Emakumeen aluekin obsesionatuta gaude, eta haien sexualitatearekin.
Zer gertatu zen, ba, duela mila milioika urte?
Zer egin zuten gure gorputzekin?
Kontrolatu, mutilatu, moztu, jo, bortxatu...
eta madarikatu egin gaituzte gure sexuagatik.
Bizi garen mundu honetan emakumeok etengabe epaituak gara...
gure ibiltzeko moduagatik, hitz egiteko moduagatik,
gure sexualitateagatik...
zer eta emakumeak garelako!
Une oro epaitzen gaituzte.
Umetan ikasi nuen munduan gertatzen den txar guztia...
Jainkoaren zigorra dela emakume gazteon janzkeragatik.
Ez dugu eskubiderik gure gorputzen gainean,
ez dugu eskubiderik gure sexualitatearen gainean...
Besteek ezartzen digute nolakoak izan behar dugun.
Emakumeak garenez, ezin dugu sexuaz hitz egin.
Alua hitza bera tabua da.
Bizi nintzen mundu hartan...
emakumeek beren gorputzak estali behar zituzten,
beren emetasuna ezkutatu behar zuten.
Emakumea nintzen aldetik mehatxua nintzen.
#EMAKUMEEN PLAZERA
Hau bai egun ederra!
Brooklyn-eko (New York) komunitate hasidikoan hazi nintzen.
Han horma fisikorik ez zegoen arren,
hesi ikusezin baina eraginkor batek inguratzen gintuen.
Txikitan, Manhattanen silueta ikusten genuenean,
han urrun, distiratsua baina aldi berean arriskuz betea,
bagenekien inoiz ez ginela bertaratuko,
baita haiek ere ez zirela gugana etorriko.
Planeta ezberdinak balira bezala!
Aitonak, txikitan izugarri miresten nuen hark,
hala esan ohi zidan:
Jainkoak emakumea sortu zuen hala moduz non beti galdezka dabilen,
baina ez da gauza fede itsua izateko.
Horregatik andrazkoek liburuak debekatuak dituzte.
Aitonak umegin potentzial baten gisa ikusten ninduen.
Ez dago "Maite zaitut" esateko modurik gure yiddish hizkuntzan.
Ez dago hitzik "samurtasuna" adierazteko. Ez da existitzen.
Han ezkontzak itunduta egiten ziren.
Ez genekien norekin ezkondu behar genuen.
17 urte nituela, ezkontza eskoletara joan nintzen...
nire betebehar berriak ikastera.
Gizon eta emakumeen genitalak nolakoak ziren azaldu ziguten,
eta nola funtzionatzen zuten.
Irakasleak ez zien euren izenez deitzen,
hebreeraz baizik, ulertzen ez nituen hitzez.
Hark azaldu zuenez, emakumeak badu "sargune" bat,
"eremu eder bat", "bizi guztiaren iturri dena".
Eta hala sortzen dira umeak.
Ezezagun batekin izan nituen harremanak, gustatu zein ez.
Komunitateak eta familiak estutu ninduten,
beste aukerarik ez nuela esaten zidaten.
Eta sexu harremanak izan nituen.
Mingarria izan zen, garrasi egin nuen.
Eta hurrengo astean haurdun nengoela jabetu nintzen.
Zera pentsatu nuen...
"Dagoeneko ez daukat soilik nire bizitzaren ardura,"
"beste norbaiti laguntzeko ardura ere badut."
Orduan jakin nuen nolako boterea duen taldeak emakumeen gainean.
Emakume gisa ahaldunduen sentitzen nintzenean...
orduantxe zapaldu ninduten.
Indian neska koskorra izatea...
inguratua izatea da, ukitua izatea eta abusuak jasatea...
edozein unetan eta edozein kaletan.
Neure burua gorrotatzen nuen emakumea nintzelako.
Pubertarora iritsita gorputza aldatu zitzaidan.
Kalean jazarri egin ninduten.
Birritan edo.
Bizipen mingarria izan zen, hala gogoratzen dut.
Negar egin nuen, baina ezkutuan inork ez ikusteko,
beldur bainintzen ikusiz gero zera esango zutela: "Errua zurea da".
Orduan erreakzionatu egin nuen, ez nuen beste aukerarik.
Eta isiltasunaren kultura apurtzea erabaki nuen.
Badakit ugazabak zergatik igotzen zaituen mailaz,
urde zikina.
Zoaz kakatara!
Puta merke hori!
Nik sexuaz hitz egiten dut.
Ze, sexuaz eta harreman zintzoez hitz egiten ez baduzu,
orduan nola aipatuko dituzu indarkeria, jazarpena eta bortxaketa?
Hala, "Maitasunak axola dio" sortu nuen,
Indiako lehen maitasun, sexu eta harreman plataforma.
Gure gizartean oraindik tabua baita sexuarekin zer ikusia duen guztia.
Guk ez diogu tabu horri Interneten bakarrik aurre egiten,
baita kanpoan ere, jendaurreko ekitaldietan.
Plazer asko dugu hemen, e?
Mahai bete bihotz!
Kamasutraren lurraldea gara.
Bitxia da kultura bera izatea...
sexuaz, maitasunaz eta emakumeen plazeraz hitz egitea debekatzen duena.
Alaba izateak bizitza konplikatzen dizu.
Alabak zamatzat jotzen dira.
Egunero hiltzen dute neska gazteren bat.
Eta bi ordurik behin bortxaketa bat gertatzen da.
Hala ere, politikari batzuek oraindik esaten dute "bortxaketa normala dela".
"Mutikoak beti mutiko! Ez genituzke zigortu behar."
Emakumeek berezkoa omen dute seduzitzeko ahalmena.
Beraz, estali zaitezte,
bestela baliteke norbaiti zerbait egiteko gogoa piztea.
Sexua, Indian, gizonen sexu-grinetara mugatzen da.
Emakume gehienek ez dakite plazera zer den ere.
Beste ondasun bat baino ez dira.
Emakumeek egunero sufritzen dute. Eta ez hemen bakarrik.
Arazo globala da.
Japonian, emakumeek ikusezinak izan behar dute.
Nabarmendu gabe,
irribarretsu egon behar dute beti, eta ezin dira inoiz kexatu.
Manga marrazkilaria naiz.
Neure bizipenetan oinarritutako istorioak sortzen ditut.
Uste dut inoiz ez dela izan mangako artistarik...
bere genitalak bere obran erakutsi dituenik.
Tabua baita.
Halaxe ba, neure aluaren molde bat egitea bururatu zitzaidan,
eta arte-objektu xelebre bihurtu nuen.
Nire alua zela esaten nienean, ikaratu egiten ziren.
Gogoko nuen asaldatzea!
Jabetu nintzen tabua hausten zuena ez zela hainbeste nire lana,
baizik eta alua bera.
Nire lana ez da zikina,
baina baditu ukitu xelebreak.
Zurtuta geratu nintzen...
alua zenbatek gorroto duten ikusita!
Halako kritikak jasoz gero, askok amore emango zuten.
Nik, berriz, irmoago eusten diot nire asmoari.
