzi erraldoi batean sartu zuten,
beste kontainer batzuen ondoan,
eta blokeatu egin zuten handik inor ez ateratzeko.
Anaia zaharrak deitu zuen.
Gertatu egin zen...
Denak ohikoa zirudien
MS Estonia ontzia Tallinnetik Stockholmera iritsi denean.
1.100 bidaiariek ez zuten ontzigainean gertatzen zenaren berri.
Izugarrikeria bat da. Giza-trafiko formarik ankerrena.
Janari eta urik gabe zeuden 64 errefuxiatu atera dituzte.
Ez dakite zenbat denbora eman duten trailer barruan.
64tik 26 umeak ziren, txikienak 8 hilabete zituen.
Ia kamioiaren barruan hil ziren.
Ez daude batere ondo.
Shock egoeran daude, ez dute askorik hitz egiten.
Badakit nork lagun ditzakeen, zu ez arduratu.
Gauza bat argitu behar dut: Arrebak bizirik irten ziren, ezta?
-Bai. -Ez daude hilda?
Eta anaia zaharra duzu, denak Suedian bizi dira?
Bai.
Zera... Pentsatzen nuen familia osoa hil zela.
-Bai. -Baina ez da hala?
Ez.
Izugarria da! Asko pozten nau horrek.
Baina urte hauetan guztietan, ez diozu inoiz inori kontatu?
Uste dut unibertsitatean hasi nintzenean,
apur bat ireki nintzela
mutil-lagun ohiarekin. Baina ez zen ongi atera.
Nire familiari buruz hitz egin nion.
Hasieran... oso jarrera
ulerkorra zuen,
baina eztabaida gogor bat izan genuen, eta aurpegiratu egin zidan.
Poliziari deituko ziola esan zidan,
nire asiloa gezur batean oinarritzen zela kontatuko ziela.
Harekin utzi ondoren ere, urte batzuk horren beldur pasa nituen.
Etxe bikaina dela iruditzen zait.
Polita da.
-Nahiko etxebizitza handia da. -Izugarria da!
-Hori ere etxearena da? -Bai, errepideraino dagoena.
-Potentzial handia du! -Katu bat dago!
Etxeko jabea balitz moduan begiratzen digu.
Gure katua ekartzen badugu, egundokoa antolatuko dute.
-Saiatu deitzen. -Nola egiten duzue daniarrez?
Mixi, mixi! Etorri hona!
Gustuko nau. Ni limurtzen dabil.
Laztana, begira hurritz horiei!
-Hurritzak direlakoan nago. -Etorri.
-Hurritzak dira? -Bai.
Zeinen polita den.
-Hurritzak dira, ezta? -Katutxo...
Ez dut uste hurritzak direnik. Baina antzekoak dira.
Udaran gaudela dirudi, bero honekin eta...
-Etxe horretan biziko zinateke? -Bai.
Zer iruditu zaizu?
Zu biziko zinateke bertan, laztana? Ez dut nik bakarrik bizi nahi hor.
-Bai horixe. -Horrek ezetz esan nahi du...
Bat-batean hainbeste konpromiso sortu zaizkizu...
Errepide estuak eta zelai zabalak...
Errefuxiatuen harrera zentroan emandako egunak gogoratu nituen.
Ez dut berriz ere lur jota sentitu nahi.
Ez zara familia honen parte izango. Alde! Ez zaitut berriz ikusi nahi!
Baina haur bat izango dugu! Ezin nauzu bota!
Polizia!
Zarata entzun dugu. Ireki atea! Hitz egin besterik ez dugu nahi.
Zuen dokumentazioa behar dugu! Ireki atea!
Joder! Gorroto nituen. Munduko jenderik okerrena da.
Vodka usaina zuten. Nazkagarria zen.
Badakigu hor zaudetela! Ireki!
Ez da haiek baino jende zorigaiztokoagorik!
Trafikatzaileak beraiek baino okerragoak!
Indarrez sartuko gara!
Ez dut gogoan ihes egin genuen eguna, ezta nola iritsi ginen Errusiatik...
Ez dakit nora.
Orduak eman genituen errepidean.
Orain gogoratu dut. Furgoneta handi batean geunden,
egurra garraiatzen zuen horietako bat. Atzeko aldean gindoazen.
Basoan jaitsarazi gintuzten eta zain egon behar izan genuen.
Hotz handia egiten zuen, ez generaman arropa nahikorik soinean.
