Amina, jan ezazu.
Zenbatetan esan behar dizut. Ez baduzu jaten
zure hezurrak hauskor haziko dira. Umea zara, ezin duzu otordurik galdu.
Nerabeen amorruaren misterioa.
Zorionak! Haurdun zaude.
Edukiko duzu, ezta?
Bai, baina...
-Senarra oso pozik egonen da, ezta? -Tira, bai... baina...
Zer gertatzen da?
-Ez dut senarrik. -Ados, ulertzen dut.
Beno, hona etorri beharko zara hilabetero osasun-azterketa egiteko.
Hemen ikus dezakezu enbrioia 9. astean, zu orain zauden berean.
Begira zer gertatzen den ostean, 16. astean.
Orduan hasten da enbrioia mugitzen.
Guretzat oso garrantzitsua da bere lehenengo mugimenduak grabatzea.
Hemen enbrioia bere 26. astean dago.
Ikusi, bere gorputza ia osoki garatuta dago
baina oraindik ezin du biziraun amatik at.
Eta hemen... azkenengo fasea.
Nola...
-Nola ateratzen da? -Iji-aja.
Erdituz.
Erditzea?
Erditzerik ez dago!
Haurrak azetan aurkitzen dira, esana dizut.
Baina ama...
Soilik ume bat zara, ez duzu gauza horietaz hitz egin behar.
-Ni...nire medikuak... -Baa...
Zer dakite medikuek? Eta zergatik joan zinen medikuarengana?
Ama, ni aza batean aurkitu ninduzun?
Hitz egin ezazu nire ahizparekin.
Ai Amina, laztana, ez dut erditzeaz hitz egin nahi. Zer jakin nahi duzu?
Jakin behar dut.
Haurdun nago, baina ez esan nire amari, mesedez.
Haurdun? A ze gauza txarra, Amina maitea.
Zergatik da hain txarra?
Ufa, nigan sinets ezazu. Hain txarra da!
Erabilia izan nintzen. Nire senarrarentzat ontzi bat nintzen.
Nahi zuen gauza bakarra ume bat zen, ez ni.
Baina hori berandu jakin nuen.
Haurdun nengoenean nire inguruan dantzatzen zuen, Zaintza Dantza hura.
Gustatuko litzaizuke hau? Beste hori nahiko zenuke?
Kontuz ibili urrats horiekin, ez egin estropezu han.
Loreontzi bat bezala tratatu ninduen, gertu eta estu mantenduta.
Bederatzigarren hilabetea iristean, goraino puztuta nengoen ume horretaz.
Hain zen handia eta pisutsua, nire gorputz-zati oro mintzen zituela.
Eta ez zen ateratzen!
Txikitu egin ninduen, txikitu egin ninuden mila zatitan haurra lortzeko.
Orain begiraidazu, non da tripa polit hori, bizilagunek kantatzen ziotena?
Non daude titi-katilu perfektuak gora begira zeuden titiburuekin?
Non daude aldaka hain mehe eta leunak, zeinak ez zenekien giza haragizkoak baziren?
Dena txikituta, dena joanda.
Eta bera...
haurtxoa...
joanda...
nire senarrarekin.
Umea ateratzeko mila zatitan txikitu zutela esan zuen?
A ze gauza nazkagarria esateko haurdun dagoen bati!
Ez nau harritzen bere senarrak utzi izana.
Amina, unea heltzerakoan haurtxoa egoki irrist eginen du, minik gabe.
A... arazo bakarra zilbor-hestea da.
Gauza madarikatu horrek min itzela egiten du, eta hil nahiko zara.
Ez dakit oso ongi nola doan.
Ume batzuk nigandik atera zirenean korda bat lotuta zeukaten
niregana itzultzeko.
Erizainak mozten saiatu ziren.
Antiseptiko eta anestesikoekin tratatu nahi zuten
baina nik banekien korda han jarraituko zuela.
Haurra pitin bat mugitzen zen, eta
nire barren guztiak aterako zirela sentitzen nuen.
Haurrak garrasi egiten zuen.
Eta garrasiak, nire baitan, biolin zoro bat bezala bibratzen zuen.
Oparitu egingo nituela pentsatu nuen
haurra eta korda.
Ez nuen senarrik beste zerbait egiteko konbentzitzeko
beraz joan egin ziren.
Baina korda oraindik hemen dago
septikoa
mingarria, garrasika gauetan.
Urteak eman ditut lo egin gabe, bere oihuei eta nire minari so.
Ai, Amina...
Batzuetan pentsatzen dut...
nire umea berreskuratu dezaket kordatik tiratuz?
Haurdun? Zer?
Esan duzu... haurdun zaudela?
Ezin dut sinetsi.
Nola gertatu da hau? Joe izan zen?
Tira...
Gu...
Nor izan zen?
David izan zen.
-Ezagutzen dut? -Ez.
Ados. Beraz, zer egin zenuen haurdun geratzeko?
Ama, hain dibertigarria izan zen!
Soilik eskutik heldu eta ibili ahal ginen belarraren gainetik.
Soilik begietara begiratuz zuhaitzen adaburuak ikusi ahal genituen.
Ez dago ezer ez, ezer ez berarekin alderatu daitekeenik, ezta dakienarekin.
Nola ukitzen zuen nire ilea, nola guapa, maitatua sentiarazten ninduen.
Nola etzan zen belar altuan
eta nola estali ninduen belarra desagerrarazi arte.
Txitxarren eta urruneko errepideen soinuak desagertu arte
eta dena, gu barne, zeru mugagabea bilakatzen da.
Ez dago gehiago nahi dudan besterik.
Baina ni... gu... ezin gara...
Ezin gara berriz ere horretara bueltatu.
Haurdun nago.
Bera utzi behar dut belar altuan beste neska batekin.
Zigortua izanen naiz zeruan hegan egiteagatik. Zigortua izanen naiz.
Zatitu eta hilko nau nire baitan hazten doan bere haziak
nahitaez lehertuko den puxika erraldoi bat bezala.
Suntsituta egonen naiz, ama.
Oso beldurtuta nago.
Bultzatzeko esango dizudanean bultzatuko duzu, ados?
Ados.
Bultza!
Uuuuuuuuuh!
Bultza!
Uuuuuuuuuh!
Bultza!
Uuuuuuuuuh!
Ongi. Ez da beti ateratzen segidan, batzuetan ordu batzuz landu behar da.
Ados.
-Bultza! -Uuuuuuuuuh!
Ederki. Badator, badator!
Utzidazu ikusten! Utzidazu ikusten!
Lehenik zilbor-hestea erdibitzen dugu, gero garbitzen dugu
eta orain bere amatxo ezagutzeko prest dago.
Ai! Hain da polita!
Urte askoz, Amina. Plazerra da aurrez aurre ezagutzea.
Argal zaude. Argalegia haurtxo bat ongi elikatzeko.
Ez dut hezur hauskorrik izan nahi. Jan ezazu gehiago, ados? Loditu!
Bai, nire haurtxoa. Eginen dut.
Behin dantzatzen egon zinen. Ez zitzaidan gustatu. Ez egin berriz.
Ez, maitea. Ez dut berriz eginen.
Jakin ezazu ere zure azazkal-berniza ez zaidala gustatzen.
-Utz ezazu! -Noski, maitea. Utziko dut.
Amina maite zaitut, ona zara.
Nik uste dut ongi konponduko garela, soilik entzun esaten dudana.
Beti entzungo zaitut.
Amina, gose naiz.
-Elikatu behar nauzu. -Bai, nire txiki.
Baaai.
Maite Ibarra www.subtitulam.com