Orain, arte dibertigarri gehiago sortu nahi dut.
Akuilatu egin naute.
Tabu handi bi uztartu ditut: Fukushimako tsunamia eta alua.
Denok dakigunez, aluak esku-ahurraren tamaina du.
3D inprimaketaren berri izan nuenean nirea digitalizatzea otu zitzaidan.
Eta tamaina handiagoko artelanak egin nitzakeela konturatuta,
txalupa bat egitea erabaki nuen.
Luze bizi bedi alua!
Atxilotu egin ninduten,
eta gaizkile arriskutsua banintz bezala tratatu ninduten.
Hamar polizia indarrez sartu ziren nire apartamentuan.
Eskuburdinak jarri zizkidaten, katea ere bai gerribueltan,
eta furgoi batean sartu ninduten.
Telebistako serie horietan bezala izan zen,
hiltzaile eta kriminalak atxilotzen dituztenean bezala.
Ez nuen inoiz pentsatu halakorik gertatuko zitzaidanik!
Barregura eman zidan.
Polizia batek ahoa ixteko agindu zidan zakar.
Geldi eta isilik egon behar nuen, gaiztakeria bat egin bainuen.
Eta nik neure artean: "Barkatu? Nik ez dut ezer txarrik egin."
Gure alua zergatik da halako tabu handia?
Goiz eguzkitsua zen.
Zazpi urte nituen emakumeen genitalen mutilazioa egin zidatenean,
alegia klitoria eta genitalen beste atal batzuk ere erauztea.
Ni bezala, gaur egun munduan...
beste 200 milioi emakume mutilatu daude.
Afrikan bakarrik hiru milioi daude arriskuan.
Eta milioi erdi Europan.
Emakumeen genitalen mutilazioa arazo globala da.
Helburua emakumeak zapaltzea da, eta beren gorputzak.
Haien sexualitatea kontrolatzea.
Eta hori arazo globala da.
Ez da Afrikan edo Asian bakarrik gertatzen, mundu osoan baizik.
Emakumea sexualki libre izatea,
bere sexua berak bakarrik kontrolatzea...
hori da gure erronkarik handiena. Leku guztietan.
Mutilazioa haietako bat baino ez da.
Neskatoa eta ezberdina nintzela ulertu nuen...
hura jasatea egokitu zitzaidanean.
Etxearen beste aldean ahizparen oihuak entzun nituen.
Hura hartu zuten lehena.
Indarrez hankak ireki zizkidaten,
eta ezer egiterik izan baino lehen aiztoa sentitu nuen gorputzean.
Dena sentitu nuen.
Nahasmendu hura,
inguratzen ninduen jendea, izebak, auzokoak...
Ez duzu gorputz atal bat bakarrik galtzen, konfiantza ere bai.
Gogoan dut lehen eskola eguna. Jolas-orduan galdetu zidaten:
"Egin dizute?" Eta nik, "Bai".
Eta besteei oihukatu zien: "Orain berarekin jolastu gaitezke".
Ablazioa egin izan ez balidate, ez ziren nirekin jolastuko.
Pentsa zelako trauma, 7 urterekin!
22 urte nituen haurdunaldia nola pasatu nuen galdetu zidatenean.
"Izugarria", erantzun nuen.
Orduan, erizainak zera esan zidan: "Somaliakoa zara, ezta?"
"Islamiarra. Mutilatu egin zaituzte?"
"Orduan haurdunaldian dena gogora etorri zaizu berriro, ezta?"
Hori esan zidanean... negarrez hasi nintzen.
Izan ere, bortxatu egin gintuzten-eta, horixe izan baitzen...
umetan egin zigutena.
Zergatik da ba hain aztoragarria...
emakume batek gogo sexuala izatea? Grina izatea?
Beldurra eragiten du horrek mundu osoan barrena?
Eliza neure etxetzat nuen.
Orain, aldiz, lapurren gordeleku bezala ikusten dut,
eta Jesusek halako lekuetatik gordetzeko esan zuen Ebanjelioan!
Frantzisko aita santuak...
elizan zerbait alda daitekeelako esperantza piztu die askori.
Gutun bat bidali nion:
"Aita Frantzisko maitea, aita santu hori:"
"eliza maite nuen gaztetan."
"Jainkoari eman nahi izan nion bizitza,"
"baina ia bizia galdu nuen ahaleginean."
"Aita Burkhart-ek bortxatu egin ninduen Erromako 'Das Werk' moja-etxean."
"Ezin izan nuen laguntzarik bilatu."
"Emakumea naizenez, iruditu zitzaidan neu joko nindutela errudun."
"Arren, ez utzi halakorik gertatzea."
"Zeu zara nire azken esperantza."
Biblia beti erabili izan dute...
emakumeak arriskuaren iturri zirelako ideia zabaltzeko.
Ez zirela gizonak bezain baliagarriak, baina bai bekatariagoak.
Mojek abusu sexualak mendeetan jasan izan dituztela ohartu nintzen.
Haien esperientziak, ordea, ez dira kontuan hartzekoak.
Moja izatea eta komentura sartzea,
horixe zen Jainkoak niretzat aukeratutako bizitza.
Behin moja bat nire gelan sartu zen, kamisoi bat eman zidan...
eta erabiltzeko esan zidan, gure anaiekiko begirunez.
Besterik ez zidan esan.
Nik pentsatu nuen gogorra izango zela haientzat emakumeekin batera bizitzea.
Beraz, zenbat eta emakume itxura gutxiago, orduan eta errazago haientzat.
Lotsatuta sentitu nintzen.
Eta ez zen gure gorputza soilik ezkutatu behar genuena.
Bihotzaren birjintasuna ere aipatu zuten.
Sentimenduak ez dira aintzat hartzen.
"Fedearen eta espirituaren birjintasuna."
Gauza bakarra, ardura bakarra izan behar duzu gogoan: Jesus.
Edo hobeto esanda, Jesus gisa ezagutzen duguna.
Zeure kabuz pentsatzeko gaitasuna galtzen duzu.
Azkenerako, ez da zugandik ezer geratzen.
Eta igarri ere egin gabe!
Funtsezkoena kentzen dizute.
Nortasuna eta askatasuna galtzen dituzu, baina ez zara konturatzen.
Beldurrak akabatzen nengoen semea jaio zenean.
Ez nuen hezi nahi ni hezi ninduten moduan!
Horrek bultzatu ninduen beste etorkizun baten alde borrokatzera.
Heziketatik hasi behar nuen,
baina alde egiteko puntuan nengoen
eta azken urratsa egitea kosta egiten zitzaidan.
Istripu larria izan nuen.
Arrastaka, ozta-ozta irten nintzen autotik.
Pentsatu nuen alde egitera nindoalako zigortzen ninduela Jainkoak.
Eta esan zidaten guzti-guztia egia zela.
Biharamunean auto bat alokatu... eta dena barruan sartu nuen.
Gogoan dut nola begiratzen zidan semeak, adi-adi:
"Zergatik eraman behar dugu guztia?"
Baina hatza zupatzen lokartu zen eta alde egin genuen.