Badira gau hartatik ahaztuko ez ditudan bi gauza.
Tira, ama, jarraitu egin behar dugu.
Azkarrago! Ezin da hitz egin.
Egon!
Geldi.
Tira! Jarraitu aurrera!
-Beste oinetako batzuk behar ditu. -Ez dugu halakorik.
Txantxetan? Badakizu muga zeharkatu behar dugula, ezta?
-Zer nahi duzu nik egitea? -Kenduizkiozu!
-Ezin ditu oinetakoak kendu! -Ez badu egiten, nik kenduko dizkiot!
Zer gertatzen da? Ezin duzu gelditu, oinez jarraitu behar duzu. Tira!
Ez! Egon! Nik eramango dut.
Ez gara zuen zain egongo. Tira!
Berarekin joan behar duzu, laztana. Gu laguntzen ari da...
Milesker.
Egon! Lagundu!
-Banekien arazoak ekarriko zizkigula. -Zergatik ez diozu tiro egiten?
"Buruan tiro egin, eta hemen utziko dugu". A zer hoztasuna.
Nik egingo dut. Erraza da.
Ez, ni arduratuko naiz berarekin. Azkar ibiliko gara.
Uste dut bere semeari esan ziola.
Nire ama ere zaharra zen.
Emakume hark, zorionez, ez zuen errusiarrez ulertzen.
Suediara joateko ontzi bat lortu zuten,
Baltikoa zeharkatzeko.
Argi zegoen ontzian ez zegoela guztiontzako lekurik.
Eta nire amak sekulako beldurra zion urari.
-Denok sartuko gara? -Hori uste dut.
-Baina ez da denontzat lekurik! -Egon beharko du.
Eta ama? Ez dugu ama hor sartzeko konbentzituko.
Sartu beharko du. Ezin du hemen gelditu.
Estalpean gelditu beharko duzue, kostaldeko guardiak ez harrapatzeko.
Barrualdea hustu dugu, denontzako lekua egon dadin.
Bi egunetan iritsiko gara Suediara. Tira, mugitu!
Ez... Ez!
Pare bat orduz nabigatu genuen... Hori uste dut.
Jendea gonbitoka hasi zen.
Izugarria zen, egoera benetan beldurgarria.
Ura! Ura sartzen ari da! Lagundu! Lagundu!
Ireki!
Itsasontzia hustu behar izan zenuten zaparradaren erdian?
Aukera bakarra zen hondoratu nahi ez bagenuen.
Ontziak ez zuen irratirik,
beraz, ezin genuen laguntzarik eskatu.
Eta inork ez zekien igerian.
Uste dut errazagoa izango zela bakarrik egon izan banintz.
Ama zeharo izututa zegoen.
Heriotzaz hitz egiten zuenetan, beti aipatzen zuen ura.
Uretan hiltzea, itotzea, haren ametsik gaiztoena zen.
Zer zenuen buruan?
Ea nor salbatuko nukeen lehenengo, ontzia hondoratuko balitz.
Zuk bazenekien igerian?
Ez.
Ez nuen horretan pentsatzen.
Agian uste nuen banekiela. Ez daukat ideiarik ere.
Gehiago arduratzen ninduen...
nor aukeratu jakiteak.
Egun batzuk pasa ziren.
Lagundu! Hemen!
Hemen! Lagundu!
Norvegiakoa da!
Ez dakit zergatik, baina ontzi hari begiratzen nion
eta ez nuen pozik sentitzen.
Zer sentitzen zenuen?
Pena sentitzen nuen...
eta lotsa gure egoeragatik.
Jendeak uretara salto egin eta ontzirantz igeri egin nahi zuen.
Tira...
Salto egiten bazuten,
ontziak jasoko zituela uste zuten.
Hain zeuden etsita...
Aukera bikaina zela uste zuten.
Bat-batean...
lortu nahi genuen guztia geure muturren parean baikenuen.
Besoa luzatuta, ia ukitu ere egin baitzitekeen.
Estoniako mugako poliziari deitu diogu. Bidean daude.
Bueltan eramango zaituztete.
Estoniako mugako polizari deitu diogu. Bidean daude.
Bueltan eramango zaituztete.
Gero polizia etorri zen gu eramateko:
kamuflajedun arropa, buru-berokiak eta aurpegia margoturik zuten gizonak.
Zoro moduan oihu egiten ziguten.
Ez nekien zer ari zen gertatzen.
