GAITZ ONA
Zarata hark esnatu ninduen.
Zerbait gaizki zegoen.
Dena kolore barik...
... ikusten nuen.
Zehaztasun barik.
Gertatzen zitzaidanari garrantzi larregirik ez ematea erabaki nuen.
Pasatuko zitzaidala uste izan nuen.
Gaizki uste izan nuen. Arduratzen hasi nintzen.
Hiriko oftalmologo eta espezialista guztiak bisitatu nituen.
Inork ez zuen ezer aurkitu. Denak ados zeuden, nire gaixotasuna...
... "psikosomatikoa" omen zen.
Hala ere, nire adiskideentzat, nire ustezko...
... "hipokondriaren" adierazpena zen.
Nik ez nion graziarik ikusten. Nire arazoa benetakoa zen.
Psikiatrarengana itzuli nintzen. Hamar urte eta gero.
Nire sintomaren arrarotasunak motibatu egiten zuen.
Arazoaren sustraira helduko ginela zin egin zidan.
Sendatuko ninduela zin egin zidan.
Nik sinetsi egin nion.
Alu batek bezala.
Egunak igaro ahala, sintomak larritu egin ziren.
Jada ez zuten nire ikusmenenean edo entzumenean bakarrik eragiten.
Metastasia egin zuten, nire ingurune guztia aldatuz.
Atzera eginez abiadura izugarrian.
Lanera joateari utzi nion.
Gauetik goizera..
...emaztea ez zitzaidan jada erakargarri egiten.
Sendatu behar nuen.
Berehala.
Nire psikiatrak argi eta garbi hitz egin zidan, arazoa iragana gainditzeko neukan ezintasuna zen.
Lehen aholku hobeak ematen zizkidala esan nion.
Amore eman nuen.
Ez zegoen sendabiderik.
Nire bizitza osoa gaixorik jarraituko nuen.
Eta, bat-batean, ideia ez zen hain ikaragarria.
Horrenbeste faltan botatzen nuenik gogoratu ere egiten ez nuen mundua aurkitu nuen berriro.
Lurrera zenbat ontzi bota nituen ere ez dakit.
Filmak hobeak ziren.
Musika hobea zen.
Moda… Moda nazkagarria zen.
Baina jendeak hobea zirudien.
Eta orduan ikusi nuen.
Hor jarraitzen zuen. Beti bezala.
Oraindik gogoratzen nuen. Laugarrena eskuma.
Galdetu barik zabaldu zuten.
Ez dakit zertan ari nintzen pentsatzen…
Beno, badakit, berarengan pentsatzen ari nintzen.
... Soniarengan.
Ez zen bat ere aldatu.
Argazkietan bezala zegoen.
Elkar ikusi gabe 30 urte eramango ez bagenitu bezala ari zen.
Istripu hori inoiz izan ez balu bezala.
Bere gurasoak itzuli aurretik joan nintzen.
Burua bueltaka nuen, ezin nuen sinetsi zein zoriontsua nintzen hain gaixorik egoteagatik.
Orain 10 urteko neskato bati dibortzioa eskatzea baino ez zitzaidan falta.
Ez nago ziur...
... baina uste dut Soniarekin egin dudala amets.
Isiltasun hark esnatu ninduen.
Zerbait ez zegoen ondo.
Dena zen grisa.
Arimarik gabea.
Beldurtu egin nintzen, Soniaren bila joan nintzen.
Ez nuen etxean aurkitu.
Nire psikiatrak zoriondu ninduen.
Nire oroitzapenei eustea lortu nuen, sendatuta nengoen.
Poliziaren partearen arabera.
Sudurra mahaiaren kontra apurtu nion.
Nik ez dut gogoratzen.
Dena oso nahasia zen.
Nire helburu bakarra berriro gaixorik egotea zen.
Nire emaztea joan egin zen.
Esan zuen ez zuela jada ezagutzen ezkondu zen gizon hura..
Oso ondo ulertu nuen.
Nire kontura ikertzea erabaki nuen.
behin gaixotu banintzen, bigarren aldiz ere egin ahal izango nuen.
Oroimena, neokortexa izeneko burmuinaren leku batean gordetzen dela jakin nuen.
Hor zegoen preso behin izan nintzen gizon hura.
Hormak eraitsiko banitu, nire oroimena bertatik irten eta berriro ere gaixorik jarriko nintzen.
Zorte pixka batekin, betirako.
Sendagileek ez zidaten lagundu nahi izan. Hainbat gauza esan zituzten…
... "atentatu klinikoa "...
... eta "arazo eskizoidea".
Euren hitzek ez zuten nik amore ematerik lortu. Ez nituen behar.
Asko izan dira muturreko egoeretan auto-kirurgia defendatu duten adituak.
Egia esateko, ez dut uste nirea baino muturragoko kasurik dagoenik.
Teoria sinplea zen.
Sarrerako puntu hurbilenekoena asmatu behar nuen, eta neokortexera dagoen distantzia ahalik eta denbora laburrenean egin.
Behar baino mikrosegundo bat gehiago eta kalte gaindiezinak gerta daitezke burmuinean.
Dena ahaztera heldu arte.
Baina pena merezi zuen.
Banekien pena merezi zuela.
Egia esan, ez dakit pena merezi izan duen ala ez.
Ez naiz mugitzeko edo hitz bat esateko gai.
Hutsera begiratzera mugatzen naiz.
Adurra erortzen zait.
Uste dute ez ditudala entzuten, galdutzat ematen naute.
Ez naiz inoiz hemendik irtengo.
Egia esan ia denbora guztia kanpoan igarotzen dut.
Karrera amaierako azterketa hartan.
Edo inor etorri ez zen urtebetetze festan.
Nire emaztearekin izandako lehenengo hitzorduetako batean, hitzik esan gabe hitz eginez.
Edo azkenekoetako batean jada esatekorik ezer ez zegoenean
Ezin dut kontrolatu, ez dakit zein oroitzapenetan agertuko naizen.
Eta ezin dut horietan inolako esku-hartzerik izan.
Egon gabe nago hemen.
Begiratzen bakarrik.
Nire bizitzaren telefilm kutrea ikusiz, ordenarik gabeko eszenekin.
Ez. Ez dut uste pena merezi izan duenik.
Baina batzuetan...
... Soniaren etxean agertzen naiz.
Eta orduan...
... ez dit horrenbeste axola.
Azpi-tituluak: Pacay Kulturmedia www.pacay.es