Txiki-txikia zinela alde egin izan ez banu,
nirekin eraman izan ez bazintut, halakoa izango zen zure bizitza.
Eta ez dut uste zoriontsua izango zinenik.
Ene, benetan bitxiak dira.
Senideek idatzi egiten zidaten hilobia prest zutela esanez,
eta neure burua hiltzeko, hala hilobiaren gainean dantza egingo zuten.
Badakizu ezkondu ginenean aita ere halakoa zala?
Bai, badakit.
Ez zait gustatzen itzultzea, Isaak. Zergatik?
Zigortuta egoten nintzelako, ez zidaten irteten uzten.
Eta hori ez zait gustatzen, nahiago dut nahi dudan lekura joan.
Nire komunitatea oso haserre zegoen nirekin.
Web orriak eta blogak sortu zituzten, eta bertan traidorea esaten zidaten,
antisemita, beste holokausto baten erruduna nintzela...
Egunkari judu batek Goebbelsen pare jarri ninduen.
- Hona itzuliko al zinateke? - Inola ere ez!
Judaismo ortodoxoaren erdian emakumea izatea...
irtenbiderik gabeko kale itsua da.
Ez duzu askatasunik erlijio-komunitatearen barruan izateko.
Espiritualtasunaren antitesitzat jotzen dute emakumea.
Beharrezkoa, baina gaindi daitekeena.
"Bedeinkatua zu, Jauna, gure Jainkoa, Unibertsoko erregea,"
"emakume egin ez nauzulako." Talmuda, Menachot 43b
Errabino fundamentalistek egin zuten judaismoa misogino.
Tora interpretatuz canon judu handi bat sortu zuten,
Jainkoaren hitza bezala onartua dena.
Baina gizonen hitzak dira.
Emakumea gaizto eta santutzat jotzen dute aldi berean,
eta horrekin borrokatu behar duzu.
EMAKUME ETA ANDEREÑOAK:
EZ IGARO AUZO HONETATIK SOINEKO LOTSAGABEAK JANTZITA
Emakumeek hilekoa dute. Odol hori lohia bada,
gizona ere kutsatzen du. Arriskutsutzat hartzen dute.
Ezin duzu senarra ukitu eta berak ezin zaitu ikusi,
hebreeraz "niddah" esaten zaio,
eta emakumea baztertua da erabat.
Gure gorputza lotsagarria omen da, eta bizitza osorako atsekabea.
Komunitateko emakumeek lotsa sentitzen dute beti.
Inoiz ez ditu inork biluzik ikusi, ezta euren etxeetako hormek ere.
Arropak aldatzen erakusten digute inork ikusi ezin gaitzakeen moduan.
Baina etsaiak diren aldi berean, emakumeak beharrezkoak dira.
Bi astez zikina izateko kontua... nahasgarria zen nire psikologiarentzat.
Joan-etorriek gehiago nahasi ninduten, lur jota sentitzen nintzen.
Lege erritualak genituen... gizonak gure lohikerietatik babesteko.
Eta berriz garbiak ginenean, larru jotzeko eta umeak izateko.
Hilekoa amaitzen denean, bainu errituala egin behar da,
"Mikvah" izenekoa:
uretan murgiltzen zaituzte berriz ere "kosher", garbia izateko.
Mikvah baten ondoren jabetu nintzen nire gorputza ez zela nirea,
eta inoiz ezingo nintzela sentitu neure gorputzaren jabe.
Erromara etorri eta gero, hitzaldi luze bat egin nuen ama nagusiarekin.
Hala esan zidan: "Gure etxe hau berezia da,"
"hemen mojak eta apaizak elkarrekin bizi gara".
"Sexuaren alorrean gizonak ahulagoak direnez,"
"emakumeok hartu behar dugu ezer ez gertatzeko ardura".
Orduan, aita Burkhart nigana hurbiltzen hasi zen...
eta ezin nuen alde egin.
Bazekien ezin nintzela defenditu.
Nire nagusia baitzen.
Banekien haren esku nengoela.
Zer asmo zekarren igarri nuenean, segundo hartantxe...
zurtuta geratu nintzen.
Erreakzionatu ezinik.
Min egin zidan arren, banekien...
ezingo niola inori ezer esan. Inoiz ez!
Laster jabetu nintzen haren menpe nengoela.
Behin baino gehiagotan bortxatu ninduen.
Halako batean adorea bildu nuen eta ama nagusiari kontatu nion.
Aulkitik salto egin eta garrasika hasi zitzaidan.
Lasaitu zenean, ordea,
besarkatu eta "Barkatzen dizut", esan zidan.
Otoitzaldia zen Erromako kurian.
Aita santuaren jauregiko terrazan geunden,
aita santua noiz agertuko zain.
Plaza han behean ikustean...
hormatxora igotzeko bulkada sentitu nuen.
Altuera handia zegoen, eta dena berehala bukatuko zen.
Baina gero pentsatu nuen: Jainkoa benetan baldin bada,
zer sentitzen dudan ikusiko du eta bidea erakutsiko dit.
Eta Jainkoa bada!
Hantxe geratu nintzen.
Gero aita santua etorri zen, eta abestu egin genuen.
Erlijio guztiak dira erabiliak botere-egiturak legitimatzeko.
Poliziaren aurrean bortxaketa salatzen baduzu,
defenditu zarela frogatu behar diezu.
Bestela, "onartu duzula" ulertzen da.
Emakumeak limurtzaileak garelako ustea oraindik indarrean baitago.
"Heriotza baino mingotsagoa da emakumea."
"Engainagarria da, haren bihotza tranpa bat da, eta eskuak, kateak."
"Jainkoari atsegin eman nahi dionak harengandik ihes egingo du."
Mariarena ereduzko rola da,
baina erabateko debozioaren ikurra da.
"Hala biz."
Bihotza zazpi ezpatek zulatua edukitzea,
eta kexarik ere egin gabe.
Hura beti birjina izango da...
haurdundu aurretik, haurdunaldian eta erditu eta gero ere bai.
Ama ere bada, ordea,
amarik on eta perfektuena: Jainkoaren ama!
Eta horrek eredu bat sortzen du,
inongo emakumek jarraitu ezin dezakeena.
Biblikako gizon guztiak, Jose, Pedro, Pablo... bekatariak ziren.
Denak erori ziren noizbait, baina santuak izan ziren.
Maria, berriz, orbangabea da. Emakumeak ezin dira erori.
Orduko bizimodua eta iritziak islatzen dituzten ideia horiek...
egitura eta harreman zehatz batzuk iraunarazteko erabili zituzten,
"Jainkoaren nahia" balira bezala.
Eta hori gaur egun ere harrigarria da.
"Emakumezkoen erru benetako eta betierekoa..."
"ezarritako mugak gainditzeko nahia da,"
"horregatik haiek dira bekatu guztien errudunak."
Mahabharata, 13. liburua, 38. sekzioa
Uste dut erlijioa dela munduko hiltzaile handienetakoa.
Munduko gatazka larrienak erlijio kontuak dira.