Etengabe negar egiten nuen. Ezin nuen gelditu.
Beldurra ikusten nuen helduen begietan. Izututa zeuden!
Baita gizon handienetan ere... Haien begietan ere ikus zitekeen.
Benetan izutzen ninduen horrek.
Hain beldur baziren, zer gertatuko ote zitzaigun?
Zerbait larria izan behar zuen.
Abandonaturiko eraikin batean giltzapetuta geunden.
Guardiaz inguratuta geunden, eta egun horretan bertan,
eraikina txarrantxaz inguratu zuten.
Jendea hunkituta zegoen.
Emandako tratuarengatik,
bizitza han pasa beharko genuela uste genuen.
Ez genekien zer gertatuko zitzaigun. Inork ez zigun ezer esaten.
Kazetariak etortzen ziren, eta zerbait aldatuko zela uste genuen, baina ez.
Errefuxiatu gaixoak grabatu eta haien saioak egitera joaten ziren.
Ez zen ezer aldatzen. Gu eta guardiak baino ez geunden.
Nire bizitza hor geldituko zelakoan nengoen.
Gero, handik sei hilabetera,
bi aukera eman zizkiguten.
Han usteltzen gelditu...
edo Moskura itzuli.
Errusiara itzulitakoan, mugan, polizia errusiarrak harrapatu gintuen.
Afganistanera eraman nahi gintuzten,
baina, zorionez... hain zen ustela polizia errusiarra,
gelditzen zitzaigun dirua eman, eta alde egiten utzi baitziguten.
Milesker hemen gelditzen uzteagatik.
-Jateko zerbait nahi duzu? -Ez.
Zer gertatu da?
Aldentzeko beharra nuen.
Kasperri esan diot Princetongo doktore-ondokoa egingo dudala.
-Eta ez du ondo hartu? -Ez.
Inozo bat sentitzen da etxe horiek ikustera joan izanagatik.
Ez du ulertzen.
Zurea baino Kasperren proiektu bat dela dirudi.
Ez dakit. Bere ametsa da, baina nik ere errotu nahi dut nonbait.
-Baina...? -Ezer ez.
Urduri jartzen nau.
Agian...
Errusiatik ateratzea opari hutsa izan zen...
opari hutsa. Bizitza bat egin ahal izan dut.
Imajinatu ezin nuen zerbait zen...
Ja.
Nire anai-arrebengatik ez balitz, ez nintzatekeen hemen egongo.
Beraz, esan daiteke...
nolabait zorretan sentitzen naizela.
Adibidez, nire anaia hamar urtez neska finlandiar batekin atera zen.
Haurrak ekarri nahi zituzten, baina berak ezin zuen
gu Errusiatik ateratzeko aurreztu egin behar baitzuen.
Neska-lagunak utzi egin zuen.
Zergatik eragingo die senideei zu Kasperrekin bizitzera joateak?
Ez al zeunden nire alde?
-Noiz zoaz AEBra? -Igandean.
-Igandean? -Bai.
-Zenbat emango duzu kanpoan? -Etorriko naiz egun batzuk pasatzera.
-Hiruzpalau hilabete? -Bai.
Begira etxe honi. Ezin dut sinetsi gurea denik!
Zuretzat, beti onena, maitea.
Amari zerbait gertatu zitzaion. Errusian arraro jokatzen hasi zen.
Alergia moduko bat atera zitzaion.
Uste dut nostalgia sentitzen zuela. Faltan zuela Afganistan.
Etxean gelditzea aspergarria zen.
Ni nerabea nintzen, eta esperientziak bizi nahi nituen.
Beraz, kalera irten naiz.
Jatetxe hau Moskuk eta McDonald's-ek elkarrekin ireki dute.
Marka hau mundu mailan ezaguna da bere janari-zerbitzu azkarragatik.
Errusiatik irtendakoan, McDonald's batean ospatu behar genuke.
Big Mac eta coca-cola! Izugarria izango da.
-Zuek! Etorri nirekin! -Ez! Ez! Ez dugu ezer egin!
Utzi zuen dokumentazioa ikusten.
Nik uste nuena.
-Utzi bakean! -Eta zuen dirua?
Ez daukagu! Zer gertatzen zen ikustera etorri gara!
-Utziko erlojua ikusten? -Ez ukitu!
Etorri hona!
-Begira zer aurkitu dudan. -Ederra! Gero jostatuko naiz harekin.
Tira, eseri hor!
-Zer egingo dugu hauekin? -Lezioa eman behar genieke.
Jauna!
-Zer egiten dute hemen? -Esku-laburrak. Ez dute ordaindu nahi.
-Eta berak? -Berak ere ez du dirurik.
Beste modu batera ordain dezakeela pentsatu dugu.
Zuek! Alde hemendik!
Gogoan dut bere aurpegia... bere ile beltza...
bere begi handi eta beltzak...
Joder! Zergatik ez nuen babestu? Ez nuen ezer esan. Utzi egin nien.
Inoiz izan dudan sentsaziorik txarrena da.
Ezin dut horrela jarraitu.
Anaia ez da oso zaharra,
baina hark hartu zuen gure ardura.
Lehenik ama eta ni bidali nahi gintuen.
Oraingoan, kontu handiz ibili ginen,
trafikatzaile oso garesti batengana jo genuen,
ez genuelako nahi gauza bera berriz gertatzerik.
Bide segurua egin nahi genuela esan genion.
Horrek esan nahi zuen bietako batek baino ezingo zuela joan.
Azkenean, anaiak nik joan behar nuela erabaki zuen.
Sekulako zama eragiten zidan anaia atzean uztearen sentipenak.
Astero, hilabetero, urtero,
etorkizun bat edukitzeko aukerak gutxituz zihoazen harentzat.
Ados. Buruz ikasi behar dituzue zuen izena eta jaiotze-data.
Errusiarrak zarete, kontuan izan hori. Galdetzen badizuete, errusiarrez egin.
Suntsitu pasaporteak zuen helmugara iristen zaretenean.
Pasaporte faltsuekin harrapatuz gero, Errusiara erbesteratuko zaituztete.
Kontatu dizuegun istoriora mugatu. Ezinbestekoa da.
Aurrerantzean ez duzue familiarik. Hilda daude.
Bakarrik egin zenuten ihes Afganistandik, laguntzarik gabe.
Beste zerbait esaten baduzue, Afganistanera bidaliko zaituztete.
-Zer esan nahi du horrek? -Ezin duzuela ezer kontatu.
Ez duzu familiarik. Ulertzen?
Eta orain, lotara. Egun luzea izango da biharkoa.
Trafikatzaileen eskuetan zegoen nire bizitza osoa.
Inpotentzia handia sentitzen nuen.
Beste mutil bat zetorren nirekin, hura ere bakarrik, ni bezala.
Jatorra eta dibertigarria zen. Barre eginarazten zidan.
Ni baino maskulinoagoa zen, baita ni baino zaharragoa ere.
Gutxi falta zitzaion gizon egiteko,
eta nahiko sexya iruditzen zitzaidan hori.
Egia esan, txoratu egiten ninduela uste dut.
Bere urrezko katea ederra zen...
Probatu nahi duzu? Ziur ondo gelditzen zaizula.
Oso polita!
Istanbulerako hegaldiak bi ordu iraungo ditu.
Milesker Ukrainako Airelineekin hegan egitearren.
Zuen eskuinean dagoen pasaporteen kontrolgunetik pasa...
Ez begiratu! Pasatakoan, bakoitzak bere aldera egingo du.
Helmuga desberdinak dituzue. Zu, Zürichera, D27 atea.
Eta zu, Kopenhagera, A9 atea.
-Suediara nindoala uste nuen. -Ez, Danimarkara zoaz.
Danimarka? Baina...
Azken bidaia da, beraz, zuen kabuz egin beharko duzue.
Ez ahaztu niri deitzea, lur hartzean. Oso garrantzitsua da.
Hala baino ezingo dut kobratu.
Tira, zeren zain zaudete?
-Zurichera zoaz, orduan? -Bai, Suediara.
-Familia duzu han? -Bai, eta zuk Kopenhagen?
-Aizu, milesker hau uztearren. -Ez, tori, zuretzat.
Ziur?
Milesker.
-Zorte on. -Berdin.
Arraroa da, ez dut bere izena gogoan, hain garrantzitsua izan arren.
Nire bizitzan izugarri eragin zuen horren parte izan zen.
Bat-batean, bakarrik nengoen, eta Kopenhagen lur hartu nuen.
Eseri egin nintzen, zain.
Jende multzo bat ikusi nuen, eta haien atzetik joan nintzen.
Mugi!
Uste dut "errefuxiatua" esan nuela.