Jendeak dio emakumeek piztutakoak direla,
baina gizonezkoek piztu dituzte erlijioaren izenean.
Batzuek erlijioen defendatzaileak direla uste dute, baina ez dira.
Inozoak gu hori sinesten badugu!
Inuzenteak, pentsatzen badugu!
Emakumea zaren aldetik familiaren harribitxia zara.
Zeure erlijiotik edo kastatik kanpoko norbaitekin ezkontzen bazara,
ardi beltza izango zara.
Ohoreagatik hiltzea gauza arrunta da.
Maitasunaren kontzeptua ez da existitzen Indian.
Gurasoei esan nienean maite nuen gizonarekin ezkontzera nindoala,
amore emango zutela pentsatu nuen. Baina ezetz esan zuten.
Aita!
Botak ekarri dizkidazu?
Hori da egiazki nahi duzuna?
Senarra pilotua da.
Ez dakigu zenbat denbora egongo garen elkarrekin.
- Zenbat? - Hiru egun.
- Botak ikus ditzaket? - Bai noski.
Goazen. Ikus ditzagun zure gauzak.
Harro nago, maite dudan pertsonarekin ezkontzera noalako.
- Futboleko botak! - Gustatzen zaizkizu?
Nire familian lehena izan nintzen itundutako ezkontza ez onartzen.
...gurea da betiko. Gauza polita da egiteko?
- Uste dut ezetz. - Ez, gaiztakeria da.
Ultra hinduen talde batzuk jendea egurtzen dabiltza...
maitasunez ezkontzea mendebaldetarra delako eta ez gure kulturakoa.
Guk maitasuna bide askotatik zabaldu daitekeela uste dugu.
Herrialdearekin, emaztearekin, seme-alabekin, gurasoekin...
Harremanetan, emakumeak errespetatua izan behar du.
- Hala esaten da. - Baina, errespetatuak dira?
Ez, baina hala esaten da. Hori da printzipioa.
Printzipioak gauza bat dira, eta jokabidea beste bat.
Printzipioak sendoak dira. Jokabidea, berriz, aldakorra,
gorabeherak ditu.
Guk betirako harremanetan sinesten dugu.
Nola lortzen dira harreman horiek?
Erritualei jarraituz, tradizioari, geure sustraiei lotuz.
Zehazki nola jokatzeko esaten diezu gizon eta emakumeei?
Zer itxaron dezakete? Zer irakasbide ematen diezu?
Itxaropenak han daude...
Euren karmari jarritu behar diote biek.
Zer iritzi duzu homosexualitateaz eta gay eta lesbianen harremanez?
Ez gaude horretan pentsatzeko prest.
- Ez al da garrantzitsua? - Ez.
Mendebaldeko kulturaren parte da...
Jainkoak dena ematen digu. Hura beti dago gurekin.
Hori bizitzaren parte da.
Baina ez Indiako kultur-bizitzaren parte!
Etsita sentitzen naiz kultur-jarduera dela esaten dutenean.
Hori ez da nire kultura!
Ni afrikarra naiz, Somaliakoa, nire kultura maite dut.
Mutilazioa ez da nire kultura, aldarrikatzeari uko egiten diot.
Londreseko diasporak,
somaliarrek, nigeriarrek edo Sierra Leonakoek,
horiek oraindik praktikatzen dute mutilazioa.
Erbestean bizi direnek tradizioei eutsi nahi diete.
Batez ere neskei dagokienez. Horietako bat da ablazioa.
Neska somaliarren % 97-k jasan zuten.
Nik arazoa ulertu nahi nuen, neure ama maite dudalako.
Terapeuta gisa lan egiten hasita,
nire haserrea gero eta handiagoa zen: "Nola egin ahal izan zuten?"
Nik alaba bat dudanez...
Lehenengoz entzun nionean jabetu nintzen...
ohitura horren beste biktima bat zela.
Eta konturatu nintzen buru-jatea zela.
Amari ideia hori irakatsi zioten, eta amonari ere bai.
Esaten zieten: Ama ona izateko hauxe da egin behar duzuna.
Eta gizonengan ere badu eraginik.
"Zu ez zara gizona!" Zure gizontasuna zalantzan jarriko dute...
mutilazioa jasan ez duen emakume batekin ezkontzen bazara.
Erlijio askok erabiltzen dute.
Luburu santuek ez dute aipatzen emakumeen genitalen mutilazioa,
faraoien garaian du jatorria.
Liburuak gizaseme misoginoek aukeratu zituzten,
eta euren nahierara interpretatu zituzten.
Emakumeak, beraz, ez ziren izaki sexualak,
baizik eta familiaren ohorearen eramaileak.
Haien sexualitatea erlijioaren aitzakia pean kontrolatu dute.
"Gizonek aginpidea dute emakumeen gainean,"
"batez ere manugaitzak direnen gainean."
Korana, 4:34 Surah
Patriarkatua praktikatzen dute, erlijio unibertsala dena, bestalde.
Gorroto dut "ezkontzazko bortxaketa" esapidea.
Ez dago etxeko indarkeriarik, indarkeria ez da etxekotzen.
Indarkeria da eta kito!
Eta adingabeekin ezkontzea pedofilia legeztatzea da!
Esan ditzagun gauzak diren bezala.
Mutilazioa umeei eraso sexuala egitea da.
Emakumea izanik,
patriarkatua zalantzan jartzen baduzu eta sexualitatea aipatzen baduzu,
korri zeure bizia salbatzeko!
Hiru aldiz aldatu behar izan nuen etxebizitzaz, nire etxea babestuta dago,
alarmak ipini ditut.
Nire alaba isolatua sentitzen da.
Gogoan dut izan zuen istilu bat. Gizon batek etxeari tu egin...
eta esan zion: "Hau zure ama baino hobea da!"
Beste behin, jende talde bat hurbildu eta aurpegian jo ninduten...
ahoa itxita edukitzeko esaten zidaten bitartean.
Hemengo diseinu polit batekin hasi nintzen.
Gaizki ateratzen zitzaidala ikustean, pixka bat aldatu nuen.
- Hauxe da zure azken bertsioa? - Bai, hauxe da azkena.
Oso harro nago alaba mutilaziotik salbatu dudalako.
Alabak ondo ezagutzen du nire lana.
Badakizu tratatzen ditudan neskek mutilazioa eta abusuak jasan dituztela.
Bai, eta latza da, baina ez naiz deseroso sentitzen.
Ez zaitu deseroso sentiarazten halako gauzak entzuteak?
Gaur egun ere biologia liburuetan klitoria ez da organo gisa azaltzen.
Lotsaren organoa!
Ez dizute esaten emakume izanik...
baduzula gorputzean plazera emateko soilik den organo bat.
A ze eskandalua izango litzatekeen gizonei zakila moztuko bagenie!
Orduan ez litzateke Iraken gerrarik izango,
diru guztia genitalak salbatzeko erabiliko zuten eta.
Eztabaida beti izan da gizonek zirkunsizioa jasaten dutela.
Ni horren aurka ere banago.
Oker dago. Umeen genitalak manipulatzea txarto dago.
Eta kito.