-Zer? Errefuxiatua? -Errefuxiatua.
Non duzu pasaportea?
Karin etorri da, adin txikikoa zarelako.
Tutore bat behar dugu elkarrizketa egin ahal izateko.
Interpretea irandarra zen, beraz, ez ginen ongi komunikatzen.
Has gaitezen oinarrizkoarekin. Nola izena duzu?
Amin.
Hona nola heldu zaren jakin beharra dugu.
Ez duzu zertan larritu. Kontatu zer gertatu den.
Orduak pasa nituen galdeketan.
Bizirik irten den familiako kide bakarra naiz.
Trafikatzaileak kontatutako istorioa kontatu nien.
Ama eta arrebak nola hiltzen zituzten ikusi nuen.
Negar-zotinka nengoen. Historia neurea sentitzen nuen, faltsua izan arren.
Atsekabe handiz egiten nuen negar. Ezin malkoak lehortu.
Aita hil aurretik, desertuan ezkutatu ginen biok urtebetez.
Neure burua ikusten nuen gertatu ez zen zerbaitengatik negar egiten.
Hilabete pasa nuen Afganistanetik Danimarkara iristen.
Galdeketa bukatutakoan, esandakoa idatzi nuen,
hitzez hitz, darieraz, nire koadernoan.
Ez daukat inor. Bakar-bakarrik nago.
Hori da mundu guztiari...
kontatu diodan istorioa... gaur arte.
Autoz hiriko plaza zeharkatu arte,
neoizko argiak ikusi arte...
ez nuen jakin...
ez nindutela bueltan bidaliko.
-Bai? -Abbas?
-Amin? -Bai.
-Azkenean! Ondo zaude? -Bai.
Non zaude?
Danimarkan.
-Zergatik ez duzu lehenago deitu? -Ez dut telefonorik aurkitu.
Zer? Ez dut ondo entzuten.
-Ez dut telefonorik aurkitu. -Ados.
Moskura hots egingo dut.
Denok hilda zeundetela esateko agindu zidaten...
baina ez zaudete hilda...
Zer esango diot jendeari?
Zer esango dut?
Trafikatzaileak agindutakoa egin. Gorde sekretua zurekin.
-Baina... -Aurkituko dut zu ikusteko modua.
Esango dizut. Zaindu zeure burua.
Ados, agur.
Urteak pasa ziren anai-arrebekin Stockholmen elkartu arte.
Oso bakarrik eta frustratuta sentitzen nintzen.
Beldur nintzen berriz harrapatu eta bueltan bidaliko ote ninduten.
Ezin nuen egia kontatu. Horrek ondorioak izan zitzakeen.
Ezin nuen ni neu izan.
Asko sufritu nuen.
Gehiengoak ezin du imajinatu ere egin,
zer den ihes egitea...
nola eragiten duen gainontzekoekin dituzun harremanetan...
zenbat suntsitzen zaituen...
Nire familiari buruz kontatu ezin nituen gauzak zeuden,
Suedian anai-arrebak nituela edo nire ama bizirik zegoela,
ez baitzuten nire bizitzaren kontakizunarekin bat egiten.
Beti zeuden mugak,
egokitu beharreko gauzak, gordetzekoak edo erreprimitzekoak.
-Zertaz hitz egin nahi zenuen? -Sendagai bat behar dut.
Medikuarengana joan beharko duzu, baina eskatuko dizut hitzordua.
-Zer gertatzen zaizu? -Azken saioan hitz egin genuena da.
Mutilengandik erakarpena sentitzearen arazoa.
-Bai. -Horretarako behar dut sendagaia.
Zer esan nahi duzu?
Sendatu egin nahi dut.
Ez dut gizonak gustatzerik nahi.
Ez nuen uste gaixotasuna zenik, baina sendatzen zela uste nuen,
senda zitekeen zerbait zela uste nuen.
Baina berak esan zidan ez zela hain sinplea.
Ados, joder... Horrekin bizi beharko nuen, orduan,
norbere familiaren ezinikusia pairatzeko beldurraz,
homosexuala izatea ez baitzen onargarria.
Bakarrik nengoen Danimarkan, eta familiak garrantzia handia zuen.
Anaiatxo, hemen zaude azkenean!
Nire erreferente bakarra zen neraman bizitza zoro honetan.
Familia galtzearen ideia jasanezina iruditzen zitzaidan.
Noiz ekarriko duzu neska-laguna? Ez al dira erakargarriak daniarrak?