Baina ezin dira gauza biak parean jarri!
Parean jartzeko, zakila moztu beharko liekete.
Tira, has dadila desfilea!
Gero eta jende gehiago dator sintoismora ugalkortasuna ospatzera.
Palioa alua gurtzeko egin izan balitz,
zarata ez litzateke berdina izango.
Gaur egun, oraindik ere emakumeak ezin dira igo sumoko ring batera,
ezin dira sushiko txefak izan,
eta ezin dira "mendi sakratuetara" igo.
Budismoa Japoniatik Txinara iritsi zenean,
emakumeen gorputza satanizatu zuten.
Emakumeak ezin ziren goiargituak izan, gorputz lohia zutelako.
"Emakumeak jeloskorrak eta aiurri txarrekoak dira definizioz."
"haien gorputzak bekaturako dira,"
"horregatik betiereko tormentua jasan beharko dute infernuan."
Buddhist Ketsubon kyô Sûtra, 4. bolumena, § 87, Dai Nihon zoku zôkyô
Zakila gurtzea onartuta dago,
baina ni auzipetu egiten naute alua arte bihurtzeagatik.
Ez da bidezkoa.
Eta dena gure aluengatik!
TOKIOKO AUZITEGI ZIBILA
3D inpresioko istorio bat:
Tokion artista bat atxilotu dute...
bere aluaren irudia inprimatzeagatik.
Aluaz hitz egitea tabua da.
Ez dut horretaz hitz egingo, lotsagatik.
Rokudenashiko-k aldarrikatzen du aluak ez direla lizunak.
Emakume hau lizuna al da?
Japoniar agintariek baietz uste dute.
Gaur auzitegian deklaratu behar izan dut.
Oso presionatuta nengoen,
urduri sentitzen nintzen.
Nire izaerak berak eramaten nau gauza bitxi edo bereziak ikertzera.
Eta Japonian halako asko daude.
Bat da emakumeen sexu-organoen aurrean dugun jarrera.
3D inprimaketa lizunak zabaltzeagatik atxilotutako lehen artista naiz,
eta bi urteko kartzela zigorra ezarri diezadakete.
Japonian, lege moralak ez dira aldatu hamarkadetan.
Errudun jotzen banaute, hauxe bakarrik esango dut:
Hau da hau eskandalua XXI. mendeko Japoniarentzat!
TOKIOKO UNIBERTSITATEA
Rok, Rok, Rokudenashiko!
Rok, Rok, a ze neskatila zoroa!
Gaur, auzitegian deklaratzen ari nintzenean,
Mike Scott rock abeslari irlandarrak...
kantu bat bidali dit nire borroka babesteko.
Nire aluaren beste 3D bat egin nuen, are handiagoa,
txalupa bat egiteko eta itsasoratzeko.
Internet-en partekatu nuen nire 3D-ko aluaren informazioa,
nahi duenak arte-objektu gisa erabil zezan.
Edozeinek sor dezake arte baginal digitala,
izan app bat, zein auto bat edo eraikin bat.
Eta nik atxiloketari buruzko manga bat egin dut,
oraintsu argitaratu dena.
Komunitate hasidikoa utzi eta gero idatzi nuen istorioa.
Horrek eman zidan, behingoagatik,
nire bizitza neure eskuetan hartzeko aukera.
Arlo sozial eta politikoan ekarpen are handiagoa egin zidan liburuak:
komunitatea utzita...
semearen zaintzari eusten zion lehen emakumea izan nintzen.
Nire burua pertsonaia publiko bihurtzeko idatzi nuen liburua.
Hala, indar nahikoa bilduko nukeen komunitatearen aurka egin...
eta semea kentzea eragozteko.
Deborah Feldman naiz, "Ez-ortodoxoa" liburuaren idazlea.
Jarraitu zeure bideari!
Komunitateari ez zaio gustatzen arreta erakartzea,
ezta bere ohiturak komunikabideetan agertzea.
Beraz, horretan hasi nintzenean berehala utzi ninduten bakean.
Ez nengoen prest sexu harremanak izateko.
Gorputzak, gogoak eta bihotzak ezetz esaten zidaten.
Lehenengo oso gauza bitxia esaten banengo bezala sentitu nintzen,
denak ahozabalik zeuden eta. Baina gero...
gero txalotu egin ninduten.
Inoiz ez nituen izan amerikar gehienek dituzten eskubideak.
Estatu Batuek erabakia baitzuten, ni jaio aurretik ere,
nire komunitateko emakumeek ez zutela babesik merezi,
ezta beste amerikarrek zituzten eskubide konstituzional berdinak ere.
Eta zergatik? Nire kulturagatik.
Berlinera etortzea erabaki nuen,
ea bertan lortzen nuen azkenean nire bizitza bideratzea.
Eliza katolikoaren izenean egin duten guztiaz jabetu nintzenean,
eta batez ere bertako arduradunek nola jokatu duten ikusita,
komunitatea uztea erabaki nuen.
Barruan bost urte egin ondoren eman zidaten ikasteko baimena.
Horrexek eman zidan aukera...
independentea izateko.
Eta horregatik libre joan naiteke.
Poliziaren txostenean...
xehetasun deseroso eta gogorrak eman behar izan nituen.
Orduan ofizial batek esan zidan: "Hau ez dago ondo,"
"Burkhart-ek ez zuen indarkeria erabili arma bat balitz bezala."
Harrigarriro, komunitatean ordura arte jasandakoak,
nortasuna erabat ezeztatzea eta haien menpeko bihurtzea...
ez ziren garrantzizkoak legearentzat, eta kasua ixtea erabaki zuten.
Oso gogorra izan zen niretzat.
Zorionez, irakasle bat topatu nuen, zuzenbide kanonikoan aditua zena.
Eta hura izan zen nire makulua.
Aita santuak Das Werk-en gertatutakoa jakin izan balu, esku hartuko zukeen.
Ez zen denbora asko igaro Erromako erantzuna jaso genuenerako.
Bisita apostoliko bat agindu ziguten.
Oraindik ez da iritsi,
eta ez dago ikerketaren berririk.
Kongregazioak ez du inoiz azalpenik eman.
Bortxatu ninduen apaizak jardunean segitzen du.
Behin aitortza egitean eraso zidan beste apaiz bat...
oraindik Fedearen Kongregazioko goi arduraduna da.
Bertan jarraitzen dute denek.
Bigarren gutun bat bidali nion aita Frantziskori.
Baina ez nuen erantzunik jaso.
Ez zen ezertxo ere aldatu.
Horrek bultzatu ninduen salaketa publikoa egitera.
- Abortuaren artikulua online dago? - Bihar igoko dut.
Orgasmo mota guztiak ezagutu behar dituzte gizon eta emakumeek.
- Zuk ezagutzen dituzu, ezta? - Gizonena erraza da...
Zoriontasuneko bi minutu eta kito!
Orgasmo azkarrak dira gizonenak.
Emakumeei ere orgasmoak gustatzen zaizkie,
gizonei bezalaxe.
Hori da oinarria.
Ezin duzu zuzenago esan?
Emakumeek orgasmoak nahi dituzte, eta gizonek...
- "Edozer egingo lukete ematearren"? - Hori ez da egia.
- Gizon guztiak ez dira gauza. - Seguru?
Bai horixe. Beharbada zu bai, baina...
"Emakumeek orgasmoak izan nahi dituzte,"
"bat baino gehiago".
Etenpuntuak.
Eta ez ahaztu klitoria!
Behin prest dagoenean, ur sakonagoetan sar zaitezke.
Emakume japoniar asko euren plazeraz lotsatzen dira.
Existituko ez balitz bezala egiten dute!
Eta gizonentzat emakumeen gorputza sexu-jostailua baino ez da.
Film porno gehienetan emakumeak objektu hutsak dira.
Porno gogorrak arrakasta handia du.
Gizonek uste dute aluak ez duela sentikortasunik.
Eta hori benetan beldurgarria da.
Hara! Hau masturbatzeko zulo bat da.
Jende askok ez du ulertzen...
nola baimentzen diren halako gauzak eta nire artea, berriz, debekatzen.
Nire lana lizuna dela esatea ere!
Hau ipurtzuloa da, ezta?
Eszena porno batzuetan...
hatzak baginan sartu eta honela igurzten dute.
Bortizki.
Horrek min handia ematen du, hala kontatu zidaten antzezleek.
Oso desatsegina omen da,
baina gustatzen zaielako plantak egiten dituzte.
Gero, gure gizonek hori ikusten dutenean...
emakumeoi gustatzen zaigula sinesten dute.
Baina astakeria hutsa da.
Film pornoetako neska gazteek...
despistatu itxura izaten dute,
xaloak eta errugabeak dirudite.
Gizonek eskatzen dieten guztia egiten dute.
Halaxe irudikatzen dituzte emakumeak,
edo bestela, sexualki oso erasokorrak.
Bi mutur horiek baino ez daude.
Japonian dena onartzen da, baita haurrentzako istorio pornoak ere,
non neskatoak bortxatzen dituzten.
Gizonen fantasiak betetzen irudikatzen gaituzte emakumeak.
Emakumeek sexu harremanaz gozatzen ez badute,
bikotekideari ezer esan ordez, orgasmoa simulatzen dute.
Min ematen badie ere, ez diote txintik esango.
Sexuaz gozatzeko ideia bera zail egiten zaie.
Emakume askok ezin dute gozatu beren gorputzak gorroto dituztelako.
Artega eta urduri jartzen dira, eta ezin, ba, gozatu.
Orgasmo faltsuak dituzten emakumeak? Ene Jainkoa!
Horiek abesbatza osatzen dute mundu osoan!
Oihu hori...
itxura egiteko baino ez da.
Orgasmora irits litezke, baina ez.
Gure gorputzak hain luzez kontrolatuak izan dira,
jada ez baitakigu zer goza dezakegun ere.
Berriz sentitu behar dugu gorputz hau geurea dela.
Bizi garen gizarte honetan gure gorputzak inoren eskuetan daude.
Gure bularrek nolakoak izan behar duten esaten digute.
Aluko ebakuntzak modan daude kirurgia estetikoan.
Emakumeen gorputza eta genitalak...
gizonen nahien arabera moldatuak eta egokituak dira.
Arazo globala da.
"The Girl Generation"...
Afrikako hamar herrialdetan mutilazioarekin amaitzeko programa da.
Nik hasieratik egin nuen bat programarekin.
Terapeuta gisa haiekin egiten dudan lana...
ez da soilik euren sexualitatea aldarrikatzea,
baita euren gorputzak berreskuratzea ere.
Ongi etorri!
Fatouma giza eskubideen aldeko abokatu ospetsua da.
Saioa guztiontzat inspiragarria izatea nahi nuke,
eta elkarrekin zerbait ikastea.
Nire aliatuak beste emakumeok zarete. Ahizpak gara.
Zer garrantzi dute ablazioak eta birjintasunak...
Erresuma Batuko komunitateetako gazteentzat?
Sexua ezkondu aurretik? Inola ere ez!
Emaztegaiak birjina izan behar du.
Mutilazioak baretu egiten ditu.
Lehenengo zer galduko den ulertarazi behar zaie.
57 EMAKUME
Hau "Aluen horma handia" da.
Honen helburua da denak ezberdinak garela erakustea.
Hurbildu, nahi baduzue.
Ez? Zer ba?
Urrun geratu nahi duzue? Lotsatu egiten zarete?
Lehenik eta behin, 1 motako ablazioa nolakoa den erakutsiko dizuet.
Hara, hauxe da klitoria, eta hau, klitoriaren estalkia.
Ziztada bat eta odola jariatzen hasten da.
1 motako ablazioan hau guztia...
mozten da.
Ablazioa jasan duten emakumeek ezin dute plazerik sentitu,
gorputz zati hori traumatizatuta geratzen baita.
Orain, 3 motako ablazioa nola egiten den esango dizuet.
Hau guztia mozten da.
- Ikusten? Hau guztia. - Dena?
Bai. Ezpain txikiak moztuta.
Ondoren, ezpain handiak.
- Zer? - Horixe.
Gero, orratza eta haria hartu eta hau guztia josten da...
ia dena itxi arte.
Zulo txiki bat baino ez da uzten.
Hori torturatzea da.
Zur eta lur gelditu dira.
Mutilazioaren irudiak erakutsi dizkiet, eta haren ondorioak.
- Umeak baino ez dira eta! - Ume txikiak.
Bai, hala da.
Horra 3 motako ablazioa.
Bai latza!
Eta benetako pertsona bat da, oraindik hala bizi dena.
Ez da bidezkoa.
Erokeria hutsa!
Zergatik egiten dugu?
Zergatik egiten dute hori gure nagusiek? Ezin da aurka egin?
Lehen aldia da hori ikusten dudana, eta...
dagoeneko kontra nago.
Argia piztuko du norbaitek?
Zerbait esan nahi duzue?
Neure lehengusinez akordatu naiz, haiei ere egin zieten eta.
Lasai.
Nire familiako gizon bakarra naiz.
Eta hau ikusteak lur jota utzi nau.
Baina ona da hitz egitea eta barruan daukaguna ateratzea.
Barruan gordeta uzten baduzu, hil egiten zaitu.
Ona da nola sentitzen garen esatea.
Nik ez nuen adorerik izan neure buruari begiratzeko.
Mutilatua izan nintzen, baina ez nuen indarrik izan zauria ikusteko.
Erakutsi diguzuna benetan latza da.
Loretxoak marrazten ibili naiz, ez nuen gehiago ikusi nahi.
Hiru urteko alaba bat dut.
Hari ez diote ezer moztuko!
Estereotipo guztiak betetzen ditut: musulmana naiz, beloa janzten dut...
Baina, nola alda ditzakegu buruan dituzten ideia horiek?
Horixe da nire borroka.
Alaba izan da nire egiteko honen pizgarria.
Hura babestea izan dut beti gogoan.
Barkatu.
Batzuetan gainezka egiten dit...