Lagundu egin beharko dizut. Ziur bateren bat topatuko dizudala.
Ez nintzen anaiari kontatzeko gai. Stockholmen nengoen
eta ez nuen kontatzeko asmorik, baina gertatu egin zen.
Ez ninduen bakean uzten, neska-laguna gora eta behera.
Azkenean, esan egin behar izan nion:
"Ez daukat neska-lagunik, ez zaizkidalako interesatzen".
Denak isilik gelditu ziren.
Ziur zaude?
Bai.
Baina egon zara inoiz neska batekin?
Amin, zatoz nirekin.
-Nora goaz? -Etorri nirekin.
Goazen.
-Nora goaz? -Ikusiko duzu.
Zoaz eta ondo pasa.
Ez duzu arduratu behar. Beti jakin izan dugu.
Milesker.
Laguntzerik nahi? Zerbait hartu nahi duzu?
Hantxe nengoen. Lehen aldia zen halako taberna gay batean nengoena...
eta ez nintzen bueltakoan etxera itzuli...
Beti eman izan diot lehentasuna nire karrerari.
Inoiz norbaiten edo nire ikasketen artean erabaki behar izan badut,
beti aukeratu izan ditut ikasketak, hoztasunez eta zinismoz.
Datorrela gure hurrengo hizlaria: Amin Nawabi.
Nire anai-arrebek asko egin zuten nigatik.
Gauzak ondo egin behar nituen. Ardura handia sentitzen nuen.
Gogorra izan beharra nuen.
Orain zuri kontatzen ari naizela,
ohartzen naiz zeinen zaila izan den.
Min ematen dit oroitzeak.
Noski.
Estatu Batuetara itzuli naizen honetan...
konturatu naiz nekatzen hasia nagoela inoiz ez gelditzeaz.
Ona da nire ibilbide profesionalarentzat,
-baina ez hain ona... -Ez da hain ona zuretzat.
Ez da hain ona niretzat.
Etxean elkarrizketatu zintudan lehen aldian aipatu zenuen
gainditu beharreko gauza zenituela.
Hazi egiten zara. Azkarregi hazten zara.
Ume zarela ihes egiten duzunean...
denbora behar duzu jendearekin berriz
konfiantza izaten ikasteko.
Atezuan zaude etengabe, uneoro...
denbora guztian...
Baita leku seguru batean ere, beti erne egoten zara.
Zerbait gertatuko dela sentitzen dut.
Tatxan!
Ez zaitut barruraino besoetan eramango.
-Nahiago duzu kaktus bat eraman? -Ez dago alde handirik, egia esan.
Egon, hemen utziko dut hau.
-Ez da oso ondo gelditzen hor... -Bai...
Begira zer nolako bistak. Izugarriak dira.
Begiratzen dudan bakoitzean, esaten dut: "Uau!".
Ederra dago lorategia oraintxe bertan.
Ez dakit etxea betetzeko nahikoa traste izango ote dugun.
Laztana, uste dut masustak ikusi ditudala lorategiaren ertzean.
-Begira! Bai, masustak dira! -Hara!
-Primeran. -Zaintzen ikasi beharko ditugu!
-Ez da zaila izango. Etxea ikusten da.
Bistak ederragoak dira hemendik.
URTE HORRETAN BERTAN EZKONDU ZIREN AMIN ETA KASPER
AMINEN ANAIAK ETA AMAK PARE BAT URTEREN BURUAN UTZI ZUTEN ERRUSIA
EUROPA OSOAN ZEHAR SAKABANATUTA BIZI DA FAMILIA OSOA
AITAREN ARRASTORIK EDUKI GABE JARRAITZEN DUTE
Eusko Jaurlaritza-Zineuskadik finantzatutako azpitituluak
ESKERRAK AMINI, HAREN FAMILIARI ETA PARTAIDE GUZTIEI
AMINEN PARTEZ: "ESKERRAK NIRE ANAI-ARREBEI
NAGOEN LEKURA IRISTEKO ZENTZU ASKOTAN
BORROKA EGIN IZANAGATIK. KR, DENA ZARA NIRETZAT.
AZKENIK, ESKERRAK NIRE MAITEARI LAU URTE GORABEHERATSU HAUEK
NIRE ONDOAN EMATEAGATIK ETA BERE AMETSAK ALBO BATERA UZTEAGATIK
NIK NEUREAK BETE NITZAN".