Izan ere, ez baita erraza neskatoak babestea.
Zuek badakizue ez dela egiteko erraza.
Etzarazi eta gogor heltzen diete,
hankak zabaldu, eta aiztoarekin mutilatu egiten dituzte.
Sinesgaitza da.
Azken hiru asteetan...
nekatuta nabil, pixka bat...
Jendeari oker egiten dutela azaltzen jarraitu behar dut, baina...
nekatuta nago, akituta!
Adostasunaz jarduten dugu, elkarrekiko errespetuaz.
Eta emakumeek eta neskatoek eskubide berdinak dituztela.
Gauza bat argi dago: jende gazteak sexuaz galdetzen du,
eta sarean aurkitzen dituen erantzun bakarrak pornografia dira.
Horrek genero arazo gehiago dakartza,
eta zailtasunak harremanetan errespetua eta onarpena kudeatzeko.
Halakorik ez baita agertzen film porno gehienetan.
Delhin, bortxatzaile taldeekin gertatu zena...
Halakoak sarri ere sarri gertatzen dira.
Egunero bortxatzen dituzte emakumeak eta neskatoak.
Gazteak, Vithika naiz, "Maitasunak axola dio"-ko nagusia.
Biziki eskertu nahi dizuet...
hau guztia prestatzen eta antolatzen egin duzuen lan izugarria.
Har ezazue besarkada bero bat "Maitasunak axola dio"-ren partetik.
Zoragarria izan da.
Zatozte gure antzezpena ikustera!
Adi zu!
Tximeleta hegan joan da, autobusa hartu du.
Gizonak diotso: "Zatoz nirekin".
Tximeletak erantzun: "Zoaz, gizon gaiztoa".
"Alde, gaizto hori!"
Ikusi duzue?
Egunero agertzen da albistegietan.
Egunkarietan irakurtzen duzue, baina ezer ez da aldatzen.
Nahikoa da!
Amai dezagun drama honekin!
Zer ateratzen duzu honetatik?
Non arraio zaude laguntza eske oihukatzen dugunean?
Atzean utzi zuten, lurrean erdi biluzik.
Eta zu hor gelditzen zara, begira, ikuskizun bat balitz bezala!
Gure garrasiak entzungo al dituzte bortxatzaileek?
Zuk ere aurka egingo diezu? Baduzu ausardiarik horretarako?
Ikusten duzu, baina ez duzu ezer egiten.
Pentsatzen duzu, baina ez duzu esaten.
Agertu egiten zara, baina ez duzu argi erakusten.
Ez ezazu beldurrik izan, egizu zerbait!
Ez izan beldurrik, egin zerbait!
Abusuen biktimentzat oso mingarria da...
euren hurbilekoek ez entzutea eta ez sinestea.
Horrek abusuen mina handitu besterik ez du egiten.
Bakarrik sentitzen dira eta babesik gabe.
Nola dakizu eliza ez dela hasieratik, ebanjelioen garaietatik...
jendeaz abusatzeko sistema bat?
Oinarrizko ontasun hori ote da egiazki haren helburua?
Eta nola dakizu inoiz horrelakoa izan ote den ere?
Klaus Mertes Canisius College-ko zuzendaria zen.
Prentsaurrekoan ikastetxeko apaizek egindako abusuen berri emateak...
niri gertatutakoa ulertzen lagundu zidan.
Albistea zabaldu ostean, inork ezin zuen gehiago ezjakinarena egin.
Jabetu nintzen presio publikorik eta kontzientzia sozialik gabe...
elizak ez zuela inoiz ezer aldatuko.
Nire bizipenak liburu batean jaso nituen,
eta ondorioz,
"Das Werk"-ek bere irudi publiko hobengabea galdu zuen.
Adore nahikoa bildu nuen arazo estruktural bat salatzeko,
gutxi batzuei besteengan sekulako boterea ematen ziena.
Beraz, gehienak gutxi haien mendean zeuden erabat.
Negu hartan izan ziren une batzuk kanpoan dena iluna zirudiela...
eta munstroak nire atzetik zetozela.
Baina iraganaren zama eta iluntasuna berriz agertu zirenean...
norbaiten laguntza behar nuela sentitu nuen.
Berlinen ezagutzen nituen mutil gutxietakoa zen Benyamin.
Israelen hazi zen, komunitate hasidiko batean.
Gay-a izanagatik ere, ezkontza itundua onartu zuen,
seme bat izan zuen eta dibortziatu egin zen.
Elkarrekin lan egitea adostu genuen...
feminitatearen ideiak eztabaidatzeko,
eta bi generoen arteko hesiak zalantzan jartzeko.
Badago esamolde bat honela dioena:
"edertasuna da mundu sekularrean ordaindu behar den errenta..."
"emakumeen eremuan existitzearren."
Aurrez femeninoa, erakargarria eta goxoa izan behar duzu...
beste edozertaz hitz egin eta beste ezer lortu baino lehen.
Lehenbizi hori gauzatu behar duzu.
Horixe baita gizonekiko dugun ezberdintasun handi bat:
ez dute pentsatu behar aski ederrak ote diren ezer egin aurretik!
Guk, berriz, sarri galdetzen diogu geure buruari:
"Aski ederra ote naiz bizitza hau merezi izateko?"
Hara! Bai ederra!
Zoragarria!
Tira, lasaitu zaitez.
Bizi garen mundu honek estu hartzen ditu emakumeak,
baina kontrako mezuak igortzen dizkie gizonei.
"Ez, gizona!"
"Ez duzu zertan emakumeak ulertu! Ez diezu plazerik eman behar!"
"Eta laguntzea ere ez da premiazkoa."
Eta hein batean behintzat, denok gara mezu horien biktima.
Ezin ditugu banandu gizon eta emakumeen rolak.
Elkarrengan eragina dute.
- Hauxe da estudioa? - Bai, hemen egin genuen abestia.
Hemen egiten duzue magia, e?
Nola nahastu zara emakumeen kontu honetan?
Gizona naizen aldetik abangoardian joan nahi dut,
eta besteak erakarri, jarrai diezadaten.
Hasieran izan nuen erronkarik handiena massai-a ez izatea izan zen.
Bertokoa izan gabe komunitate batera etortzea...
ablazioarekin amaitzeko, gerra da!
- Lantzaz akabatu nahi izan ninduten. - Ene ama! Lantzaz hil?
Bai. Eta zer eta ez mutilatzeko eskatzen genielako!
Tradizio batzuek, ablazioa esaterako, gure eskubideak urratzen dituzte.
Malkoak barrurantz isurtzen dituzte, errekan igeri dabilen arraina bezala.
Keniako konstituzioa ezkutu bat da,
mutilazioa egin ezker, espetxera zoaz.
Zeuk ezarri dezakezu ezberdintasuna,
mutilazioari ez esanda!
Zuk eta biok...
- Horra gure lagunak. - Eta Keniako bandera erdian.
Hau da norbait datorrenean egiten duzuen errituala?
Bai.
Nirekin flirteatzen dabil? Zer moñoñoa!
Klitoridun emakume batekin harreman sexualak izatea...
esperientzia zoragarria da.
Masai emakumeek ez dute sexuarekin gozatzen.
Eta gizonentzat etsigarria da.
- Eskarmentua duzulako diozu? - Bai.
Baina besteei ere galdetu diezaiekezu.
Masai gizonek diote emakumeek "asali"-a galdu dutela, euren "eztia".
Masai neskatoei umetan mozten dizkiete lorea.
Orduan, mutilazioa gizonentzat ere kaltegarria da, ezta?
Anaiok, funtsezkoa da mutilazioaz zintzoki eztabaidatzea.
Hitz egin dezagun libreki, ez itxi zuen bihotzak.
Eta kontuari zenbat eta zabalkunde handiagoa eman,
orduan eta gizon gehiago batuko zaizkigu.
Nire abokatuak boluntarioak dira.
Dohainik ari dira lanean nire absoluzioa lortzeko.
Aita epaiaren osteko prentsaurrekora etorri zen.
Kezkatuta dago.
Eta ama, lotsatuta.
Epaileek nire arte baginala pop-artea dela esan dute.
Beraz, kargu horretatik absolbitu naute. Pozik nago.
Baina epaitegiaren iritziz, aluaren datuak 3D-tan zabaltzea...
iraina da, eta horregatik zigortu egin naute.
Justifikatzeko arrazoia...
emakumeon organo sexualak lizunak direlako ideian oinarritu dute.
Nik ez dut uste nire gorputza lizuna denik.
Nire alua nire gorputzaren atal bat da,
eta beraz, nire organo sexualak ez dira lizunak.
Lizunkeriaren definizio hori gizonezkoen ikuspegiari dagokio.
Nire obrek ikuspegi hori aldatzea nahi nuke.
Apelazioa aurkeztuko dugu. "Errugabetasuna" argudiatuko dugu.
Jarraitu laguntzen, mesedez, zuen babesa behar dugu eta.
Atxilotu aurretik...
ez nuen inoiz imajinatu...
etorkizunean nire bizitza halakoa izango zenik.
Eta oraindik zail egiten zait sinestea...
atxilotua izateagatik...
azkenean norbaitekin elkartu naizela.
Rock musikaria da, baina familia zalea.
Ez du erretzen, ezta edaten ere.
Rokudenashiko, nirea izango al zara?
Stockholm-etik Glasgow-era
nire buruari buelta eman diozu.
Mikek nire atxiloketaren berri irakurri zuen nazioarteko prentsan.
Nire alde idatzi zuen abestiarekin hasi zen guztia.
Rokudenashiko,
maitasuna da zaurietan gozoena.
- Animatuta zaudete? - Bai.
Maitasunaz hitz egiten ari gara eta!
Harreman zintzoez,
biok onartutakoez.
Norbaiti maite duzula esan nahi badiozu, igo oholtzara!
Hauxe bakarrik esango dut: Praatek, maite zaitut!
Zeozer erantzun nahi, Praatek?
Nik zu ere bai, Rupani.
Kontu zail eta korapilatsuei buruz ere elkarrekin hitz egin dezakegu.
Ez da erraza gizonekin hitz egitea gizontasuna ukitzen duten gaiez,
edo gizartea gobernatzen duten egiturez.
Emakumeak ez dira gizonengandik desberdinak.
Plazera garrantzitsua da gizonentzat,
baina berdin da garrantzitsua guretzat ere.
Funtsezkoa da jabetzea emakumeok ez garela izaki bitxiak.
Denoi gustatzen zaigu sexua.
Onar dezagun!
Ez zen gogorra izan,
baina arraro sentzitzen nintzen bizitza normal bat bizitzen.
Luze jo zuen jada errudun sentitzen ez nintzenerako.
Baita makillajea, kamisetak eta bakeroak janzten hasi orduko.
Handia zen berriz nire gorputza sentitzea!
Eta musika entzutea,
benetako musika, hunkitzen zaituen hori.
Amodiozko baladak.
Berriro hastea bezala izan zen.
Arratsaldean, senarrarekin batera hiriari begira jartzen naizenean,
batzuetan dena irreala iruditzen zait.
"Das Werk"-en zaudenean pentsatzen duzu...
kanpoan, munduan dauden gizakiak ez direla zoriontsuak.
Oso zoritxarrekoak direla.
Ez dakite bizitzea zer den, Jainkoagandik urrun daude eta.
Beti estresatuta eta gauzak erosten...
Zoritxarrekoak haiek!
Bai zera!
Bizitza zoragarria da. Aparta, gizon bat ondoan baduzu.
Senarraren besoetan lokartzea sekulakoa da, oso gauza ederra.
Eta hori bezain ederra da esnatzea eta hatzekin haren ilea laztantzea.
Edo semea jolasten ikustea.
Zoragarria da.
Izugarri gustura nabil nire doktorego tesia egiten,
eta nire argudioak hobetzen ahalegintzen.
Horixe da bizitza erreala,
bizirik izatea, neu izatea.
Hala izan behar du.
Benyaminek "talid" bat ekarri zuen, zeremoniako xal bat.
Gizonek erabiltzen dute otoitz egiteko,
eta emakumeek ukitu ere ezin dute egin.
Nire soinean jarrita,
neure buruari, munduari eta Jainkoari iragartzen diet...
emakumeen gorputza gizonena bezain santua, baliosa eta preziotsua dela.
Garaipen handia da.
Hala senti genezakeen gorputza naturala dela,
ura, zuhaitzak eta area bezala.
Jainkoak ez ditu emakumeak gorrotatzen,
ez behintzat erlijioak bezainbeste.
Nola liteke Jainko maitatzaileak emakumeak gorrotatzea?
Ez da posible.
Kontua ez da genero bat bestearen gainean jartzea.
Talde ahalegina da gakoa.
Denok aldatu behar dugu.
Zer izango litzateke umeek txikitatik ikasiko balute...
ez dela inor bortxatu behar?
Zeure gorputzaren jabea zeu zarela,
eta baduzula ahotsa?
Imajinatu txikitan irakasten diegula hori guztia...
Zer ikuspegi ederra!
Galdera pertsonal bat egin dezaket?
- Zuetako norbait mutilatua da? - Norbait mutilatu zaituztete?
Ba, ni ere bai.
Harritu egiten zarete, e?
Nik gauza bera jasan nuen. Begira, harrituta daude.
Gauza bera gertatzen da Londresen ere,
ez bakarrik Kenyako txaboletan.
Hori nahi ote dute euren alabentzat ere?
Zeuen alabak mutilatuko dituzue?
Ez, ez omen dituzte mutilatuko.
Sinetsita gaude genitalen mutilazioarekin amaituta...
alaba zoriontsuagoak izango ditugula.
Izugarri pozten naiz,
nik ondo baitakit mutilazioa jasatea zer den.
Nahiago nukeen orduan halako emakumeak izan balira,
ni salbatzeko!
Emakumeok, elkar hartuta, garaiezinak gara.
Luze bizi bedi gure alua!
FILM HONEN HELBURUA MUNDUKO EMAKUMEAK AHALDUNTZEA DA